Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λάβαμε και αναπαράγουμε από την Αναρχική Αντισπισιστική Συνέλευση (Χανιά) 💥Για ποια «ανάπτυξη» μιλάνε; Στις 29/5 συγκεντρώνονται στο Μεγάλο Αρσενάλι στα Χανιά εκπρόσωποι του κράτους και του κεφαλαίου σε ένα συνέδριο επένδυσης και «ανάπτυξης» για να μιλήσουν για τη δρομολογημένη μεταμόρφωση της Κρήτης, από ένα ήδη αφιλόξενο τοπίο για κάθε ζωή που δεν χωρά στα σχέδιά τους, σε έναν τόπο ακόμα πιο ολοφάνερα εχθρικό.

Η αλλαγή στην οποία αναφέρονται και στην οποία αναζητούν να επενδύσουν δεν είναι τίποτα άλλο από μια επιτάχυνση της μονόδρομης πορείας υποβάθμισης της ζωής, μιας πορείας καταστροφής και θανάτου.

Από τα γδαρμένα βουνά με τα μελλοντικά νεκροταφεία ανεμογεννητριών μέχρι τα βάθη της θάλασσας, η «ανάπτυξή» τους αποτελεί μια στρατηγική επιλογή άνευ όρων εκμετάλλευσης και ισοπέδωσης του τόπου, για την περαιτέρω αύξηση των κερδών κράτους και βιομηχανιών, με την ανοχή και τη συνενοχή των ντόπιων παραγόντων που κοιτούν κοντόφθαλμα το οικονομικό τους συμφέρον και τη θέση τους στα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στην πλάτη μας.

Την «ανάπτυξη» αυτή την ξέρουμε ήδη πολύ καλά από πρώτο χέρι.

Ζούμε ήδη την τουριστική ανάπτυξη που έχει «μεταμορφώσει» την Κρήτη σε θέρετρο για έχοντες τουρίστες.

Τη ζούμε στο πετσί μας, βλέποντας τα συντρόφια μας να φεύγουν σιγά σιγά από αυτόν τον τόπο, και στην ασφυξία που βιώνουμε όσα μένουμε ακόμα εδώ, καθώς εκδιωκόμαστε από τα σπίτια και τους πρώην ελεύθερους χώρους από γενοκτόνους επενδυτές που μας θέλουν σκλάβους στις επιχειρήσεις τους.

Ζούμε επίσης τη μεταμόρφωση της Κρήτης σε μια περιοχή διψασμένη, καθώς το νερό καταλήγει σε πισίνες, σε πεντάστερα ξενοδοχεία που καταλαμβάνουν ακτές και γειτονιές, και σε γήπεδα γκολφ, επιβάλλοντας περιορισμούς χρήσης νερού για τους κατοίκους και το μποστάνι τους.

Βλέπουμε τις παραλίες που φωλιάζουν οι θαλάσσιες χελώνες και τα θαλάσσια λιβάδια ποσειδωνίας μαζί με τα αμέτρητα είδη που φιλοξενούν, να καταστρέφονται από τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων.

Ζούμε την «πράσινη ανάπτυξη» στα νεκρά όρνια που διαμελίζονται στις ανεμογεννήτριες, και τη «μαύρη ανάπτυξη» στα κητώδη που εκβράζονται μετά από σεισμικές έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Τη βλέπουμε στα νεκρά ψάρια, στη δηλητηριασμένη γη και τροφή, στα κρούσματα καρκίνου γύρω από τις βάσεις που μετατρέπουν τον τόπο σε ορμητήριο της πολεμικής μηχανής και τον εμπλέκουν στους πολέμους τους.

Τη βλέπουμε στα πτώματα που περνάνε απαρατήρητα στο ΒΟΑΚ και στους «κόμβους μεταφορών και συνδεσιμότητας» που πνίγουν μετανάστριες, θωρακίζουν σύνορα και ανακόπτουν στολίσκους αλληλεγγύης προς τη Γάζα, αιχμαλωτίζοντας και βασανίζοντας τα συμμετέχοντα.

Στην εθνική υπερηφάνεια που φουσκώνει καθώς η χώρα αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, και στα φασιστικά μορφώματα που επανεμφανίζονται ως έκφραση του κρατικού αναπτυξιακού ανταγωνισμού.

Η «ανάπτυξη» και τα κέρδη της δεν προκύπτουν από το πουθενά, αλλά από τη λεηλασία της φύσης που στηρίζει και εξασφαλίζει τη ζωή και την αυτοδιάθεση όσων ζουν εδώ, αρχικά των άλλων ζώων και τελικά και των ανθρώπων.

Η ζωή όλων μας συνδέεται αναπόφευκτα με τον τόπο που ζούμε.

Τεχνοκράτες και επενδυτές συνεχίζουν να μεταφράζουν τη ζωή σε κουτάκια και αριθμούς, ενώ κράτος και κατασταλτικοί μηχανισμοί διευκολύνουν και επιβάλλουν την εφαρμογή τους, απέναντι στις φωνές όσων αντιστέκονται και πάντα θα αντιστέκονται, αφού υπερασπίζονται την ίδια τους τη ζωή.

Από όλα τα παραπάνω παραδείγματα «ανάπτυξης» που αναφέρουμε, και πόσα ακόμα, δεν έχει μείνει κανένα χωρίς απάντηση, χωρίς αντίσταση, που είτε έχει πετύχει να εμποδίσει τα σχέδιά τους είτε όχι, σίγουρα όμως έχει βάλει φρένο στην καταστροφική πορεία και έχει αποτρέψει τα χειρότερα.

Η ιστορία άλλωστε είναι γεμάτη από παραδείγματα αγώνων και κοινοτήτων που διαρκώς αποδεικνύουν ότι το τέρας της ανάπτυξης δεν είναι αήττητο.

Από την Κρήτη και τους τοπικούς αγώνες ενάντια στις εξορύξεις και τους πυλώνες υψηλής τάσης και την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης των πηγών των Αρμένων, μέχρι την Καβάλα που αντιστέκεται ενάντια στις αποθήκες διοξειδίου του άνθρακα, τα οδοφράγματα στον Κοσμά Αρκαδίας απέναντι στις ανεμογεννήτριες, την Ηλεία ενάντια στην εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στη λίμνη Πηνειού, τον αγώνα του Βόλου ενάντια στην καύση σκουπιδιών όπου έχασε τη ζωή του ο Βασίλης Μάγγος,από την Πάρνηθα μέχρι τα Άγραφα, αυτοοργανωμένες τοπικές αντιστάσεις χρειάζεται να συνδεθούν, ενώνοντας τη δύναμή μας σε αυτόν τον αγώνα διαρκείας ενάντια σε κεφάλαιο και κράτος, καθώς ετοιμάζει νέα νομικά πατήματα για την καταστροφή της φύσης.

Παραδείγματα όπως το κατειλημμένο δάσος Χάμπαχ και Σούντι στη γερμανία, που εμποδίζει την αποψίλωση του δάσους για τη δημιουργία και επέκταση ορυχείου λιγνίτη, δείχνουν πως αυτοοργανωμένες κοινότητες μπορούν να αντιστέκονται, επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα τις ανάγκες τους και τη σχέση τους με τη φύση.

Δράσεις σαμποτάζ με τη συμμετοχή χιλιάδων Revoltes De la Terra τον προηγούμενο μήνα στην Καταλονία ενάντια στην Israel Chemicals, που απέκλεισαν σιδηροδρομικές γραμμές μεταφοράς ποτάσας και πραγματοποίησαν ταυτόχρονες παρεμβάσεις σε αυτοκινητόδρομους και ορυχεία, συνδέοντας τον αγώνα ενάντια στις εξορύξεις με την αντίσταση στην ισραηλινή πολεμική μηχανή, δείχνουν πως οι τοπικοί αγώνες μπορούν να αποκτούν διεθνιστικά χαρακτηριστικά και να στρέφονται ταυτόχρονα απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή, την αποικιοκρατία και τον πόλεμο.

Ο πόλεμος της ανάπτυξης εναντίον της φύσης είναι τόσο παλιός όσο ο ανθρωποκεντρικός πολιτισμός, που μεταμορφώνει τα πάντα σε πόρο προς εκμετάλλευση.

Η καταστροφή δεν είναι ατύχημα, αλλά δομικό στοιχείο αυτού που αποκαλούν ανάπτυξη, είτε αυτή λέγεται διαρκής, είτε καπιταλιστική, είτε «βιώσιμη». Εξακολουθεί να είναι σχεδιασμένη από βιομηχανίες και ενεργειακούς κολοσσούς που πάντα συνεργάζονταν με τα κράτη για να καθορίσουν και να μεταμορφώσουν τις ζωές μας, φανερά ή υπόγεια — πάντως ποτέ με την άδειά μας και ποτέ προς το καλύτερο, προσφέροντας ξανά και ξανά καθρεφτάκια για ιθαγενείς και ανταλλάζοντάς τα με γη και ύδωρ.

Οι προσωρινές συμμαχίες οικολογικών κινημάτων με βιομηχανίες φαινομενικά αντίπαλες στις ενεργειακές, συνήθως προτάσσουν ως φρένο τις εναλλακτικές του τουρισμού ή και της αλιείας σε περίπτωση θαλάσσιων και παράκτιων περιοχών, παραμένοντας τελικά στην ίδια ανθρωποκεντρική λογική που αποτελεί την αρχή της καταστροφής, βάζοντας και πάλι το κέρδος πάνω από τις ζωές.

Οι βιομηχανίες δεν έρχονται για να καλύψουν τις δικές μας ανάγκες, αλλά για να συντηρήσουν το ίδιο το οικοδόμημα του τεχνοβιομηχανικού πολιτισμού, με τη συγκέντρωση της παραγωγής στα χέρια λίγων, τον εγκλεισμό των ανθρώπων σε ελεγχόμενες πόλεις, των άλλων ζώων σε μικρότερα και μεγαλύτερα κλουβιά, τη συγκέντρωση της εξουσίας μέσα από την ιεράρχηση και την εκμετάλλευση της ζωής και τον αφανισμό όσων μπαίνουν στο δρόμο της.

Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη που θέλουν να μας πείσουν ότι είναι μονόδρομος, υπάρχει είτε η παραίτηση και η συνενοχή, είτε η αντίσταση και η αλληλεγγύη.

Δεν είναι διέξοδος ούτε να πάρουμε τα βουνά, ούτε τις θάλασσες, ούτε να κρυφτούμε στους αμμόλοφους της Γαύδου, ούτε να σκύψουμε το κεφάλι και να ακρωτηριάσουμε τη ζωή μας για να τη φέρουμε στα μέτρα τους.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η «ανάπτυξη» θα μας βρει παντού, θα χτυπήσει την πόρτα με πολιορκητικό κριό και θα εισβάλει με μπουλντόζα.

Και τότε γίνεται κατανοητό το αναπόφευκτο: μπροστά σε αυτή την ισοπέδωση, είτε θα αποκοπούμε από τον φυσικό κόσμο και απομονωμένα θα εξαλειφθούμε, είτε συλλογικά θα πράξουμε το αυτονόητο, να αντισταθούμε στον υπάρχοντα πολιτισμό και στην αδηφάγο ανάπτυξή του.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 29/5 9.00 πμ - ΣΠΛΑΝΤΖΙΑ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 8.00 πμ - Κατειλημμένος Λόφος Καστέλι ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η' ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ Η' ΜΕ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ Α. ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ S. DOPPAGNE ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΝΤΙΣΠΙΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους