Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η κοινωνία πετάει τη ζωή στα σκουπίδια Βρέθηκε ζωντανή. Μια αδέσποτη σκυλίτσα, τραυματισμένη ύστερα από τροχαίο, πεταμένη μέσα σε κάδο απορριμμάτων, σαν να ήταν άχρηστο αντικείμενο.

Όχι νεκρή.

Όχι χωρίς σημάδια ζωής. Ζωντανή. Ανέπνεε. Πονούσε. Περίμενε.

Και κάποιος άνθρωπος — αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι — αποφάσισε ότι η θέση της δεν ήταν σε κτηνίατρο, ούτε σε μια αγκαλιά βοήθειας, αλλά ανάμεσα σε σακούλες σκουπιδιών.

Αυτό δεν είναι απλώς αδιαφορία.

Δεν είναι “φόβος”. Δεν είναι “πανικός της στιγμής”. Είναι η απόλυτη ηθική κατάρρευση μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να ξεφορτώνεται ό,τι υποφέρει, αντί να το βοηθά.

Γιατί πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα: Όποιος βλέπει ένα τραυματισμένο ζώο να αναπνέει και το πετάει στα σκουπίδια, γνωρίζει ακριβώς τι κάνει.

Δεν πρόκειται για λάθος.

Πρόκειται για συνειδητή πράξη εγκατάλειψης και βαρβαρότητας.

Η εικόνα αυτής της σκυλίτσας μέσα στον κάδο, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.

Είναι ο καθρέφτης μιας σαπισμένης νοοτροπίας, που αντιμετωπίζει τα αδέσποτα, ως ενοχλητικά υπολείμματα της πόλης.

Ζώα, που για πολλούς δεν θεωρούνται ζωές με αξία, αλλά “πρόβλημα”, που πρέπει να εξαφανιστεί γρήγορα και αθόρυβα.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική φρίκη.

Γιατί το ζώο αυτό δεν βρέθηκε τυχαία στον κάδο.

Κάποιος το σήκωσε.

Κάποιος το μετέφερε.

Κάποιος το κοίταξε στα μάτια, ενώ ήταν χτυπημένο και ανήμπορο.

Άκουσε πιθανόν το κλάμα του, είδε το σώμα του να τρέμει από τον πόνο και αντί να καλέσει βοήθεια, αντί να σταματήσει έστω για λίγα λεπτά ως άνθρωπος, αποφάσισε να το εξαφανίσει από το οπτικό του πεδίο.

Αυτό σημαίνει ότι για κάποιους, η λύση απέναντι στον πόνο, είναι η απόρριψη.

Ό,τι υποφέρει, πετιέται.

Ό,τι δεν εξυπηρετεί, εξαφανίζεται.

Ό,τι θυμίζει ευθύνη, κρύβεται μέσα σε έναν κάδο.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η κοινωνία γίνεται όλο και πιο βίαιη.

Η κακοποίηση των ζώων δεν εμφανίζεται ξαφνικά.

Είναι προϊόν κοινωνικής ανοχής.

Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας, συγκάλυψης και μιας κουλτούρας που αντιμετωπίζει τη βία απέναντι στα αδύναμα πλάσματα, ως κάτι “δευτερεύον”. Το τραυματισμένο αδέσποτο μέσα στα σκουπίδια, δεν είναι απλώς ένα θύμα τροχαίου.

Είναι θύμα απανθρώπων, που έμαθαν να μη νιώθουν τίποτα.

Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Δεν γίνεται να γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα με ψεύτικη “φιλοζωία”, φωτογραφίες και δημόσιες δηλώσεις ευαισθησίας, ενώ στους δρόμους ζώα σακατεμένα εγκαταλείπονται, για να πεθάνουν αργά και βασανιστικά.

Δεν γίνεται κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα τέτοιο περιστατικό, να πέφτουν όλοι από τα σύννεφα, λες και δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει καθημερινά. Γνωρίζουμε.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν τραυματισμένα αδέσποτα, που πεθαίνουν αβοήθητα σε πεζοδρόμια.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν υπάνθρωποι, που χτυπούν ζώα και φεύγουν.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν περιοχές, όπου οι φόλες, οι εξαφανίσεις και οι κακοποιήσεις, θεωρούνται “συνηθισμένα περιστατικά”. Ξέρουμε ότι πολλοί θεωρούν τα αδέσποτα “σκουπίδια” και όχι έμβια όντα.

Αυτό που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι πόσο βαθιά έχει σαπίσει η κοινωνική συνείδηση.

Γιατί ένας άνθρωπος που πετάει ζωντανό τραυματισμένο ζώο σε κάδο, δεν γεννήθηκε ξαφνικά τέρας.

Μεγάλωσε μέσα σε μια κοινωνία που έμαθε να αδιαφορεί.

Που δικαιολογεί τη βία, όταν στρέφεται προς τους αδύναμους.

Που γελά με την κακοποίηση.

Που θεωρεί υπερβολικούς όσους αντιδρούν.

Που αντιμετωπίζει τη συμπόνια σαν αφέλεια.

Και το αποτέλεσμα είναι αυτό: Ένα ζώο να ψυχορραγεί μέσα στα σκουπίδια.

Αν αυτό δεν σοκάρει πραγματικά την κοινωνία, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, από ένα ακόμη περιστατικό κακοποίησης.

Τότε έχουμε περάσει στο στάδιο της πλήρους απανθρωποποίησης.

Η συγκεκριμένη σκυλίτσα στάθηκε “τυχερή” μέσα στην ατυχία της, γιατί βρέθηκε εγκαίρως.

Πόσα άλλα όμως δεν βρίσκονται ποτέ; Πόσα ζώα πεθαίνουν αθόρυβα σε χαντάκια, σε κάδους, σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ζωή τους δεν αξίζει ούτε ένα τηλεφώνημα για βοήθεια; Και εδώ δεν μιλάμε μόνο για τον δράστη.

Μιλάμε και για όλους εκείνους που σιωπούν.

Για όσους βλέπουν και “δεν μπλέκουν”. Για όσους ακούνε κραυγές πόνου και κλείνουν τα παράθυρα.

Για όσους γνωρίζουν ποιοι κακοποιούν ζώα στις γειτονιές και δεν μιλούν ποτέ.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κάθε κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και τα αδέσποτα ζώα, είναι ίσως η πιο καθαρή αντανάκλαση της συλλογικής μας αποτυχίας.

Δεν διάλεξαν να γεννηθούν στον δρόμο.

Δεν διάλεξαν την πείνα, τον φόβο, τις αρρώστιες, τα τροχαία και τη βία.

Είναι πλάσματα που εξαρτώνται από το ελάχιστο ίχνος ανθρωπιάς, που μπορεί να απομείνει γύρω τους.

Όταν λοιπόν ακόμη και αυτό το ελάχιστο χάνεται, τότε δεν μιλάμε απλώς για έλλειψη παιδείας.

Μιλάμε για κοινωνική σήψη.

Χρειάζεται να ειπωθεί δυνατά: Το να πετάξεις ένα ζωντανό τραυματισμένο πλάσμα στα σκουπίδια, είναι πράξη απόλυτης βαρβαρότητας.

Είναι πράξη, που πρέπει να προκαλεί κοινωνικό αποτροπιασμό και όχι πρόσκαιρη διαδικτυακή συγκίνηση, που ξεχνιέται μετά από λίγες ώρες.

Οι νόμοι υπάρχουν, αλλά χωρίς εφαρμογή παραμένουν άδεια λόγια.

Οι καταγγελίες υπάρχουν, αλλά χωρίς πραγματική πίεση χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία.

Οι “ευαισθητοποιημένες” δηλώσεις υπάρχουν, αλλά τα ζώα συνεχίζουν να πεθαίνουν στους δρόμους.

Κάποια στιγμή, αυτή η κοινωνία οφείλει να αποφασίσει τι πραγματικά είναι.

Μια κοινωνία ανθρώπων, ή μια κοινωνία που πετάει τους αδύναμους στα σκουπίδια; Γιατί σήμερα ήταν μια σκυλίτσα μέσα σε κάδο.

Αύριο θα είναι άλλο ζώο.

Μεθαύριο άλλη μορφή βίας, απέναντι σε κάποιον αδύναμο.

Η ανοχή στη σκληρότητα, δεν σταματά ποτέ εκεί που ξεκινά. Επεκτείνεται.

Γίνεται κανονικότητα.

Και τελικά δηλητηριάζει τα πάντα.

Όσοι πραγματικά νοιάζονται, δεν πρέπει να συνηθίσουν αυτές τις εικόνες.

Δεν πρέπει να πάψουν να εξοργίζονται.

Η οργή απέναντι στη βαρβαρότητα, είναι το τελευταίο σημάδι, ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπιά.

Η σκυλίτσα αυτή δεν ήταν σκουπίδι.

Ήταν μια ζωή που πονούσε και ζητούσε βοήθεια.

Και κάποιοι προσπάθησαν να τη θάψουν ζωντανή, μέσα στην αδιαφορία.

Απέναντι σε αυτή τη φρίκη, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους