Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλλά ο Ράιχ δεν ήθελε απλώς να υποσημειώσει ένα καθοριστικό τεχνικό σημείο για τον χειρισμό της μεταβίβασης, παρήγαγε ταυτόχρονα μια ορισμένη κριτική της συγκεκαλυμμένης ιδεολογίας της επιστήμης.

Όποιος γνώριζε από κοντά την ψυχική και κοινωνική ζωή των πιο απόρων, πώς γίνεται να μην αναρωτιόταν για τη στάση των επιστημόνων που αγνοούσαν αυτές τις συνθήκες και συνέχιζαν να προσεγγίζουν τα ζητήματά τους με κανονιστικό και λανθασμένο τρόπο; Ποια μπορούσε να είναι η αξία και η χρήση της αρχής τής "αναγκαίας προσαρμογής στην κοινωνική πραγματικότητα" που επικαλούνταν η ψυχιατρική; Γιατί ο θεωρητικός νηπιοποιούσε αυτή τη νεολαία με το να την "εξοιδιποδίζει", παραγνωρίζοντας δηλαδή ότι στην πραγματικότητα η αντικειμενική κατάστασή της αντιστοιχούσε στην κατάσταση μιας ενήλικης και κοινωνικά κατεσταλμένης ζωής; Στο όνομα της κλινικής, ο Ράιχ αποκάλυπτε την υποκρισία αυτής της ψευδοεπιστημονικής στάσης· κι αυτό το έκανε ακόμα πιο εύκολα εφόσον για χρόνια ήταν και ο ίδιος παγιδευμένος στην επιρροή της πρακτικής που ασκούσε πριν από την πολικλινική. Ο Ράιχ διακρίνει την ίδια ιδεολογία σε συναδέλφους του ψυχαναλυτές, όπως για παράδειγμα στον Θεοδώρ Ράικ και στη θεωρία του για την εγκληματικότητα, την οποία χρησιμοποίησε ο Φραντς Αλεξάντερ.

Ο τελευταίος υποστήριζε ότι οι ενήλικοι και οι έφηβοι εγκληματίες έπρατταν κατ' αυτόν τον τρόπο από ανάγκη αυτοτιμωρίας. Ο Ράιχ όμως θα θέσει το εξής ερώτημα: τελικά ήταν δυνατόν τα πεινασμένα παιδιά του κόκκινου προαστίου της Βιέννης, τα οποία είχαν εγκαταλειφθεί, να μην έπαιρναν αυτόν τον δρόμο; Η άγνοια του πώς επιδρά η κοινωνική εξαθλίωση αυτών των ασθενών στη δυναμική του ψυχισμού οδηγούσε τον επιστήμονα να αντιστρέψει τη σειρά των αιτιών.

Αν η κλινική έδειχνε ότι υπήρχε μια ανάγκη αυτοτιμωρίας, αυτή ήταν ένας δευτερεύοντας μαζοχιστικός σχηματισμός, και όχι μια πρωταρχική δύναμη που έπρεπε να της αποδώσουν μια κάποια υπόσταση. Ο Ράιχ υπογραμμίζει τον παραλογισμό αυτών των θεωρήσεων: "Τέτοιες διατυπώσεις καθιστούσαν περιττή κάθε περαιτέρω προσπάθεια σκέψης.

Αν δεν επιτυγχανόταν η θεραπεία, έπρεπε να φταίει το ένστικτο θανάτου.

Αν οι εγκληματίες διέπρατταν έναν φόνο, αυτό γινόταν επειδή ήθελαν να πάνε στη φυλακή.

Αν τα παιδιά έκλεβαν, αυτό γινόταν για να ανακουφιστούν από τα βάσανα της συνείδησής τους". Florent Gabarron-Garcia Πολιτική ιστορία της Ψυχανάλυσης Μετάφραση Ελένη Καραφύλλη, Κίμων Σχοινάς Εκδόσεις Πότλατς, 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους