Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΝΑ ΚΑΦΕΤΣΗ. Η απώλεια της Άννας Καφέτση με γεμίζει ειλικρινή θλίψη.

Αλλά άλλου είδους θλίψη μου προκάλεσαν τα κροκοδείλια δάκρυα της Ελληνικής Πολιτείας και των κολαούζων της εξουσίας και αναγκαστικά αυτή η στάση παρομοιάζει πολύ με τα παρεπόμενα για την έλευση των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ τον Ιαν 2027 στην Αθήνα! Η Άννα Καφέτση διορίστηκε ως πρώτη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης το 2000 και παρέμεινε στη θέση της έως το 2014.

Μέσα σε εργοτάξια, πολιτικές συγκρούσεις, ασθένεια και αδιάκοπες ταπεινώσεις, έμεινε ακλόνητη με σιδερένια θέληση και σιωπηλή δύναμη, κουβαλώντας σχεδόν μόνη της το όραμα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ΕΜΣΤ μέχρι να ανοίξει στο ΦΙΞ.

Θυμάμαι πολύ καλά τον πόλεμο που είχε ξεσπάσει τον Νοέμβριο του 2014 όταν έγινε η αποπομπή της από τον τότε Υπουργό Πολιτισμού, λίγο πριν ολοκληρωθεί το έργο που η ίδια είχε χτίσει θεσμικά από το μηδέν επί 14 χρόνια.

Γι’ αυτό παρακολουθώ σήμερα με αποστροφή τα κροκοδείλια δάκρυα μιας βαθιά υποκριτικής και πολιτιστικά απαίδευτης Πολιτείας, που πρώτα εξαντλεί τους ανθρώπους και μετά φωτογραφίζεται πάνω στο έργο τους.

Της ίδιας Πολιτείας που άφησε την Άννα Καφέτση να παλεύει σχεδόν μόνη απέναντι στη γραφειοκρατία, τη μικρότητα και την αδιαφορία ενός συστήματος ανίκανου να κατανοήσει τη σημασία της Σύγχρονης Τέχνης στην Ελλάδα. Η Ελλάδα, οι Έλληνες της οφείλουν, εκτός από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) και ένα σημαντικότερο δίδαγμα που έδωσε ως άνθρωπος με την δύναμη που έδειξε προσηλωμένη στον στόχο της παρά την αναπηρική καρέκλα που θεωρητικά μόνο την προσγείωνε, κάτι που για μένα είναι το σημαντικότερο για τις επόμενες γενιές.

Και γι’ αυτό η ιστορία της Καφέτση μου θύμισε έντονα κάτι που βιώνω κι εγώ πρόσφατα, σε πολύ διαφορετική κλίμακα φυσικά, αλλά με έναν μηχανισμό τρομακτικά οικείο.

Την προσπάθεια μου για την έλευση των Βραβείων Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην Ελλάδα.

Μια ιδέα την οποία εμπνεύστηκα και πρότεινα από το 2021 στο ΔΣ της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, όπου κίνησα ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟ για να επιτευχθεί, έμπλεος ενθουσιασμού και αγάπη για την Αθήνα, την Ελλάδα, πρότεινα με ακρίβεια, τον τόπο διεξαγωγής τους, πως θα γίνει τι κλπ, έτρεξα, ίδρωσα, εργάστηκα για αυτό το πρότζεκτ επί πέντε χρόνια αθόρυβα, με αφοσίωση και χωρίς δημόσιες τυμπανοκρουσίες, όταν όλοι οι κρατικοί και θεσμικοί παράγοντες όχι μόνο δεν ήξεραν καν, δεν είχαν ακούσει ποτέ τι είναι η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και η σημαντική Τελετή Απονομής των ετήσιων Βραβείων της, ποιο είναι το πραγματικό διεθνές βάρος μιας τέτοιας διοργάνωσης για να έρθει στην Ελλάδα.

Μάλλιασε η γλώσσα μου να τους εξηγώ τι και πως, να τους γράφω και να επιμένω... Και όμως, όταν η προσπάθεια απέδωσε καρπούς χάρι στην προσωπική μου επιμονή, πολυετείς κόπους, όταν η υπόθεση απέκτησε πολιτική και επικοινωνιακή αξία, τότε ως διά μαγείας εμφανίστηκαν ξαφνικά παντού οι γνωστοί επαγγελματίες πολιτικάντηδες, πρωταθλητές του σφετερισμού, της οικειοποίησης και στην πορεία πολλαπλασιάστηκαν σαν τα μυρμήγκια! Σαν τους τερμίτες.

Άνθρωποι και φορείς που μέχρι τότε ήταν απόντες ή άσχετοι με το θέμα, άρχισαν να παρουσιάζουν την υπόθεση ως δικό τους επίτευγμα, να την “πουλούν” πολιτικά, ακόμη και να τη μεταφέρουν ως προσωπική τους επιτυχία στα ανώτατα κυβερνητικά επίπεδα και στον Πρωθυπουργό της χώρας και για να νέμονται τις δάφνες.

Μέσα σε όλη αυτή την γνωστή ελληνική παράδοση σφετερισμού, εξαφανίστηκε κυριολεκτικά αυτός που εμπνεύστηκε, αυτός που έθεσε όχι μόνο τον θεμέλιο λίθο αλλά έκανε και όλη τη δουλειά, έβαλε ακόμα και αυτούς τους ίδιους στο παιχνίδι και εργάστηκε πραγματικά για να δεχτεί η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου να έρθει στην Ελλάδα και να επιτευχθεί ο σκοπός.

Ξεχνάνε την διεθνή εικόνα της χώρας και ποιος τα κατάφερε όλα αυτά! Κανείς τους δεν κάνει ούτε μια αναφορά για τον πρωτεργάτη και πρωτομάστορα.

Δεν εκφράζει ούτε μια ευχαριστία.

Δεν τηρείται ούτε καν η στοιχειώδης θεσμική γενναιοδωρία της αναγνώρισης.

Όμως και κάπου εκεί θυμήθηκα μια φράση του που έκανε ο θρυλικός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς: «Το χειρότερο δεν είναι η βία των κακών, είναι η σιωπή των καλών». Πολύ απογοητευτικό! Ίσως τελικά αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον ελληνικό πολιτιστικό μηχανισμό.

Έναν μηχανισμό που συχνά δεν ξέρει να προστατεύει, να αναγνωρίζει ή έστω να κατονομάζει εκείνους που δουλεύουν πραγματικά για κάτι συλλογικό.

Αντιθέτως όσοι σιωπούν για τους δικούς τους λόγους, και ο μηχανισμός περιμένει υπομονετικά να ολοκληρωθεί το έργο για να εμφανιστούν οι επαγγελματίες της δημόσιας εικόνας, οι διαχειριστές της επιτυχίας και οι μόνιμοι σφετεριστές της προσπάθειας των άλλων.

Γι’ αυτό και η περίπτωση της Άννας Καφέτση είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα πρόσωπο ή ένα μουσείο.

Είναι μια σκληρή υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο αυτή η Ελλάδα ως χώρα φθείρει, απομονώνει και τελικά «χρησιμοποιεί» μόνο όσους επιμένουν να αγωνίζονται για να φέρνουν αποτελέσματα προς όφελός της και για την παγκόσμια προβολή της, να δημιουργούν σοβαρούς θεσμούς αντί για εντυπώσεις, που θέλουν να νέμονται οι κάθε καρεκλοκένταυροι της κάθε πολιτικής ή θεσμικής εξουσίας σε οργανισμούς, φεστιβάλ κλπ Και εν τω μεταξύ έχουμε και άλλα νέα πολύ προσεχώς από τις Κάννες! ./. ANNA KAFETSI.

The loss of Anna Kafetsi, former director of the National Museum of Contemporary Art fills me with sincere sadness.

But a different kind of sadness was caused to me by the crocodile tears of the Greek State and the lackeys of power, and inevitably this attitude resembles very much the arrival of the EUROPEAN FILM ACADEMY AWARDS in Athens in January 2027! Anna Kafetsi was appointed as the first director of the National Museum of Contemporary Art in 2000 and remained in her position until 2014.

Amid construction sites, political conflicts, illness which kept her on a wheelchair and continuous humiliations, she remained unshaken with iron will and silent strength, carrying almost alone the vision of EMST until it opened at the former brewery factory FIX.

I remember very well the war that had broken out in November 2014 when her dismissal took place by the then Minister of Culture, shortly before the completion of the project which she herself had institutionally built from scratch over 14 years.

That is why today I watch with disgust the crocodile tears of a deeply hypocritical and culturally uneducated State, which first exhausts people and then photographs itself on top of their work.

The very same State that left Anna Kafetsi to struggle almost alone against bureaucracy, pettiness and the indifference of a system incapable of understanding the importance of Contemporary Art in Greece.

Greece, the Greek people owe her, apart from the National Museum of Contemporary Art (EMST), an even more important lesson that she gave as a human being through the strength she demonstrated, devoted to her goal despite the wheelchair which theoretically only held her back, something which for me is the most important thing for the next generations.

And that is why Kafetsi’s story strongly reminded me of something that I myself have also been experiencing recently, naturally on a very different scale, but through a mechanism terrifyingly familiar.

My effort for the arrival of the European Film Academy Awards in Greece.

An idea which I conceived and spoke about from 2021 to the Board of the European Film Academy, where I moved HEAVEN AND EARTH, full of enthusiasm and love for Athens and Greece, I proposed with precision the venue, how it should be achieved etc., I ran, sweated, worked on this project for five years quietly, with dedication and without public fanfare, while all state and institutional officials not only did not know, but had never even heard what the European Film Academy and its important annual Awards Ceremony were, nor what the real international weight of such an event coming to Greece actually was.

And yet, when the effort bore fruit thanks to my personal persistence and multi-year hard work, when the matter acquired political and communicational value, then as if by magic the usual professional petty politicians suddenly appeared everywhere, champions of appropriation and exploitation of the work of others, and along the way they multiplied like ants! Like termites.

People and institutions who until then had been absent or irrelevant to the matter, began presenting the affair as their own achievement, politically “selling” it, even presenting it as their personal success to the highest governmental levels and to the Prime Minister of the country, in order to reap the laurels.

Within all this familiar Greek tradition of appropriation, the one who conceived it literally disappeared, the one who not only laid the foundation stone but also did all the work, even brought those very same people into the game and truly worked for the European Film Academy to agree to come to Greece and for the goal to be achieved.

They forget the international image of the country by then and who made all this happen! None of them makes even a single reference to the initiator and master builder.

None expresses even one thank you.

Not even the elementary institutional generosity of recognition is observed.

But somewhere there I also remembered a phrase by the legendary director Ken Loach: “The worst thing is not the violence of the bad, but the silence of the good.” And this is the most dissapointing! Perhaps in the end this phrase describes better than anything else the Greek cultural mechanism.

A mechanism which often does not know how to protect, recognize or even name those who truly work for something collective.

On the contrary, everyone remains silent for their own reasons, and the mechanism patiently waits for the work to be completed so that the professionals of public image, the managers of success and the permanent appropriators of the efforts of others may appear.

That is why the case of Anna Kafetsi is much greater than one person or one museum.

It is a harsh reminder of the way in which this Greece, as a country, wears down, isolates and ultimately “uses” only those who insist on struggling in order to bring results for its benefit and for its global projection, to create serious institutions instead of impressions, institutions which the various seat-warming bureaucrats of every political or institutional authority in organizations, festivals etc. wish to control and exploit. And meanwhile, we have even more news coming very soon!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους