Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την Ευτυχία την νιώθεις μέσα από τα πιο απλά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή μας, αρκεί να μπορείς να τα ζήσεις.

Η μαμά μου ακόμα και σήμερα ζεί, καμαρώνει, αγαπά και σιγομιλεί με τον Γιούκο της. Κάθε Μάη τον βγάζει, τον λιάζει, τον αερίζει και μετά με την μεζούρα στο λαιμό, μέτρημα ακριβές, και ξανά όλα στη θέση τους.

Ευλαβικά και με τη σειρά τους: κάτω τα χαλιά μετά τα χράμια, οι κουβέρτες, τα καραμελά…. και τέλος τα μαξιλάρια “της φιγούρας”, κολλαρισμένα όπως τότε που τα έβαζε στο κεφαλάρι του κρεβατιού τους κάθε Κυριακή, γιορτή και χαρά. «Την προίκα μου, περνώντας την τότε με την σούστα και το άλογο μας ένα πανέμορφο άλογο με διπλή χαίτη, την έραναν με ρύζι έξι γειτονιές, από το πατρικό μου έως το σπιτικό που έστησα με τον μπαμπά σας.

Και ρίζωσαν καλά! Τ’ αγαπώ, είναι τα μάτια μου, τα χέρια μου, η ψυχή μου!» Θέλει, σήμερα, πριν “φύγει” να τα μοιράσει σε παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα.

Κανείς, όμως, δεν τα θέλει.

Τα αντικαταστήσαμε με βιομηχανοποιημένα στρωσίδια.

Δεν πειράζει, μανούλα μου, άφησε τα εκεί στη “βιτρίνα” τους! Όσο ζω εγώ θα τα φροντίζω, όπως φροντίζω εσένα, γιατί είναι τα χέρια σου, τα μάτια σου, η ψυχή σου! Είμαι πολύ τυχερή που σε έχω ακόμα κοντά μου και σε αγαπώ γιατί μπορεί να μην είσαι πλούσια, σπουδαία, διάσημη και αστραφτερή, αλλ’ ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό και που με τον “γιούκο ” σου και τα “προικιά” σου με έμαθες να κοιμάμαι ήσυχα, χωρίς φόβους κι εφιάλτες χωρίς «μήπως» και «αν». Ο Γιούκος της Μαμάς μου.

Γράφει η Μαίρη Πετρούλια Φώτο: @Ζωή Στο Χωριό Από το προσωπικό μας αρχείο https://web.facebook.com/photo/?fbid=2388307014536113&set=a.992263837473778 της φίλης μας Έφης (2019)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους