ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ Να τρέξω θέλω στο πλευρό σου, μακριά κι από κάθε κόσμο, προς όλες τις θάλασσες του κόσμου. Από τα μικρά μου χρόνια κάτι αξήγητο μέσα μου βαρυβογγούσε. Γυναίκα του Πέτρου Φλώρη και νεράιδα...
ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ Να τρέξω θέλω στο πλευρό σου, μακριά κι από κάθε κόσμο, προς όλες τις θάλασσες του κόσμου.
Από τα μικρά μου χρόνια κάτι αξήγητο μέσα μου βαρυβογγούσε.
Γυναίκα του Πέτρου Φλώρη και νεράιδα του γιαλού.
Πάντα οι τοίχοι δε με στενοχωρούσανε; Δε μ’ έπνιγε το σπίτι; Δε με μάραινε η γειτονιά; Δεν εύρισκα πάντ’ αφορμή να σκαρφαλώνω στο παράθυρο, να βρίσκουμαι στο δρόμο, να παίζω στ’ ακρογιάλι, γύρους να φέρνω με τις βάρκες, να λευκαίνω στο ποτάμι, να θερίζω στον κάμπο, ν’ απλώνω στ’ αλώνι, να φυτεύω στο περιβόλι, να ξενυχτάω κάτου από τ’ άστρα, να πλάθω πανηγύρια, χορούς να πλέκω, να χαίρουμαι τις χαρές του ήλιου, να γιορτάζω του αέρα τις γιορτές; Κι όλη τούτη τη ζωή δεν την εζούσα με τη λαχτάρα μέσα μου και με το καρτέρεμα, ακοίμητα, μιας ζωής πιο βαθειάς και πιο σωστής, πιο ελεύτερης και πιο άξιας; Και μου την ξανοίγεις τώρα εσύ τη ζωή που καρτερούσα, αγνάντια μου, ακόμα μακριά, μα καθαρά.
Ζωή από κίνησην όλο κι από τρομάρα κι από έρωτα.
Θαλασσινή θέλω να είμαι και ταξιδεύτρα.
Κι όλα τούτα δε θα τα είμαι στο πλευρό σου, Πέτρο Φλώρη; ΠΕΤΡΟΣ ΦΛΩΡΗΣ Είσαι η αγάπη μου κ’ η γυναίκα μου και η ζωή μου η ριζοθεμέλιωτη∙ πώς θέλεις να σ’ εμπιστευτώ στα κύματα; Μαζί μου δε θαρθής∙ όχι.
Θα μείνης αυτού, στο σπίτι μου, νοικοκυρά και δέσποινα.
Και θα προσμένης να γυρίσω.
Στο σπίτι μου θα μείνης που θα νάναι πια το σπίτι σου. ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ Στο σπίτι σου, Πέτρο Φλώρη; Στο σπίτι σου! Αγνάντια του πατέρα μου το σπίτι, που θα χύνετ’ απ’ τους τοίχους του και θα βουίζη μέσ’ στ’ αυτιά μου, κάθε ώρα και στιγμή, η κατάρα του.
Και με τον κόσμο γύρω μου, το χαροκόπο κόσμο και τον καταλαλητή! Κρίμα στα φτερά που ωνειρεύτηκα.
Κάνω λευκά τα ασπρόρουχα πλένοντάς τα Να απώνω τα σιτηρά για αλώνισμα (ξεχώρισμα του καρπού από το άχυρο) Προσμονή, προσδοκία Αποκαλύπτεις Απέναντι Που έχει βαθιές ρίζες Που ζει μια ζωή γεμάτη διασκεδάσεις, φαγοπότια, ξενύχτια κ.λπ. Κακολόγος, που του αρέσει να δυσφημει.
Το θεατρικό έργο Τρισεύγενη, που συνέγραψε και εξέδωσε για πρώτη φορά το 1903 ο Κωστής Παλαμάς (1859-1943), διαδραματίζεται σε μια παραθαλάσσια περιοχή της Ρούμελης στη δεκαετία του 1860.
Η ηρωίδα του Τρισεύγενη είναι μια πανέμορφη νέα γυναίκα που δεν εννοεί να υποταχτεί σε κανέναν.
Ερωτεύεται, όμως, τον γιο του εχθρού του πατέρα της, τον πλοιοκτήτη και καπετάνιο Πέτρο Φλώρη. Στο απόσπασμα συζητούν για τον επικείμενο γάμο τους.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους