Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Μια ιστορία που ανέκαθεν με συγκινούσε,υπήρξε η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη και η συνάντηση του με τον γέρικο σκύλο του ,τον Άργο.

Για όποιον δεν θυμάται ,ο Όμηρος περιγράφει μια σκηνή αγάπης και πίστης,από αυτές που συχνά μόνο τα ζώα μπορούν να προσφέρουν στους ανθρώπους, όπου ο ετοιμοθάνατος σκύλος του μυθικού ήρωα ,τον περιμένει να επιστρέψει και αφού τον αναγνωρίσει ,ξεψύχησε στα χέρια του . Ο δικός μου Άργος,ο Γούβης μου δεν τα κατάφερε να με περιμένει από τις αλεπάλληλες ψηφοφορίες στην Βουλή , οπότε δεν κατάφερα και εγώ να τον αποχαιρετήσω με τον ίδιο τρόπο,αυτόν που άξιζε στην δική μας ιστορία αγάπης ανθρώπου-σκύλου…αλλά αυτό δεν κάνει λιγότερο σημαντική την δική μας ιστορία ούτε μειώνει την αξία της … διότι ναι φίλοι και φίλες μου , ήταν μια ιστορία αγάπης οπωσδήποτε συναρπαστική.

Για αυτό θα τον χαιρετήσω από εδώ ,όποιον θέλει να την ξέρει ,μπορεί να διαβάσει τις παρακάτω γραμμές . Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή . Θά ταν θαρρώ τέλη Ιουλίου,αρχές Αυγούστου 2013.

Νεαρός νοσοκομειακός γιατρός τότε,απολάμβανα τις λιγοστές διακοπές μου σε μια ξαπλώστρα στην Χαλκιδική . Διαβάζοντας ένα βιβλίο ,ξαφνικά άκουσα χαρούμενες φωνές έξω από την αυλόπορτα.

Έστρεψα το βλέμμα μου.

Και αντίκρυσα το πιο όμορφο σκυλάκι του κόσμου . Ακολουθούσε ,ο αλητάμπουράς μου,μια παρέα με ένα δεσποζόμενο σκυλάκι και προσπαθούσε μάλλον να εκμαιεύσει λίγο φαγητό ,λίγο αγάπη και συντροφιά.

Τα κατάφερνε.

Ηταν όμως έρωτας με την πρώτη ματιά.

Δεν με σταμάτησε η παντελής απειρία μου από ζώα συντροφιάς ,μέχρι τότε . Έτρεξα πίσω του.

Τον πήρα σπίτι . Πολύ καιρό με ταλαιπωρούσε.

Θαρρείς και ήθελε να διαπιστώσει πόσο πολύ ήθελα να γίνει ο δικός μου σκύλος . Τι εσκαβε στον κήπο και τον ψάχναμε στο δάσος.

Τι ξεγλιστρούσε μέσα από τα κάγκελα και λαχταρούσε να παει να ψάξει στα σκουπίδια.

Μια μέρα τον ψάχναμε δυο μέρες.Εφευρισκε χίλιους τρόπους να το σκάει.

Γεννημένος ελεύθερος.

Τον βρήκαμε να περπατάει καμαρωτός καμαρωτός (και βρωμιαρούλης ),δίπλα σε μια παρέα παιδιών.

Αυτήν του η έμφυτη ανεξαρτησία,με έβαλε σε δεύτερες σκέψεις: Κι αν το σκυλάκι αυτό ήθελε να ζήσει χωρίς αφεντικό ; Οι διακοπές μου είχαν τελειώσει προ πολλού ,ο Σεπτέμβρης πλησίαζε.

Έπρεπε να πάρω μια απόφαση . Γρηγοροαδης έδιωξα κάθε δίλημμα.

Το λευκό και καφετί ,αδέσποτο,πανέμορφο σκυλάκι ,δεν θα επιβίωνε το χειμώνα στην άδεια από κόσμο Μολα Καλυβα . Τον δοκίμασα την επόμενη μέρα.

Άφησα ανοιχτή την πόρτα.

Βγήκε λίγο έξω και ξαναγύρισε σε μένα κουνώντας την ουρίτσα του .Αυτό ήταν.Ήθελε να έρθει μαζί μου.

Ηταν η απαρχή μιας σχέσης ζωής . Ο ΓΟΥΒΗΣ ΜΟΥ Κανένας δεν τον ήθελε στην αρχή .Λιγο έλειψε να προκαλέσει ενδοοικογενειακή κρίση! Μα ήταν τόσο αξιολάτρευτος! Τόσο καλόψυχος . Γρήγορα αγαπήθηκε από όλους . Τον ονόμασα Γούβη . Γιατί; Ηταν το τρολαρισμα μου.

Αυτό το σκυλί δεν γαυγίζε ποτέ! Και όταν σπάνια το έκανε ..τραγουδούσε γαβγίζοντας ,προκαλώντας άπειρα γέλια στις παρέες μου! Γουβης λοιπόν ,το σκυλίσιο όνομα που του χάρισα για τον σκύλο που δεν έκανε γαβ γουβ.

Ο «ΑΓΙΟΣ» ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ Μαζί τα κάναμε όλα . Ήταν το πιο παλιό μέλος του σπιτιού μου ,μετά από μένα . Καθόταν στωικά δίπλα μου,όταν διάβαζα για τις εξετάσεις τις ειδικότητας . Μου έδινε διέξοδο με τα κόλπα του ,στις αγωνίες μου για το νέο μου ιατρείο . Εννοείται,μέχρι να μην μπορεί άλλο να ανέβει όταν τα γεράματα τον κατέβαλαν ,ότι πηδούσε στο κρεββάτι και κοιμόταν μαζί μου.

Μου πρόσφερε την δυνατότητα να μάθω να είμαι υπεύθυνος για ένα γλυκό πλασματάκι που εξαρτιόνταν αποκλειστικά από μένα . Στάθηκε δίπλα μου σοβαρός άκεφος ,λες και καταλάβαινε ,όταν έχασα την μητέρα μου(που τον μπούκωνε με κοτόπουλο κ σκυλίσιες λιχουδιές ,όσο ζούσε ,λες και ήταν εγγονάκι της.) Ο Δεσμός μας αδιάρρηκτος.

Υποδέχτηκε με καλοσύνη κάθε νέο μέλος μέσα στο σπιτικό μου. (Με τεράστια υπομονή στο νέο αδέσποτο σκυλάκι με το έντονο ταπεραμέντο ,την Σανέλ ,που προστέθηκε αργότερα .) Ο λιχουδης μου . Καταβρόχθιζε ό,τι έβρισκε . Δεν τολμούσαμε να αφήσουμε σακκούλα με αποφάγια μες στο σπίτι ,ορμούσε σα να μην υπάρχει αύριο.

Κι αν δεν του δίναμε ,κοιτούσε με εκείνα τα τρυφερά ματάκια γεμάτα παρακαλητό και γλυκό πείσμα.

Μα πάντα αξιοπρεπής και περήφανος . Δεν έψαχνε την αγάπη στα ζώα του είδους του.

Την χάριζε απλόχερα σε όλους τους ανθρώπους.

Αυτός κάθησε δίπλα μου κουλουριασμένος όλο το βράδυ των εκλογών περιμένοντας τα αποτελέσματα ως τα ξημερώματα . Δεν μας έδειξε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ επιθετική συμπεριφορά . Με αγάπη υποδέχτηκε την Ολυμπία Μαρκησία μας και με υπομονή την άφηνε να τον χαϊδεύει ,παρότι δεν άκουγε και δεν έβλεπε . Ούτε μια φορά μπλέχτηκε στα ποδαράκια της.

Με ένα ένστικτο που μόνο τα σκυλιά μπορούν να έχουν . Αυτά που τα φρόντισες σώζοντας τα από τον δρόμο.

Και στο ανταποδίδουν κάθε μέρα. ΤΟ ΤΕΛΟΣ Σας είπα ότι ο Γουβης ήταν μεγάλος μαχητής ; Οχι,ε; Ε ναι λοιπόν . Τα βάλε με τον καρκίνο ,τον υποθυρεοειδισμό και χίλια δυο άλλα.

Τον κατέβαλε τελικά η ανίατη νεφρική ανεπάρκεια . Ένα μήνα ζωής του έδιναν οι γιατροί . Ενάμιση χρόνο άντεξε . Χωρίς να μπορεί να περπατάει καλά καλά . Δεν εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες ποτέ . Αυτό το σκυλί είχε υποφέρει από την εγκατάλειψη.

Θα κάναμε τα πάντα για να τον έχουμε μαζί μας . Όταν τον πήγαμε για μια φορά ακόμα στην κλινική ,αναθάρρησα.

Θα τα ξανά καταφέρει είπα.

Αλλά αυτήν την φορά δεν τα κατάφερε . Κλείνοντας αυτήν την ίσως αδιάφορη για κάποιους ,αλλά σχεδόν ιερή στιγμή για μένα ,θέλω να ευχαριστήσω τον Κυριάκο ,που στάθηκε αρωγός από αγάπη ,κυρίως στις βόλτες & στην φροντίδα του , όταν οι άπειρες υποχρεώσεις μου δεν μου επέτρεπαν να είμαι εκεί . Αν για κάτι μετανιώνω ρε Γούβη ,είναι για όλες εκείνες τις βόλτες που ήθελες ,αλλά δεν μπορέσαμε να πάμε . Δεν μετανιώνω ποτέ όμως για ό,τι σε κράτησα δίπλα μου και σου πρόσφερα τα πάντα για να νιώσεις ευτυχισμένος . Μέχρι τέλους.

Μου πρόσφερες πολλά.

Με έκανες καλύτερο άνθρωπο . Εύχομαι αν υπάρχει παράδεισος των σκύλων να βρίσκεσαι εκεί χαρούμενος και να τρέχεις και να τρως όσο θέλεις. Ελεύθερος.

Και να μην έχεις ανάγκη να ψάχνεις εκείνο το αγόρι ,τον νεαρό γιατρό που σε έσωσε πριν 14 χρόνια. ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ . ΥΓ 1.Ζορίστηκα πολύ με την φωτογραφία που θα διάλεγα.

Πώς να χωρέσει σχεδόν μια δεκαπενταετία κοινής ζωής σε μια φωτό . Επέλεξα μια που δεν είναι τόσο όμορφος αλλά είναι τόσο χαρούμενος επειδή είναι αγκαλιά μου . ΥΓ2.Πόσα ακόμα θα μπορούσα να πω για αυτό το μοναδικό και υπέροχο πλασματάκι … Η γωνιά σου στο σαλόνι ,είναι άδεια πλέον . Αντίο Γούβη μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους