Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγες σκεψεις για τη Μαρία Καρυστιανού και τη χθεσινή παρουσίαση του κόμματος της.. Δεν θα μπορούσα ποτέ να σταθώ απέναντι σε μια μάνα που έχασε το παιδί της στο έγκλημα των Τεμπών.

Και δεν θα το κάνω. Η Μαρία Καρυστιανού κουβαλά έναν πόνο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να μετρήσει ούτε να αντέξει εύκολα.

Είναι μια χαροκαμένη μάνα, που αντί να κλειστεί στη σιωπή της, βγήκε μπροστά και πάλεψε.

Συγκρούστηκε με πρόσωπα, μηχανισμούς και καταστάσεις, διεκδικώντας αλήθεια και δικαιοσύνη για το παιδί της και για τις 57 ψυχές που χάθηκαν τόσο άδικα.

Και μόνο γι’ αυτό αξίζει σεβασμό.

Αξίζει επίσης να της αναγνωρίσουμε πως κατάφερε να εκφράσει ένα τεράστιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Έγινε το πρόσωπο μιας συλλογικής οργής και ενός εθνικού τραύματος.

Κατάφερε να κινητοποιήσει κόσμο που μέχρι χθες ένιωθε απογοητευμένος, κουρασμένος, παραιτημένος.

Όμως η πολιτική είναι κάτι πολύ διαφορετικό από έναν κοινωνικό αγώνα.

Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί άλλο να εκφράζεις τον πόνο και την αγανάκτηση μιας κοινωνίας και άλλο να καλείσαι να κυβερνήσεις μια χώρα.

Άλλο να ζητάς δικαιοσύνη για ένα έγκλημα και άλλο να έχεις ολοκληρωμένη πρόταση για την οικονομία, τα εθνικά ζητήματα, το μεταναστευτικό, τη νέα γενιά που φεύγει στο εξωτερικό, το δημογραφικό, την καθημερινότητα του πολίτη.

Εκεί δεν αρκεί το συναίσθημα.

Δεν αρκεί η οργή.

Χρειάζεται πολιτική επάρκεια, σχέδιο, γνώση, καθαρότητα και άνθρωποι με εμπειρία δίπλα σου.

Η χθεσινή παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, έδειξε ακριβώς αυτό το κενό.

Ήταν μια εικόνα κατώτερη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί γύρω από το όνομά της.

Μια παρουσίαση χωρίς συνοχή, χωρίς πολιτική πυξίδα, χωρίς καθαρό μήνυμα. Ασύνδετη. Συγκεχυμένη.

Με πρόσωπα και παρεμβάσεις που έμοιαζαν περισσότερο να μπερδεύουν παρά να ενισχύουν το εγχείρημα.

Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού έδειχνε να δυσκολεύεται να διαχειριστεί το βάρος αυτής της μετάβασης.

Αγχωμένη, αμήχανη σε στιγμές, με αρκετά επικοινωνιακά λάθη και χωρίς την πολιτική στόφα που απαιτεί μια τέτοια προσπάθεια.

Και εδώ ίσως βρίσκεται και η μεγαλύτερη αλήθεια: πολλές φορές η κοινωνία, μέσα από την ανάγκη της να πιστέψει σε κάτι καθαρό και αμόλυντο, χτίζει μόνη της υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες πάνω σε ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να τις σηκώσουν.

Γιατί οι γεμάτες πλατείες για τα Τέμπη ήταν κάτι αυθεντικό, βαθύ και συλλογικό.

Ο κόσμος δεν κατέβαινε για ένα κόμμα.

Κατέβαινε για δικαιοσύνη.

Κατέβαινε γιατί ένιωθε ότι αυτό που συνέβη μπορούσε να είχε συμβεί στα δικά του παιδιά.

Όταν όμως ένας άνθρωπος περνά από τον ρόλο του συμβόλου στον ρόλο του πολιτικού αρχηγού, τότε αλλάζουν όλα.

Εκεί δεν αρκεί πια η ηθική δύναμη.

Εκεί απογυμνώνεσαι πολιτικά.

Και ο κόσμος αρχίζει να βλέπει όχι μόνο τι νιώθεις, αλλά και τι πραγματικά μπορείς να κάνεις.

Και η χθεσινή εικόνα, τουλάχιστον για μένα, δεν έδειξε ετοιμότητα εξουσίας.

Έδειξε περισσότερο μια αυθόρμητη αντίδραση ανθρώπων που πιστεύουν ότι η κοινωνική αποδοχή μπορεί αυτόματα να μετατραπεί σε πολιτική πρόταση.

Δεν συμφωνώ όμως ούτε με τη χαιρεκακία που είδα από κάποιους.

Δεν χρειάζεται να “φάμε” έναν άνθρωπο για να διαφωνήσουμε πολιτικά μαζί του.

Ούτε να μηδενίσουμε τη διαδρομή και τον αγώνα του.

Αλλά ο σεβασμός σε μια προσωπική τραγωδία δεν σημαίνει και πολιτική λευκή επιταγή.

Και τελικά ίσως αυτό να είναι και το πιο έντιμο συμπέρασμα: ότι η Μαρία Καρυστιανού υπήρξε μια πολύ δυνατή φωνή για την αλήθεια των Τεμπών, αλλά αυτό από μόνο του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να εξελιχθεί και σε μια ολοκληρωμένη πολιτική ηγέτιδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους