Ζουν ανάμεσά μας απλά δεν τους γνωρίζουμε..δεν τους βλέπουμε...Το τόσο δα μικρό πράγμα που μπορεί να κάνουν είναι κάτι το σπουδαίο και μεγάλο τελικά που σε κάνει να χαμογελάς! Έτσι και εγώ χαμογέλασα...
Ζουν ανάμεσά μας απλά δεν τους γνωρίζουμε..δεν τους βλέπουμε...Το τόσο δα μικρό πράγμα που μπορεί να κάνουν είναι κάτι το σπουδαίο και μεγάλο τελικά που σε κάνει να χαμογελάς! Έτσι και εγώ χαμογέλασα το μεσημέρι όταν είδα το σκηνικό.
Νομίζω ότι τη λένε Χρυσούλα και πάει γυμνάσιο..πρώτες τάξεις! Κάθε μέρα τη βλέπω να πηγαίνει και να γυρίζει μόνη της από το σχολείο.
Ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι.
Ίσως αυτιστικό, ίσως απλώς αλλιώτικο..νευροδιαφορετικό με τον πιο όμορφο τρόπο.
Οι γονείς της την παρακολουθούν από μακριά γιατί θέλουν να μάθει να μη φοβάται τον κόσμο και να περπατά μέσα του με θάρρος.
Το είχε πει σε μια γειτόνισσα η μάνα της: "Θέλω να είναι ανεξάρτητη και δυνατή και να μη πτοείται". Η Χρυσούλα έχει σαν μόνιμο γνώρισμα της να είναι ένα χαρούμενο κορίτσι που περπατά χοροπηδηχτά με τη τσάντα της πίσω στη πλάτη της να χοροπηδάει και εκείνη μαζί.
Σήμερα που σχόλασε πέρασε από τη γειτονιά μου χοροπηδηχτά και κάτι ψιλοτραγουδούσε.
Την είδα που σταμάτησε λίγο σε μια κολώνα για να ισιώσει ένα στραβό αυτοκόλλητο...ήταν σαν να βάζει λίγη τάξη στο σύμπαν με τον δικό της γλυκό τρόπο.. Χάιδεψε τη γατούλα που συνάντησε στη γωνία και κοίταξε τα πάντα με το σπινθηροβόλο βλέμμα της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά.
Πέρασε το δρόμο χοροπηδηχτά και πέρασε μαζί της και μια μαμά με καρότσι.
Το μωρό έκλαιγε σπαρακτικά. Η Χρυσούλα κοντοστάθηκε για λίγο στη γωνία και παρατηρούσε το μωρό που ξεφώνιζε και τη μαμά του να προσπαθεί να το ηρεμήσει.
Ξαφνικά την είδα που έψαξε κάτι στη τσάντα της.
Έβγαλε ένα νεράντζι ολοστρόγγυλο και πορτοκαλί που είχε μαζέψει από τον δρόμο και πλησίασε το καρότσι και το έδωσε στις χούφτες του μωρού χωρίς να πει λέξη.
Το μωρό κοίταξε με απορία το νεράντζι.
Τι είναι αυτό τώρα; Το έπιασε με τα δυο του χεράκια και το περιεργάστηκε, η μαμά του χαμογέλασε στη Χρυσούλα και το μωρό σταμάτησε να κλαίει...ασχολιόταν με το νεράντζι που του έδωσε το χοροπηδηχτό κοριτσάκι! Το κοριτσάκι χαμογέλασε ελαφρά και συνέχισε τον δρόμο του χοροπηδηχτά, σαν να μην είχε κάνει τίποτα σπουδαίο... Και όμως, είχε κάνει.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν μαθαίνουν απλώς να ζουν μέσα στον κόσμο. Μας μαθαίνουν πώς να είμαστε άνθρωποι μέσα σε αυτόν με τον δικό τους όμορφο τρόπο.. 💜
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους