Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ.,ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΟ - -ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.! -ΔΡΑΣΗΣ Κ -ΕΥΘΥΝΗΣ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΠΟΛΙΤΕΣ -ΟΠΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΉΘΗΚΕ.! ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ https://www.facebook.com/share/p/1B5xXcgdox/ Ιωάννης Αυγουστάτος: Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ! Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι αλλάζουν κόμματα όπως αλλάζουν κανάλια στην τηλεόραση, ελπίζοντας πως κάπου, κάποτε, θα βρουν επιτέλους εκείνον που θα τους σώσει.

Κάθε λίγα χρόνια εμφανίζεται ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, ένα νέο πρόσωπο, μια νέα υπόσχεση, ένα καινούργιο σύνθημα βαμμένο με τα χρώματα της ελπίδας.

Και κάθε φορά ο λαός, κουρασμένος και πληγωμένος, επενδύει ξανά τις προσδοκίες του.

Μα ύστερα από δεκαετίες διαψεύσεων, γίνεται όλο και πιο φανερό πως η αλλαγή στα πρόσωπα και στα κόμματα δεν αρκεί.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς διαχειριστικό.

Είναι βαθιά συστημικό.

Το πολιτικό σύστημα έχει δομηθεί έτσι ώστε ο πολίτης να παραμένει ουσιαστικά ανίσχυρος.

Να συμμετέχει τυπικά μία μέρα στις εκλογές και έπειτα να επιστρέφει στον ρόλο του θεατή, ενώ άλλοι αποφασίζουν για τη ζωή του.

Αυτό δεν είναι πραγματική Δημοκρατία.

Είναι μια μορφή εκλεγμένης ολιγαρχίας που φορά το προσωπείο της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Και το πιο τραγικό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να εγκλωβίζονται σε ιδεολογικές ταμπέλες που εδώ και χρόνια έχουν χάσει το πραγματικό τους περιεχόμενο. Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο, προοδευτικοί, συντηρητικοί… λέξεις που κάποτε εξέφραζαν κοινωνικά οράματα, σήμερα χρησιμοποιούνται συχνά σαν διαφημιστικές ταμπέλες πολιτικού μάρκετινγκ.

Πίσω από τις ιδεολογικές συγκρούσεις κρύβονται πολύ συχνά τα ίδια οικονομικά συμφέροντα, οι ίδιες εξαρτήσεις, οι ίδιοι μηχανισμοί εξουσίας.

Οι ιδεολογίες κατέληξαν σε πολλές περιπτώσεις να λειτουργούν σαν ψυχολογικά στρατόπεδα που διαιρούν τους πολίτες, ενώ το ίδιο το σύστημα παραμένει ανέγγιχτο.

Ο ένας κατηγορεί τον άλλον, οι πολίτες διχάζονται, τα κόμματα εναλλάσσονται και η πραγματική εξουσία μένει σχεδόν πάντα στο απυρόβλητο.

Γι’ αυτό η εποχή μας δεν χρειάζεται απλώς έναν νέο πολιτικό φορέα.

Χρειάζεται ένα αυθεντικό Κίνημα Πολιτών.

Όχι ένα ακόμα κόμμα προσωπολατρίας.

Όχι έναν νέο «σωτήρα». Αλλά ένα ζωντανό κύτταρο δημοκρατικής συμμετοχής, συνείδησης και συλλογικής ευθύνης.

Ένα κίνημα που θα διεκδικήσει ουσιαστικές θεσμικές αλλαγές: πραγματική διάκριση των εξουσιών, κατάργηση ασυλιών, δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, διαφάνεια, λογοδοσία και συνεχή έλεγχο της εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες.

Αλλά ούτε αυτό αρκεί από μόνο του.

Γιατί ακόμα και οι καλύτεροι θεσμοί μπορούν να διαφθαρούν όταν οι άνθρωποι λειτουργούν με φόβο, απληστία, φανατισμό και παθητικότητα.

Η αληθινή αλλαγή δεν είναι μόνο πολιτική.

Είναι και υπαρξιακή.

Ένας άνθρωπος εσωτερικά εξαρτημένος θα ψάχνει πάντα εξωτερικούς σωτήρες.

Ένας άνθρωπος φοβισμένος θα θυσιάζει εύκολα την ελευθερία του για λίγη ασφάλεια.

Ένας άνθρωπος χωρίς αυτογνωσία γίνεται εύκολη λεία της προπαγάνδας, του φανατισμού και της χειραγώγησης.

Γι’ αυτό το μεγάλο στοίχημα της εποχής μας δεν είναι μόνο η πολιτική αφύπνιση.

Είναι η αφύπνιση της ίδιας της συνείδησης.

Η δημιουργία πολιτών που σκέφτονται, αμφισβητούν, συνεργάζονται, συμμετέχουν και αναλαμβάνουν προσωπική ευθύνη.

Πολιτών που δεν θα λειτουργούν ως οπαδοί, αλλά ως ελεύθερες συνειδήσεις. Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα πολίτευμα.

Είναι επίπεδο συνείδησης.

Και ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να αλλάξει ένα κόμμα.

Αλλά να πάψει ο άνθρωπος να παραδίδει τη δύναμή του.

Γιατί όταν οι πολίτες ξυπνούν, τότε τα συστήματα αλλάζουν.

Όταν όμως οι πολίτες κοιμούνται, ακόμα και τα πιο όμορφα συνθήματα γίνονται απλώς καινούργιες μάσκες πάνω στο ίδιο παλιό πρόσωπο της εξουσίας. @ακόλουθοι Ιωάννης Αυγουστάτος _Π.Κ. https://m.youtube.com/watch?v=tSP-o8kQd1I

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους