Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από δέκα χρόνια, ο Πεπ Γκουαρδιόλα αποχωρεί από τον πάγκο της Μάντσεστερ Σίτι, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της μακράν πιο επιτυχημένης περιόδου στην ιστορία του συλλόγου.

Οι τίτλοι και οι διακρίσεις μιλούν από μόνοι τους για τη διάρκεια και την έκταση της εγχώριας ηγεμονίας της Σίτι υπό την τεχνική καθοδήγηση του 55χρονου Καταλανού football philosopher (έξι Πρέμιερ Λιγκ, εκ των οποίων τέσσερις συνεχόμενες, κάτι που συνιστά επίδοση-ρεκόρ, τρία FA Cup, πέντε Λιγκ Καπ, τρία Κομιούνιτι Σιλντ) και, εκτός αγγλικών συνόρων, το μοναδικό Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία των «Πολιτών» (μάλιστα, με τρεμπλ), ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης κι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.

Η αδιανόητη συγκομιδή των 100 βαθμών τη σεζόν 2017-18 και η επικράτηση στο νήμα στις δύο συγκλονιστικές κούρσες τίτλου απέναντι στην εκπληκτική Λίβερπουλ του Κλοπ (98-97 βαθμοί τη σεζόν 2018-19 και 93-92 βαθμοί τη σεζόν 2021-22) αποδεικνύουν περίτρανα το ασύγκριτο μέγεθος των επιτευγμάτων του.

Μοναδικό ψεγάδι της δεκαετούς διαδρομής του ήταν αναμφίβολα η πενιχρή αποτελεσματικότητα στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, όπου κατέκτησε μόνο μια φορά το τρόπαιο σε δέκα προσπάθειες, κάτι ανακόλουθο με την αγωνιστική και οικονομική (με τα πετροδόλλαρα του Άμπου Ντάμπι) κυριαρχίας των «Πολιτών» επί των ημερών του.

Άλλοτε, οι αποκλεισμοί μπορούν να αποδοθούν σε ατυχίες, άλλοτε οφείλονται σε υπερανάλυση και υπέρμετρη (ενίοτε μπερδευτική για τους ποδοσφαιριστές του) προσήλωση στα χαρακτηριστικά των αντιπάλων κι άλλοτε πλήρωσε πολύ ακριβά στιγμιαίες απώλειες ελέγχου που διατάρασσαν συθέμελα την control freak προσέγγισή του.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ο περφεξιονιστής Πεπ καθόρισε μοναδικά τον τρόπο που παίζεται το άθλημα στην πιο σύγχρονη εκδοχή του, τόσο στο -συνήθως παραδοσιακό και μάλλον αντιδραστικό στις αλλαγές- Νησί όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το στιλ παιχνιδιού της δικής του Σίτι υπήρξε γεμάτο ιδιοφυείς καινοτομίες και μια αδιάκοπη πίστη στις κρυστάλλινα καθαρές αρχές του παιχνιδιού του, οι οποίες όμως διαρκώς ανανεώνονταν, εξελίσσονταν και προσαρμόζονταν στις ολοένα και πιο απαιτητικές προκλήσεις που έθεταν οι αντίπαλοι.

Ενδεικτικά, αναφέρουμε την ξεκάθαρη προτίμηση στον sweeper keeper ρόλο του τερματοφύλακα που λειτουργούν ως έξτρα παίκτης στο build-up (γι’ αυτό, εξάλλου, αντικατέστησε άμεσα τον Χαρτ με τον Έντερσον), το εκκρεμές ανάμεσα στο «τέντωμα» του χώρου με την αξιοποίηση κλασικών wingers και στην υπερφόρτωση των half spaces για συνεργασίες στον μικρό χώρο με υπεραριθμίες στον άξονα, διατάξεις με «ψευτοεννιάρια» αλλά και χτίσιμο γύρω από έναν καθαρόαιμο σέντερ φορ στο πρόσωπο του Χάαλαντ, πότε τριάδες και πότε τετράδες στην αμυντική γραμμή, πότε overlaps και πότε underlaps των πλάγιων μπακ-χαφ, και, πιο extreme, τη μετατροπή πλάγιων και κεντρικών αμυντικών σε έξτρα κεντρικούς μέσους.

Σε ένα τακτικό πλάνο τόσο πολύ βασισμένο στον έλεγχο της μεσαίας γραμμής με υπομονετικό χτίσιμο των επιθέσεων και συντριπτικά ποσοστά κατοχής μπάλας μέχρι να βρεθούν οι χώροι για άμεση μετάβαση, είναι εύλογο ότι διέθεταν τον κατάλληλο χώρο, χρόνο και περιβάλλον για να λάμψουν σπουδαίοι μέσοι, κινούμενοι είτε σε πιο χαμηλά μέτρα (όπως ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας το 2024, Ρόδρι) είτε πιο ψηλά στο γήπεδο, με πιο εμβληματικό, μεταξύ αυτών, τον Κέβιν Ντε Μπρόϊνε.

Όπως καταλήγει η απολογιστική ανάλυση του Τζέϊμι Τζάκσον στον Guardian για το σαρωτικό πέρασμα του Γκουαρδιόλα από τα αγγλικά γήπεδα, «ο Γκουαρδιόλα πάντα έλεγε ότι τη μεγαλύτερη σημασία την έχουν οι παίκτες, χωρίς ενέργειες πρώτης κλάσης είναι αδύνατο να πετύχει ένας προπονητής.

Ήταν σωστός, φυσικά, σε αυτή την εκτίμησή του.

Αλλά μόνο κατά το ήμισυ.

Γιατί για να δημιουργήσεις μια δυναστεία χρειάζεσαι κι έναν προπονητή που να ανήκει στους κορυφαίους όλων των εποχών.

Και ο Γκουαρδιόλα απέδειξε και στη Σίτι ότι αναμφίβολα είναι ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών». Με τα εγκωμιαστικά λόγια του σπουδαίου αντιπάλου του Γιούργκεν Κλοπ, με τις μεταξύ τους αναμετρήσεις τόσο στη Γερμανία (Μπάγερν-Ντόρτμουντ) όσο κυρίως στην Αγγλία (Μάντσεστερ Σίτι-Λίβερπουλ) να μας χαρίζουν στο ύψιστο επίπεδο μοναδικές παραστάσεις των δύο διαφορετικών εκδοχών επιθετικού ποδοσφαίρου της εποχής μας (positional play και gegenpressing αντίστοιχα). «Το να καλείσαι να ανταγωνιστείς τη Σίτι του Γκουαρδιόλα είναι η δυσκολότερη δουλειά που μπορεί να σου τύχει στο ποδόσφαιρο.

Την ίδια στιγμή, όμως, είναι κάτι υπέροχο, και με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτή η κατάσταση.

Ποτέ δεν κατάλαβα, για να είμαι ειλικρινής, γιατί στο άθλημά μας δεν μπορούν να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές στο υψηλότερο επίπεδο, όπως ο Φέντερερ και ο Ναδάλ στο τένις.

Σίγουρα, ο Πεπ κι εγώ δεν είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, επειδή δεν γνωριζόμαστε τόσο πολύ προσωπικά, αλλά τον σέβομαι πολύ και ξέρω ότι κι αυτός με σέβεται πολύ, κι αυτό είναι κάτι υπέροχο.

Η αντιπαλότητα, εξάλλου, ποτέ δεν πρέπει να συνοδεύεται από έλλειψη σεβασμού, και μετά από τόσα παιχνίδια μεταξύ των ομάδων μας έχουμε καταφέρει να χτίσουμε μια πολύ καλή σχέση αμοιβαίου σεβασμού, ακόμα κι αν δεν μιλάμε ή δεν βρισκόμαστε συχνά.

Όπου μπορώ να εντοπίσω κάτι το ξεχωριστό, δεν μπορώ να μην το παραδεχθώ, και στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε αναμφίβολα για έναν ξεχωριστό προπονητή.

Μου έχει τάξει ότι όταν δεν θα είμαστε στον πάγκο κάποιας ομάδας, θα έχουμε χρόνο να βγούμε παρέα και να πιούμε ένα ποτήρι κρασί, αν και δεν είμαι μεγάλος φαν του κρασιού». Kλείνουμε με το συγκινητικό, γεμάτο ουσία και συναισθήματα, αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Πεπ στη Σίτι και στην πόλη του Μάντσεστερ: "Όταν έφτασα, η πρώτη μου συνέντευξη ήταν με τον Νόελ Γκάλαχερ.

Έφυγα σκεπτόμενος, "Εντάξει... ο Νόελ είναι εδώ; Θα είναι διασκεδαστικό". Και τι ωραία που περάσαμε μαζί.

Μην με ρωτάτε τους λόγους που φεύγω.

Δεν υπάρχει λόγος, αλλά βαθιά μέσα μου, ξέρω ότι είναι η ώρα μου.

Τίποτα δεν είναι αιώνιο, αν ήταν, θα ήμουν εδώ.

Αιώνιο θα είναι το συναίσθημα, οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις, η αγάπη που έχω για τη Μάντσεστερ Σίτι μου.

Αυτή είναι μια πόλη χτισμένη από δουλειά.

Από διαφθορά.

Το βλέπεις στο χρώμα των τούβλων.

Από ανθρώπους που ήρθαν νωρίς, έμειναν αργά.

Τα εργοστάσια. Οι Πάνκχερστ.

Τα συνδικάτα.

Η μουσική.

Απλά η Βιομηχανική Επανάσταση και πώς αυτή άλλαξε τον κόσμο.

Και νομίζω ότι το κατάλαβα αυτό, και οι ομάδες μου το κατάλαβαν επίσης. Δουλέψαμε. Υποφέραμε. Πολεμήσαμε.

Και κάναμε τα πράγματα με τον δικό μας τρόπο.

Με τον δικό μας τρόπο.

Η σκληρή δουλειά έχει πολλές μορφές.

Ταξίδια στην Μπόρνμουθ, όταν χάσαμε την Πρέμιερ Λιγκ, και ήσουν εκεί.

Ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη, όταν ήσουν κι εσύ εκεί.

Θυμάσαι, την επίθεση στο Manchester Arena, όταν αυτή η πόλη έδειξε στον κόσμο πώς μοιάζει στην πραγματικότητα η δύναμη; Όχι θυμός.

Όχι φόβος.

Μόνο αγάπη. Κοινότητα. Συντροφικότητα.

Μια πόλη ενωμένη.

Θυμάσαι, την απώλεια της μητέρας μου κατά τη διάρκεια της COVID και το να νιώθω ότι αυτός ο σύλλογος με βοηθάει να ξεπεράσω αυτό.

Οι οπαδοί, το προσωπικό, οι άνθρωποι του Μάντσεστερ, μου δώσατε δύναμη όταν τη χρειαζόμουν περισσότερο.

Cris, τα παιδιά μου, όλη μου η οικογένεια, ήσασταν εκεί όπως πάντα.

Khaldoon, ήσουν κι εσύ εκεί.

Οι παίκτες δεν ξεχνούν - κάθε στιγμή, στιγμή, εμένα, το προσωπικό μου, αυτόν τον σύλλογο, τα πάντα.

Ό,τι έχουμε κάνει, το έχουμε κάνει για όλους εσάς.

Και ήσασταν απλώς εξαιρετικοί.

Δεν το ξέρετε ακόμα, αλλά αφήνετε μια κληρονομιά.

Έτσι, καθώς ο χρόνος μου φτάνει στο τέλος του, να είστε χαρούμενοι. Οι Oasis επέστρεψαν ξανά.

Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ που με εμπιστεύεστε.

Σας ευχαριστώ που με πιέζετε.

Σας ευχαριστώ που με αγαπάτε. Ο Τόνι Γουόλς είπε στο αξέχαστο ποίημά του "αυτό είναι το μέρος". Λυπάμαι, Τόνι: αυτό είναι το μέρος μου».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους