Τα ισόβια, εδώ και 15 χρόνια περίπου, δεν επιτρέπεται πλέον να είναι όντως ισόβια (στην Ευρώπη). Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει διαμορφώσει πλέον σαφή και...

Πλήρες Κείμενο:

Τα ισόβια, εδώ και 15 χρόνια περίπου, δεν επιτρέπεται πλέον να είναι όντως ισόβια (στην Ευρώπη). Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει διαμορφώσει πλέον σαφή και δεσμευτική αρχή ότι η ποινή της ισόβιας κάθειρξης δεν είναι καθεαυτή ασύμβατη με την ΕΣΔΑ, καθίσταται όμως αντίθετη προς το άρθρο 3 της Σύμβασης (απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης μεταχείρισης), όταν λαμβάνει τη μορφή μιας ποινής χωρίς πραγματική δυνατότητα επανεξέτασης και χωρίς ρεαλιστική προοπτική αποφυλάκισης.

Ο πυρήνας της σχετικής νομολογίας δεν είναι η υποχρεωτική αποφυλάκιση κάθε ισοβίτη ανεξαιρέτως, αλλά η απαγόρευση της ποινικής απελπισίας ως κρατικής πολιτικής: ακόμη και ο καταδικασμένος σε ισόβια διατηρεί την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του και, συνεπώς, το δικαίωμα να γνωρίζει ότι, εφόσον μεταβληθούν ουσιωδώς οι περιστάσεις και επιτευχθεί ο σωφρονιστικός σκοπός της ποινής, υπάρχει πραγματική δυνατότητα επιστροφής στην κοινωνία.

Το ίδιο το ΕΔΔΑ διατύπωσε την αρχή αυτή με απόλυτη σαφήνεια.

Στην απόφαση Vinter and Others κατά Ηνωμένου Βασιλείου (έτους 2013) ανέφερε ότι το άρθρο 3 πρέπει να ερμηνεύεται ως επιβάλλον τη δυνατότητα μείωσης της ποινής, υπό την έννοια της ύπαρξης διαδικασίας επανεξέτασης που να επιτρέπει στις εθνικές αρχές να εκτιμήσουν αν τυχόν μεταβολές στην προσωπικότητα, τη συμπεριφορά ή την κατάσταση του κρατουμένου που εκτίει ισόβια ποινή είναι τόσο ουσιώδεις, ώστε η συνέχιση της κράτησής του να μην μπορεί πλέον να δικαιολογείται βάσει θεμιτών σωφρονιστικών σκοπών.

Επίσης έκρινε ότι ο κρατούμενος που εκτίει ποινή πραγματικών ισοβίων δικαιούται να γνωρίζει, ήδη από την έναρξη της ποινής του, τι οφείλει να πράξει ώστε να μπορέσει να εξεταστεί η αποφυλάκισή του και υπό ποιες προϋποθέσεις.

Στην απόφαση Murray κατά Κάτω Χωρών (2010) το Ε.Δ.Δ.Α. επανέλαβε και ενίσχυσε την ίδια αρχή, τονίζοντας ότι για να παραμένει μια ποινή ισόβιας κάθειρξης συμβατή με το άρθρο 3, πρέπει να υπάρχει τόσο προοπτική αποφυλάκισης όσο και δυνατότητα επανεξέτασης.

Καθώς και ότι η δυνατότητα επανεξέτασης πρέπει, στην πράξη, να είναι επαρκώς σαφής και βέβαιη.

Συνεπώς, όπως ο ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός εγκατέλειψε οριστικά τη θανατική ποινή ως μορφή κρατικής εξόντωσης ασύμβατη με τον σεβασμό της ανθρώπινης αξίας, έτσι η σύγχρονη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, έχει θέσει ουσιαστικό τέλος και στα απολύτως αμετάκλητα ισόβια, δηλαδή στην ποινή που καταδικάζει τον άνθρωπο να πεθάνει στη φυλακή χωρίς καμία ελπίδα επανεξέτασης. Καμία ισόβια καταδίκη πλέον δεν μπορεί να είναι πραγματικά «αδιάσπαστη».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους