Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ελπίδα δεν χτίζεται πάνω σε μικρόφωνα μίσους, ούτε βαφτίζεται «λαϊκή αφύπνιση» κάθε φορά που μαζεύονται γύρω από μια τραγωδία πολιτικοί γυρολόγοι, ακροδεξιοί τηλεμαϊντανοί και κάθε λογής αυτόκλητοι σωτήρες.

Κι όμως, κάπου εκεί, ανάμεσα σε σημαίες, κραυγές και θρησκόληπτες κορώνες, επιχειρείται να στηθεί ένα νέο αφήγημα δήθεν κάθαρσης με επίκεντρο την κ. Καρυστιανού.

Δεν γίνεται να εμφανίζεσαι ως φωνή δικαιοσύνης ενώ χειροκροτούν άνθρωποι που επί χρόνια επένδυσαν στον φόβο, στον σκοταδισμό, στις θεωρίες συνωμοσίας και στην πολιτική εκμετάλλευση του θυμού.

Η κοινωνία πονά.

Οι οικογένειες ζητούν αλήθεια.

Ο κόσμος απαιτεί δικαιοσύνη.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από το να μετατρέπεται μια εθνική πληγή σε πολιτικό πανηγύρι ακροδεξιάς κατανάλωσης.

Γιατί όταν στα «κινήματα» πρωταγωνιστούν εμμονικοί ρασοφόροι που βλέπουν παντού εχθρούς του έθνους, ψεκασμένοι επαγγελματίες της συνωμοσίας και πολιτικά απολιθώματα που ξαναβρήκαν κάμερες για να αναπνεύσουν, τότε η ουσία χάνεται.

Η δικαιοσύνη γίνεται θέαμα.

Ο πόνος γίνεται εργαλείο.

Και η οργή μετατρέπεται σε καύσιμο για προσωπικές φιλοδοξίες και μικροπολιτικά παιχνίδια.

Η πραγματική ελπίδα δεν βρίσκεται στα τηλεοπτικά σόου οργής ούτε στις αγκαλιές με πρόσωπα που εκπροσωπούν ό,τι πιο παλιό, συντηρητικό και διχαστικό έχει παράξει η δημόσια ζωή αυτού του τόπου.

Η ελπίδα βρίσκεται στη σοβαρότητα, στη θεσμική πίεση, στη συλλογική αξιοπρέπεια και στην απαίτηση για αλήθεια χωρίς πολιτικά βαμπίρ να πίνουν αίμα πάνω από τα συντρίμμια μιας τραγωδίας.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθεί καθαρά, όποιος αφήνει την οργή του λαού να γίνει όχημα για ακροδεξιούς χειροκροτητές και κάθε λογής «πατριώτες» της τηλεθέασης, δεν υπηρετεί τη δικαιοσύνη. Υπηρετεί απλώς ένα νέο επικίνδυνο θέατρο χειραγώγησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους