Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρεις γενιές μόνες ψάχνουν - Το μεγάλο στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική δεν κρίνεται από τα κόμματα, αλλά από το αν μπορεί να περιγράψει σωστά το συναίσθημα μιας εποχής.

Και η εποχή μας έχει ένα κυρίαρχο συναίσθημα: τη διάψευση.

Όχι τη διάψευση μιας ιδεολογίας.

Τη διάψευση της ίδιας της κανονικής ζωής. Οι Millennials νιώθουν ότι τους αφαιρέθηκε μια δεκαετία.

Μεγάλωσαν με την υπόσχεση ότι αν μορφωθούν, δουλέψουν, προσπαθήσουν, θα ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους.

Αντί γι’ αυτό βρέθηκαν μέσα σε κρίσεις, μνημόνια, ανεργία, brain drain, επισφάλεια και μια ατελείωτη αναβολή ζωής.

Σαν να πάγωσε ο χρόνος κάπου ανάμεσα στο 2008 και στο σήμερα. Η Gen X κουβαλά μια διαφορετική ματαίωση.

Είναι η γενιά που πίστεψε στην σταθερότητα και είδε το ταβάνι να κατεβαίνει αργά πάνω από το κεφάλι της.

Δούλεψε, άντεξε, προσάρμοσε τις προσδοκίες της, αλλά τελικά συνάντησε μια λειτουργία που δεν ανταμείβει ούτε την εμπειρία, ούτε την αξιοπρέπεια.

Είναι η γενιά της κοινωνικής ραχοκοκαλιάς που νιώθει ότι το κοινωνικό συμβόλαιο έσπασε χωρίς κανείς να το ανακοινώσει.

Και η Gen Z; Εκείνη γεννήθηκε ήδη μέσα στα ερείπια της βεβαιότητας.

Δεν θυμάται κανονικότητα για να τη νοσταλγήσει.

Δεν πιστεύει εύκολα σε κόμματα, πιστεύει σε αισθήματα αυθεντικότητας, σε πολιτισμικά σήματα, σε ανθρώπους που μοιάζουν να ήρθαν πριν το trend.

Αυτές οι τρεις γενιές μοιάζουν συχνά μόνες και χωρίς γενεακή αλληλεγγύη.

Αλλά στην πραγματικότητα μοιράζονται το ίδιο υπόγειο συναίσθημα ότι δουλεύουν, πιέζονται, εξαντλούνται και παρ’ όλα αυτά δεν φτάνουν.

Εδώ βρίσκεται και το πραγματικό πολιτικό στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα.

Όχι να αναστήσει το παρελθόν.

Αλλά να μεταφράσει πολιτικά το αίσθημα μιας κοινωνίας που νιώθει ότι έχει χάσει χρόνια από τη ζωή της.

Για τη Gen X, το ζητούμενο είναι διαφορετικό.

Εκεί δεν αρκεί μια νέα ελπίδα.

Χρειάζεται εγγύηση σοβαρότητας.

Ένας πολιτικός που ξέρει πώς λειτουργεί η εξουσία, αλλά δεν έχει παραδοθεί στον κυνισμό της.

Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο γενιές δημιουργείται ο πραγματικός αγωγός της αφήγησης. Γιατί Millennials και Gen X δεν είναι απλώς εκλογικά κοινά.

Είναι κοινωνικές μηχανές διάχυσης.

Είναι οι άνθρωποι που καθορίζουν τι συζητείται στα γραφεία, στις παρέες, στα social media, στα οικογενειακά τραπέζια, στα podcasts, στα chats των σχολείων, στις μικρές καθημερινές δημόσιες σφαίρες.

Είναι το volume που κάνει μια αφήγηση ισχυρή. Η Gen Z δεν θα πειστεί από ένα παραδοσιακό πολιτικό κάλεσμα.

Θα πειστεί μόνο αν δει ότι μια νέα πολιτισμική πλαισίωση γεννιέται γύρω του.

Αυτό όμως προϋποθέτει κάτι βαθύτερο.

Μια νέα συναισθηματική γραμματική της πολιτικής.

Γιατί ο σημερινός θυμός δεν είναι θυμός επανάστασης.

Είναι θυμός εξάντλησης.

Δεν λέει «θέλω να τα γκρεμίσω όλα». Λέει «δεν αντέχω άλλο έτσι». Η Δεξιά τον μετατρέπει σε φόβο. Η Ακροδεξιά σε μίσος.

Ένα μέρος της Αριστεράς σε διαρκή καταγγελία.

Το μεγάλο κενό βρίσκεται αλλού.

Σε μια Αριστερά που λέει στον άνθρωπο «σε βλέπω». Που δεν εκμεταλλεύεται τον θυμό του, ούτε τον ηθικολογεί, ούτε τον εξαγνίζει, αλλά τον μετατρέπει σε δυνατότητα.

Εκεί βρίσκεται ίσως η πιο κρίσιμη μετατόπιση.

Από την καταγγελία στη μετάφραση εμπειρίας.

Από το μίσος στη δικαιοσύνη.

Από τον φόβο στην αξιοπρέπεια.

Ο θυμός δεν μπορεί να είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Μια νέα κοινωνική υπόσχεση όμως μπορεί.

Η δικαιοσύνη και η ειρήνη μπορούν να συγκροτήσουν τον πυρήνα μιας νέας μεγάλης πολιτικής αφήγησης.

Όχι ως αφηρημένα ιδανικά, αλλά ως συγκροτητικές έννοιες μιας νέας πολιτικής ταυτότητας, ικανής να κινητοποιήσει συναισθήματα, να προκαλέσει ταυτίσεις και να οργανώσει κοινωνικές συμμαχίες.

Για παράδειγμα ότι η ασφάλεια δεν είναι μόνο αστυνομία, αλλά εισόδημα, δικαιώματα στη δουλειά - στη ζωή - στο σώμα.

Η πατρίδα δεν είναι αποκλεισμός, είναι κοινός τόπος συμβίωσης.

Η πρόοδος δεν είναι μόνο τεχνολογική, είναι κοινωνική.

Η ανάπτυξη δεν είναι μεγέθυνση ΑΕΠ, είναι ευημερία.

Όχι λέξεις, αλλά μεταέννοιες που επαναπροσδιορίζουν όλο το σημασιολογικό σύμπαν της αριστερής πολιτικής.

Και αυτά είναι οι συνδετικοί κρίκοι τριών γενιών που ψάχνουν ακόμη έναν τρόπο να πιστέψουν ότι το μέλλον δεν ακυρώθηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους