Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΕΟΣ τι είπαν οι Αρχαίοι Έλληνες ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ 6ο αι. π.Χ. -“Και βλέπει ολάκερος, ολάκερος νοεί και όλος ακούει” Απόσπασμα 24 - “Χωρίς κόπο με τη δύναμη του νου κινεί τα πάντα” Απόσπασμα 25 - “Ένας θεός μοναδικός, ο πιο τρανός και στους θεούς και στους ανθρώπους, ούτε στο σώμα, ούτε στη σκέψη όμοιος με τους θνητούς” Απόσπασμα 23 - “Πάντα στην ίδια θέση μένει, δίχως καθόλου να κινείται και ούτε του πρέπει να πηγαίνει άλλοτε εδώ και άλλοτε εκεί” Απόσπασμα 26 -“Ο Ξενοφάνης έλεγε ότι “όσοι ισχυρίζονται ότι οι θεοί γεννήθηκαν, ασεβούν εξίσου με εκείνους που υποστηρίζουν πως οι θεοί πέθαναν”, διότι και στις δύο περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι ότι οι θεοί δεν υπάρχουν”. Αριστοτέλης, Ρητορική Β 23, 1399b 5 ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ 6ος/5ος π.Χ. αι. -“Οι θεοί πάντα υπήρχαν και ποτέ δεν έλλειψαν.

Ό,τι έχει σχέση με αυτούς είναι πάντα όμοιο και σταθερό” Διογένης Λαέρτιος 3. 10 ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ 6ος/5ος π.Χ. αι. -“Ο Παρμενίδης λέει ότι το ακίνητο, πεπερασμένο και σφαιροειδές είναι θεός” Μαρτυρία 31, Αέτιος 1. 7. 26 ΠΙΝΔΑΡΟΣ 6ος/5ος π.Χ. αι. -“Τι είναι ο θεός.

Το παν” Απόσπασμα 129 Β ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ περ 570-480 π.Χ. -“Αν λοιπόν εγκαταλείψεις το σώμα και πας στον ανοιχτό αιθέρα, θα είσαι αθάνατος, θεός απέθαντος, όχι πια θνητός” Χρυσά Έπη 61-71 ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ περ 556-467 π.Χ. -“ Όλα είναι κατώτερα από τους θεούς” Απόσπασμα 581 (76) Ρ - “Κανείς δεν κέρδισε την αρετή δίχως τη βοήθεια των θεών, ούτε πόλη ούτε θνητός.

Ο θεός είναι πάνσοφος.

Στους θνητούς δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει βάσανα”. ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ περ 550-480 π.Χ. Όταν είναι εδώ ο θεός, ανασταίνονται οι ψυχές και γίνονται φύλακες άγρυπνοι των ζωντανών και των νεκρών” Περί φύσεως 63 -“Ο πιο σοφός από τους ανθρώπους σε σύγκριση με το θεό είναι πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σε όλα τα υπόλοιπα” Περί φύσεως 83 -“Ο θεός είναι ημέρα-νύχτα, χειμώνας-καλοκαίρι, πόλεμος-ειρήνη, χορτασμός-πείνα” (όλα τα αντίθετα, αυτό εννοεί), “αλλά οι διαφοροποιήσεις του μοιάζουν με τις διαφοροποιήσεις της φωτιάς, όταν αυτή αναμειγνύεται με τις διάφορες αρωματικές ουσίες και παίρνει το όνομα του κάθε αρώματος” Περί φύσεως 67 ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο Σωκράτης, κυρίως μέσα από τα έργα του Ξενοφώντα («Απομνημονεύματα») και του Πλάτωνα, παρουσιάζεται να απορρίπτει την ανθρωπομορφική αντίληψη των θεών (ότι έχουν σώμα και ανθρώπινα πάθη) και να τους αντιλαμβάνεται ως νοήμονες, αόρατες και ασώματες (άυλες) δυνάμεις που διέπουν τον κόσμο.

Τα σημαντικότερα αποσπάσματα που αναδεικνύουν αυτή την άποψη προέρχονται από τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα (Βιβλίο Α', 4), όπου ο Σωκράτης συζητά με τον Ευθύδημο: • Οι Θεοί είναι αόρατοι αλλά ενεργοί: «...ὁ μέντοι μεγαλείως ἐπιμελούμενος, οὐδὲ τοῦτο, ὅτι οὐχ ὁρᾶται, ἀφροντιστί ποιεῖται· ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ τὰ πάντα συντάττων καὶ συνέχων... δῆλος μέν ἐστι τὰ μέγιστα πράττων, ἀλλὰ... οὐχ ὁρᾶται...» Μετάφραση: «...αυτός όμως που επιμελείται το σύμπαν με μεγαλοπρέπεια, δεν αμελεί ούτε αυτό, ότι δεν φαίνεται (δεν είναι ορατός)... Αυτός που τα πάντα συντάσσει και συνέχεται... είναι φανερό ότι ενεργεί τα μέγιστα, αλλά... δεν είναι ορατός...» • Η Θεία Νόηση δεν έχει σώμα: «...οὐδὲ γὰρ αὐτὴ ἡ τοῦ θεοῦ φρόνησις... ἐπιφαίνεται...» Μετάφραση: «...γιατί ούτε αυτή η ίδια η φρόνηση (νόηση) του θεού... δεν εμφανίζεται (με σώμα)...» - Εδώ ο Σωκράτης ταυτίζει το θείο με την ανώτερη νόηση, όχι με μια υλική μορφή. • Ανθρωπομορφική απόρριψη: Στο ίδιο πλαίσιο, ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι οι θεοί είναι ανώτεροι από τους ανθρώπους, και αφού οι άνθρωποι έχουν σώμα, οι θεοί πρέπει να είναι άυλοι για να μπορούν να είναι πανταχού παρόντες και να επιβλέπουν τα πάντα, κάτι που ένα υλικό σώμα δεν θα μπορούσε να κάνει . Σημείωση: Αν και ο όρος «άυλος» (με τη μεταφυσική έννοια του Μεσαίωνα) δεν υπάρχει αυτούσιος με την ίδια λέξη στα κείμενα, η περιγραφή του Σωκράτη για τους θεούς ως «νοήμονες», «αόρατους» (αφανείς) και «ασώματες δυνάμεις» που διευθύνουν τον κόσμο, ταυτίζεται με την έννοια της αϋλότητας.

Σχετικά κείμενα: • Πλάτων, Απολογία Σωκράτους • Ξενοφών, Απομνημονεύματα ΠΛΑΤΩΝ 427-347 π.Χ. Ο Πλάτωνας, μέσα από τη φιλοσοφική του θεολογία, απεγκλωβίζει το θείο από την υλική μορφή και την ανθρωπομορφική μυθολογία, παρουσιάζοντας τους θεούς ως άυλα, αιώνια, τέλεια και νοητικά όντα.

Αν και οι «ορατοί θεοί» (άστρα) έχουν μια μορφή, η ουσία του θεϊκού είναι η ψυχή και ο νους.

Ακολουθούν βασικά κείμενα όπου αναφέρεται η άυλη ή υπερβατική φύση του θείου: Στην Πολιτεία του, ο Πλάτων απορρίπτει τους μύθους που παρουσιάζουν τους θεούς να αλλάζουν μορφή (σωματικότητα), υποστηρίζοντας την άυλη τελειότητά τους. • Πολιτεία, 380d-381c: «Οὐκοῦν ὅ γε τέλεος (θεός) ἥκιστα μεταβάλλει... Οὐδὲ ἄρα ἀλλοιοῦται οὐδὲ μεταβάλλει εἰς ἄλλας ἰδέας ὁ θεός.» (Μετάφραση: Επομένως, ο τέλειος (θεός) καθόλου δεν αλλάζει... Ούτε λοιπόν αλλοιώνεται, ούτε μεταβάλλεται σε άλλες μορφές ο θεός.) (Ο Πλάτων θεωρεί ότι το άυλο και τέλειο δεν μπορεί να αλλάξει, καθώς οποιαδήποτε αλλαγή θα σήμαινε ατέλεια). 1. Πολιτεία (II, 380d-381c) – Η Αμεταβλητότητα Ο Πλάτωνας υποστηρίζει ότι ο Θεός είναι τέλειος, άρα δεν μπορεί να αλλάξει.

Αν άλλαζε, θα έπρεπε να αλλάξει προς το χειρότερο, κάτι αδύνατο για το θείο.

Η αμεταβλητότητα υποδηλώνει απουσία υλικού σώματος που φθείρεται ή μεταβάλλεται. • Κείμενο: «Οὐκ ἄρα, ὡς ἔοικεν, οὐδὲ ὁ θεὸς πολλῶν ὢν ἕκαστον εἴη ἂν ἐθέλοι... οὐδὲ μεταβάλλειν... Ἕκαστος ἄρα τῶν θεῶν, ἐπειδήπερ ἐστὶν ἄριστος, μένοι ἂν εἰς τὸν αὑτοῦ τύπον ἀεὶ ἁπλῶς.» • Σημασία: Ο Θεός είναι «απλός», όχι σύνθετος (όπως τα υλικά σώματα) και μένει για πάντα στην ίδια μορφή. 2. Πολιτεία (II, 379a-c) – Ο Θεός είναι μόνο Αγαθός Ο Θεός δεν είναι υπεύθυνος για όλα τα πράγματα, αλλά μόνο για τα καλά.

Η ύλη συχνά συνδέεται με το κακό ή το ατελές στον Πλάτωνα. • Κείμενο: «Οὐκ ἄρα, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὁ θεὸς πάντων ἂν εἴη αἴτιος... ἀλλὰ τῶν μὲν ἀγαθῶν ὀλίγοις αἴτιος ἀνθρώποις, τῶν δὲ κακῶν ἀναίτιος.» • Σημασία: Το θείο ταυτίζεται με την Ιδέα του Αγαθού, η οποία είναι νοητή, όχι αισθητή. 3. Φαίδων (78d-80b) – Η Συγγένεια Ψυχής και Θεού Ο Σωκράτης περιγράφει τα θεία όντα ως αόρατα και νοητά. • Κείμενο: «...τὸ μὲν θεῖόν τε καὶ ἀθάνατον καὶ νοητὸν καὶ μονοειδὲς καὶ ἀδιάλυτον καὶ ἀεὶ ὡσαύτως κατὰ ταὐτὰ ἔχον ἑαυτῷ, τὸ δὲ ἀνθρώπινον... τὸ δὲ αὖ θνητὸν καὶ ἀνόητον καὶ πολυειδὲς καὶ διαλυτὸν καὶ μηδέποτε κατὰ ταὐτὰ ἔχον ἑαυτῷ.» • Σημασία: Ο θεός ανήκει στην τάξη των αόρατων (ἀειδές) και αδιάλυτων πραγμάτων, σε αντίθεση με τα υλικά σώματα που είναι «πολυειδή» και διαλυτά. 4. Νόμοι ( X, 896a-899d) – Η Ψυχή ως Πρωταρχική Κίνηση Ο Πλάτωνας ορίζει τη θεότητα ως «ψυχή» που κινεί τον εαυτό της, η οποία προηγείται των υλικών σωμάτων. • Σημασία: Η ψυχή είναι η αιτία της κίνησης, ενώ το σώμα είναι αυτό που κινείται.

Συνεπώς, η θεϊκή ουσία είναι ψυχική, όχι υλική. 5. Τίμαιος (30a-b) – Ο Νους και η Ψυχή Στη δημιουργία του κόσμου, ο Δημιουργός (Θεός) τοποθετεί τον νου μέσα στην ψυχή, και την ψυχή μέσα στο σώμα. • Κείμενο: «...νοῦν μὲν ἐν ψυχῇ, ψυχὴν δὲ ἐν σώματι συνιστὰς τὸ πᾶν ξυνετεκταίνετο...» • Σημασία: Στον Πλάτωνα, το θείο (Νους) έχει προτεραιότητα και είναι η αρχή που οργανώνει την ύλη, όντας το ίδιο άυλο. Συνοπτικά: Για τον Πλάτωνα, οι θεοί είναι ακίνητοι (από άποψη αλλαγής/φθοράς), μονοειδείς (απλοί), νοητοί (συλλαμβάνονται με το νου) και αόρατοι, ταυτιζόμενοι με την ανώτατη πραγματικότητα των Ιδεών. -“Ούτε ο θεός λοιπόν, είπα εγώ, αφού είναι αγαθός, θα ήταν αιτία των πάντων, όπως λένε οι πολλοί, αλλά αιτία λίγων από αυτά που συμβαίνουν στους ανθρώπους, ενώ για πολλά δεν είναι αιτία”. Πολιτεία 379c ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 384-322 π.Χ. -“...διότι, αν οι θεοί δοκιμάζουν το νέκταρ και την αμβροσία για την απόλαυσή τους, το νέκταρ και η αμβροσία δεν αποτελούν κατ’ουδένα τρόπο αιτία της ύπαρξής τους.

Διότι, αν αποτελούσαν, τότε πως θα ήταν αθάνατοι, αφού χρειάζονται τροφή; Όσους όμως σκαρφίστηκαν μυθολογικές εξηγήσεις δεν αξίζει να τους μελετάμε σοβαρά” Μετά τα Φυσικά 1000a 8-1000b 10 -“Ο θεός και η φύση δεν κάνουν τίποτα μάταια” Περί Ουρανού 271a -“Αυτή είναι η θέση του θεού ως προς τον κόσμο.

Συγκρατεί την αρμονία και τη σωτηρία των πάντων, χωρίς όμως να βρίσκεται στο κέντρο – όπου είναι η γη, ο ταραχώδης αυτός τόπος – αλλά επάνω, όντας καθαρός και σε τόπο καθαρό, τον οποίο σωστά ονομάζουμε “ουρανό” από το “όριο” και το “άνω”, ή “Όλυμπο”, επειδή είναι “ολολαμπής”, ξένος εντελώς από το σκότος και την άτακτη κίνηση, σαν κι αυτή που συμβαίνει στους δικούς μας τόπους, όταν έχουμε θύελλα και δυνατό άνεμο” Περί Κόσμου 400a 3-10 ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ 341-270 π.Χ. -“Ο Επίκουρος θεωρεί ότι όλοι οι θεοί έχουν μορφή ανθρώπινη, όλοι τους όμως δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί παρά μόνο με το συλλογισμό, λόγω των λεπτών μορίων της φύσης των ειδώλων τους” Αέτιος Ι,7,34 -“Οι θεοί είναι “λόγω θεωρητοί” (γίνονται αντιληπτοί όχι με την όραση η την αφή αλλά με τη σκέψη) Κύριαι Δόξαι Ι ΚΛΕΑΝΘΗΣ 331-232 π.Χ. -“Στ’αλήθεια, ποιος άλλος άνθρωπος υπάρχει ή έχει υπάρξει που να μην αντιλαμβάνεται το θείο ως άφθαρτο και αιώνιο;” Πλούταρχος, Περί των κοινών εννοιών προς τους Στωϊκούς 1074F-1075C ΑΡΑΤΟΣ 3ος π.Χ. αι. -“Από τον Δία ας αρχίζουμε, αυτόν ποτέ, άντρες, δεν αφήνουμε κρυφό.

Γεμάτοι από τον Δία όλοι οι δρόμοι είναι, γεμάτες όλων των ανθρώπων οι αγορές, γεμάτη η θάλασσα και τα λιμάνια, όλοι παντού το Δία θέλουμε.

Διότι απ’αυτόν καταγόμαστε” Φαινόμενα 1-9 ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ 281/77-208/04 π.Χ. -“Φαίνεται λοιπόν ότι έχει ονομαστεί Ζευς από το ότι έχει δώσει ζωή σε όλους στη ζωή.

Και τον λένε Δία, επειδή είναι δημιουργός όλων και εξαιτίας του γίνονται όλα” ΣΤΟΒΑΙΟΣ 1.1.26 ΑΕΤΙΟΣ 1ος-2ος μ.Χ. αι. Συναγωγή των αρεσκόντων Ι,7,11-34 -“Ο Θαλής είπε ότι νους του κόσμου είναι ο θεός και το σύμπαν είναι έμψυχιο και γεμάτο από δαίμονες και ότι περνά μέσα από το στοιχείο του υγρού θεϊκή δύναμη που το κινεί. Ο Αναξαγόρας είπε ότι ο θεός είναι ο νους που δημιουργεί τον κόσμο. Ο Δημόκριτος είπε ότι ο θεός είναι νους σε φωτιά σφαιροειδή. Ο Διογένης, ο Κλεάνθης και ο Οινοπίδης είπαν ότι είναι η ψυχή του κόσμου. Ο Πυθαγόρας είπε ότι από τις αρχές η μονάδα και Ο ίδιος ο νους είναι ο θεός και το αγαθό, που είναι η φύση του ενός. Ο Ποσειδώνιος είπε ότι είναι πνεύμα νοερό και πυρώδες, που δεν έχει μορφή και μεταβάλλεται σε ό,τι θέλει και εξομοιώνεται με όλα. Ο Κριτόλαος και ο Διόδωρος ο Τύριος είπαν ότι είναι νους από απαθή αιθέρα. Ο Ηράκλειτος είπε ότι είναι περιοδικό αιώνιο πυρ και ότι η ειμαρμένη είναι νόμος που με τις αντίθετες πορείες του δημιουργεί τα όντα. Ο Ζήνων ο Στωϊκός είπε ότι είναι ο πύρινος νους του κόσμου. Ο Μνήσαρχος είπε ότι είναι ο κόσμος που έχει την πρώτη ουσία του από το πνεύμα. Ο Βόηθος είπε θεό τον αιθέρα. Ο Παρμενίδης είπε ότι είναι το ακίνητο και σφαιροειδές πεπερασμένο. Ο Μέλισσος και ο Ζήνωνας είπαν ότι είναι το ένα, το παν, το μόνο, το παντοτινό και το άπειρο. Ο Πολέμωνας είπε ότι ο κόσμος είναι θεός. Ο Πλάτωνας λέει ότι είναι το ένα, το μονοφυές, το μοναδικό, το πραγματικό ον, το αγαθό.

Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί παραπέμπουν στο νου.

Ο θεός λοιπόν είναι νους, είδος χωριστό – και ο χαρακτηρισμός “χωριστό” ας εννοείται ότι είναι χωρίς καμία ύλη και χωρίς συμπλοκή με κανένα από τα σωματικά στοιχεία και χωρίς να συμπάσχει με το παθητικό μέρος της φύσης. Ο Αριστοτέλης, όμοια με τον Πλάτωνα, λέει τον ανώτατο θεό είδος χωριστό και ότι επιβαίνει στη σφαίρα του σύμπαντος, που είναι αιθέριο σώμα, το οποίο το ονομάζει πέμπτο. Οι Στωϊκοί υποστηρίζουν ότι ο θεός είναι νοερή υπόσταση, δημιουργικό πυρ, που προχωρεί στη γένεση του κόσμου, που έχει συμπεριλάβει μέσα του όλους τους σπερματικούς λόγους, σύμφωνα με τους οποίους όλα γίνονται κατά την ειμαρμένη.

Είναι πνοή που διαπερνά όλο το σύμπαν...πιο πάνω από όλα θεός είναι ο νους που βρίσκεται μέσα στον αιθέρα”. ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ 2ος μ.Χ. αι -“..και ο Θεός είναι το απόλυτο Αγαθό, όχι τιμητικά, αλλά από τη φύση του.

Γιατί μία είναι η φύση του Θεού, το Αγαθό” ΠΛΩΤΙΝΟΣ 205-270 μ.Χ. -“Ποτέ το μάτι δεν θα έβλεπε τον ήλιο, αν δεν αποκτούσε ηλιακή φύση, και ποτέ η ψυχήδεν θα αντικρίσει το ωραίο αν δεν γίνει πρώτα ωραία η ίδια.

Γίνε λοιπόν πρώτα όλος θεϊκός και όλος ωραίος, αν θέλεις να φτάσεις στη θέαση του Θεού και του ωραίου” Ι.6.9 Το κείμενο του Πλωτίνου που περιγράφει συνοπτικά και περιεκτικά τη φύση των θεών είναι η Πέμπτη Εννεάδα (V.8, κεφάλαιο 3), με τίτλο «Περί του νοητού κάλλους». Σε αυτό το χωρίο, ο Πλωτίνος περιγράφει πώς όλοι οι θεοί είναι ένα μέσα στον νοητό κόσμο, διατηρώντας την ενότητά τους χωρίς να χάνουν την ατομικότητά τους. Η Φύση των Θεών κατά τον Πλωτίνο • Ενότητα και Πολλαπλότητα: Ο θεϊκός κόσμος είναι ενιαίος.

Κάθε θεός περιέχει μέσα του όλους τους άλλους θεούς, σχηματίζοντας μια αρμονική ενότητα. • Υπερβατικότητα: Οι θεοί δεν έχουν υλική μορφή (σχήμα) ή όγκο στον χώρο.

Εάν είχαν, θα περιορίζονταν σε συγκεκριμένα σημεία. "οὔτε γινόμενον οὔτε απολλύμενον οὐδέ τινα χώραν οὐδὲ τόπον οὐδέ τινα ἕδραν ἔχον... ἀλλ᾽ ἐν αὐτῶι μένον" • Δύναμη και Αιωνιότητα: Η φύση τους είναι νοητή ενέργεια και απέραντη δύναμη, απαλλαγμένη από τη φθορά και την αλλαγή του υλικού κόσμου. • Η Θέα των Πάντων: Η σκέψη τους δεν περιορίζεται από το «εγώ», αλλά «θεώνται» (βλέπουν και περιέχουν) τα πάντα διαρκώς.

Στην πραγματεία «Περί του νοητού τόπου» (Έκτη Εννεάς, IV.4 / IV.9), ο Πλωτίνος διαχωρίζει ρητά τα νοητά όντα και τους θεούς από τα υλικά σώματα, υποστηρίζοντας ότι δεν έχουν μάζα ή όγκο: • Το επιχείρημα για τον όγκο και τον τόπο: Ο φιλόσοφος αναφέρει ότι εάν τα θεϊκά όντα και οι ψυχές είχαν υλικό όγκο, τότε θα ήταν αναγκαστικά περιορισμένα σε συγκεκριμένα σημεία του χώρου, το ένα χωρισμένο από το άλλο. • Η απουσία περιορισμού: Επειδή όμως είναι άυλα, δεν περιορίζονται από τον τόπο ή τον όγκο, αλλά διαπερνούν τα πάντα δίχως να καταλαμβάνουν χώρο με τον τρόπο των υλικών σωμάτων. “ό δέ (θεός) ήκοι τόν αυτού κόσμον φέρων μετά πάντων τών έν αύτω θεών είς ών καί πάντες, καί έκαστος πάντες συνόντες εις εν, καί ταις μέν δυνάμεσιν άλλοι, τή δέ μιά εκείνη τή πολλή πάντες εις· μάλλον δέ ό είς πάντες- ού γάρ έπιλείπει αυτός, ήν πάντες εκείνοι γένωνται — όμού δέ είσι καί έκαστος χωρίς αυ έν διαστάσει άδιαστάτω, ού μορφήν αισθητήν ούδεμίαν έχων ήδη γάρ άν ό μέν άλλοθι, ό δέ που άλλαχόθι ήν, καί έκαστος δέ ού πάς έν αύτω - ουδέ μέρη άλλα έχων άλλοις ή αύτω, ουδέ έκαστον οίον δύναμις κερματισθείσα καί τοσαύτη ούσα, όσα τά μέρη μετρούμενα, τό δέ έστι δύναμις πάσα, είς άπειρον μέν ιούσα, είς άπειρον δέ δυναμένη· καί ούτως εστίν εκείνος μέγας, ώς καί τά μέρη αυτού άπειρα γεγονέναι”. Πέμπτη Εννεάδα (V.8, κεφάλαιο 3) «Περί του νοητού κάλλους»15-27. “Αλλά αυτός (ο θεός) θα έρθει φέρνοντας και τον κόσμο του μαζί με όλους τους θεούς μέσα σ' αυτόν, ως Ένας που όμως είναι και όλοι, και καθένας από αυτούς είναι όλοι συνυπάρχοντας σε μία ενότητα· σύμφωνα με τις δυνάμεις τους είναι διαφορετικοί, αλλά σύμφωνα με εκείνη την ενότητα πολλαπλής δύναμης όλοι αυτοί είναι Ένας , ή μάλλον ο Ένας είναι όλοι αυτοί.

Διότι αυτός δεν εξαντλείται εάν όλοι εκείνοι γεννηθούν — είναι όλοι μαζί και όμως καθένας τους είναι σε απόσταση, η οποία δεν είναι απόσταση.

Εκείνος δεν έχει καμιά αισθητή μορφή, αλλιώς θα ήταν ο ένας εδω ό άλλος εκεί, και ο καθένας δεν θα ήταν πια εντός εαυτού το σύμπαν — ούτε έχει αυτός μέρη διαφορετικά για τους άλλους θεούς εκτός του εαυτού του, και ούτε είναι κάθε μέρος σαν μια δύναμη κατακερματισμένη και τόσο μεγάλη, όσα είναι τα μέρη καταμετρούμενα. Αντίθετα Εκείνος είναι μια παντοδυναμία, η οποία προχωρεί επ' άπειρο και είναι επ' άπειρο δυνατή.

Καί τόσο μεγάλος είναι Εκείνος, ώστε και τα μέρη του είναι άπειρα” . ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ 205-270 μ.Χ. -“Ο Δίας λοιπόν είναι όλο το αρμονικό σύμπαν, έμβιο ον από έμβια όντα, θεός από θεούς. Ο Δίας είναι και ο θεός, καθώς είναι νους από τον οποίο προέρχονται όλα, επειδή δημιουργεί με τις σκέψεις του” Περί Αγαλμάτων (Στοβαίος 1.1.25) ΠΡΟΚΛΟΣ 412-485 μ.Χ.” -“Κάθε θεός δεν έχει μορφή και σχήμα, ακόμα κι αν γίνεται άμεσα ορατός με μορφή και σχήμα.

Διότι η μορφή και το σχήμα δεν ενυπάρχουν σ’αυτόν, αλλά προέρχονται από αυτόν, αφού αυτός που βλέπει άμεσα δεν μπορεί να δει χωρίς σχήμα τον ασχημάτιστο, αλλά βλέπει, όπως το επιβάλλει η φύση του, μέσω σχημάτων” Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα Α 40 -“Αποδεικνύοντας ο Σωκράτης ότι ο θεός δίνει υπόσταση μονάχα στα αγαθά και σε κανένα κακό, έκρινε σωστό να εξεταστούν τα ποιήματα του Ομήρου.

Φάνηκε μάλιστα πως διορθώνει τα σχετικά με τη θεομαχία λόγω του ότι αυτή καταργούσε την ενότητα του θείου, και ότι ασκεί κριτική στα ζητήματα που έχει τώρα μπροστά του για διερεύνηση επειδή μειώνουν την αγαθότητα των θεών” Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα Α 96 -“Το αγαθό λοιπόν είναι μόνο εκείνο από το οποίο εξαρτώνται όλες οι υποστάσεις και όλες οι τελειότητες.

Για αυτό υπάρχουν τα πάντα ενώ αυτό δεν υπάρχει για κάτι άλλο.

Δεν ανήκει σε κάτι, όπως το αγαθό των ειδών, ούτε επιθυμεί κάτι άλλο, όπως η ουσία κάθε όντος επιθυμεί το αγαθό τόσο για να υπάρχει όσο και για να υπάρχει πλήρως.

Τούτο συνεπώς είναι ο βασιλέας των πάντως, των νοητών και αισθητών, αυτό προς το οποίο μας ανύψωσε ο Πλάτων στις Επιστολές του λέγοντας: “Τα πάντα υπάρχουν περί τον βασιλέα των πάντων, και για εκείνο υπάρχουν τα πάντα, και εκείνο είναι το αίτιο όλων των ωραίων”. Πράγματι, αυτά που αναφέρει εκεί εν συντομία, για τούτα κάνει εδώ εκτενέστερη ανάλυση.

Εκεί όμως οι βαρυσήμαντες διατυπώσεις του αφορούν τον πρώτο θεό.

Επομένως, το αγαθό είναι κατά τον Πλάτωνα, ο πρώτος θεός”. Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα Β 287 -“Ό,τι τυχόν υπάρχει στους θεούς, προϋπάρχει μέσα τους με τον τρόπο της δικής τους ιδιότητας, και η ιδιότητά τους είναι ενιαία και υπερούσια.

Άρα τα πάντα υπάρχουν μέσα σε αυτούς ενιαία και υπερούσια”. Στοιχείωσις θεολογική 118 -“Κάθε θεός έχει λάβει υπόσταση με βάση την υπερούσια αγαθότητα, και είναι αγαθός όχι ως έξη ούτε ως μέρος της ουσίας του (γιατί οι έξεις και οι ουσίες έλαβαν θέση κατώτερη και πολύ απομακρυσμένη από τους θεούς) αλλά με τρόπο υπερούσιο.

Γιατί αν το Πρώτο είναι Ένα και το Αγαθό και αν, στο βαθμό που είναι Ένα, είναι το Αγαθό, και στο βαθμό που είναι το Αγαθό, είναι Ένα, τότε και ολόκληρη η σειρά των θεών έχει την ιδιότητα του ενιαίου και του αγαθού ως μία ιδιότητα και κάθε θεός δεν είναι ενάδα από μία άποψη και αγαθότητα από άλλη άποψη, αλλά από την άποψη που είναι ενάδα, από την ίδια άποψη είναι και αγαθότητα, και από την άποψη που είναι αγαθότητα, είναι και ενάδα.

Και επειδή προήλθαν από το Πρώτο και βρίσκονται μετά το Πρώτο, έχουν τη μορφή της αγαθότητας και της ενότητας, εφόσον το Πρώτο είναι Ένα και το Αγαθό.

Και επειδή είναι θεοί, είναι ενάδες και αγαθότητες.

Όπως λοιπόν η ενότητα των θεών είναι υπερούσια, έτσι και η αγαθότητά τους είναι υπερούσια, επειδή δεν είναι κάτι άλλο εκτός από την ενότητα.

Γιατί καθένας τους δεν είναι κάτι άλλο και έπειτα αγαθότητα, αλλά μόνο αγαθότητα, όπως ακριβώς δεν είναι κάτι άλλο και έπειτα ενότητα, αλλά μόνο ενότητα.

ΣΤΟΒΑΙΟΣ 5ος μ.Χ. αι. 1.1. Ότι ο θεός είναι δημιουργός των όντων και κυβερνά το σύμπαν με την πρόνοιά του και ποια είναι η ουσία του. -“Όλα τα κάνει ο θεός με τον σιωπηρό του τρόπο” Μένανδρος -“Ο θεός λοιπόν ο ίδιος δεν είναι ούτε ορατός ούτε αισθητός αλλά θεωρητός μόνο από τη λογική και το νου” Ονάτας, εκ του Περί θεού και θείου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους