Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ειλικρινά, κάπου εδώ σταματάω να ασχολούμαι με όλο αυτό που λέγεται πολιτική.

Έγραψα ένα απλό σχόλιο κάτω από μια ανάρτηση, επειδή είδα έναν άνθρωπο να μιλά αυθόρμητα.

Δεν είπα να κυβερνήσει τη χώρα, ούτε να τον αγιοποιήσουμε.

Και όμως πέσανε να με φάνε.

Άλλος να ειρωνεύεται, άλλος να βρίζει, άλλος να μου λέει έχεις την Τουρκία δίπλα σου,λες και το να κρατάς την ανθρωπιά, την ψυχραιμία και την κρίση σου είναι αδυναμία.

Το να φοβάμαι την Τουρκία δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάνω την ανθρωπιά, την ψυχραιμία ή την κρίση μου.

Και ειλικρινά, όταν βλέπω ανθρώπους να ειρωνεύονται, να απαξιώνουν και να βρίζουν όποιον διαφωνεί μαζί τους, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θεωρούν ότι τους κάνει καλύτερους από αυτούς που κατηγορούν.

Και ξέρετε κάτι; Έχω αρχίσει πλέον να υποψιάζομαι τα πάντα.

Τα κανάλια, τις τυχαίες συνεντεύξεις, την πόλωση, τους καβγάδες στα σχόλια.

Γιατί όσο εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας, κάποιοι άλλοι βγάζουν χρήμα, δύναμη και ξεπλένουν τα δικά τους σκάνδαλα.

Μας χωρίζουν σε δεξιούς, αριστερούς, Έλληνες, Τούρκους, εμβολιασμένους, ανεμβολίαστους, και στο τέλος οι μεγάλοι μια χαρά τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Κουμπαριές, γλέντια, συμφέροντα, business.

Κι εμείς κάτω να μαλώνουμε μεταξύ μας για λογαριασμό τους.

Γι’ αυτό πραγματικά δεν ξανασχολούμαι.

Δεν έχω συμφέροντα, δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος που χαϊδεύει αυτιά ή προσκυνάει πρόσωπα για να κερδίσει κάτι, και ούτε σκοπεύω να γίνω τώρα. Για μένα πλέον η πολιτική είναι ακριβώς αυτή η εικόνα: 🚫

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους