Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Παρουσία Ο σεΐχης Τζουναΐντ, ανάμεσα στους μαθητές του, είχε και έναν νεαρό δερβίση που αγαπούσε πολύ.

Οι παλιότεροι δερβίσηδες ζήλευαν και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν αυτό που ο σεΐχης τους «έβλεπε» στο νέο άνδρα.

Μία μέρα, ο Τζουναΐντ είπε σε όλους τους μαθητές του να αγοράσουν μια κότα από το παζάρι και μετά να τη σκοτώσουν.

Ωστόσο, θα έπρεπε να το κάνουν χωρίς να τους δει κανείς, και ύστερα από την πράξη τους θα έπρεπε να έχουν γυρίσει πίσω μέχρι τη δύση του ηλίου.

Πράγματι, ο ένας μετά τον άλλον οι δερβίσηδες επέστρεψαν στον σεΐχη μετά από μερικές ώρες, κρατώντας ο καθένας στα χέρια του και από ένα σφαγμένο κοτόπουλο.

Τελικά, όταν ο ήλιος είχε πλέον δύσει, επέστρεψε και ο νεαρός δερβίσης κρατώντας ένα ζωντανό κοτόπουλο, που έκρωζε και πάλευε να ξεφύγει.

Οι παλιότεροι, μόλις τον είδαν, άρχισαν να γελούν και να ψιθυρίζουν μεταξύ τους πως ο νεαρός δεν είχε μπορέσει να εκτελέσει την εντολή του δασκάλου τους. Ο Τζουναΐντ ρώτησε έναν-έναν τους μαθητές του πώς ακριβώς έφεραν σε πέρας τις οδηγίες του.

Ο πρώτος απάντησε ότι αφού βγήκε έξω και αγόρασε την κότα, γύρισε στο σπίτι του, κλείδωσε την πόρτα, έκλεισε τις κουρτίνες και ύστερα σκότωσε το ζώο.

Ο δεύτερος είπε ότι αφού επέστρεψε σπίτι με το κοτόπουλο, κλείδωσε την πόρτα, τράβηξε τις κουρτίνες, κατέβηκε στο υπόγειο και έσφαξε το ζωντανό εκεί.

Ο τρίτος είπε ότι και αυτός πήγε με το κοτόπουλό του στο υπόγειο, αλλά πριν το σκοτώσει έδεσε τα μάτια του έτσι ώστε να μη δει ούτε ο ίδιος τη σφαγή.

Ένας άλλος πήγε σε μια έρημη και απομονωμένη περιοχή του δάσους και θυσίασε το κοτόπουλο εκεί, ενώ κάποιος άλλος μπήκε σε μια θεοσκότεινη σπηλιά.

Στο τέλος έφτασε και η σειρά του νεαρού δερβίση να μιλήσει, που μέχρι εκείνη τη στιγμή στεκόταν με σκυμμένο το κεφάλι, ντροπιασμένος που δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τις οδηγίες του σεΐχη του. «Έφερα το κοτόπουλο μέσα στο σπίτι μου, αλλά παντού υπήρχε μία Παρουσία», ξεκίνησε να λέει. «Πήγα στα πιο απομονωμένα σημεία του δάσους, όμως η Παρουσία συνέχιζε να είναι μαζί μου.

Ακόμη και στις πιο σκοτεινές σπηλιές, η Παρουσία εξακολουθούσε να είναι εκεί.

Δεν υπήρχε μέρος όπου θα μπορούσα να πάω και να μη νιώθω ότι Κάτι με βλέπει...». Τεύχος 168 Δείτε το Τεύχος εδώ: https://archetypo.com.gr/product/no-168/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους