Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι δεν πάει καλά στο νησί μας αλλά και γενικότερα στη χώρα μας.

Όσο κι αν θέλω να είμαι αισιόδοξος και να προσπαθώ να βλέπω κάποια πράγματα με την θετική τους πλευρά, οι καταστάσεις και η ροή... της ζωής δεν μου το επιτρέπουν.

Κι όμως με μια δεύτερη σκέψη, αυτή που κάνω πάντα για όλα τα θέματα της ζωής μου, ακόμη και για τα πιο απλά, αισθάνομαι πολλές φορές πως δεν μπορώ να καταλάβω ότι έχουμε φθάσει στο 2026 κι όμως εξακολουθούμε να είμαστε έρμαιο ανθρώπων κι εξουσιαστών που δεν υπολογίζουν τίποτα.

Και αισθάνομαι πολύ άσχημα όταν βλέπω να έρχονται και να ξανάρχονται στην εξουσία πολιτικοί που έχουν παντελή άγνοια της καθημερινότητας του απλού πολίτη κάνοντας δηλώσεις του τύπου «είναι τζαμπατζήδες όσοι δεν πληρώνουν της ΔΕΗ», (τον θυμάστε αυτόν τον απίθανο τύπο); Επίσης αισθάνομαι πολύ άσχημα, όταν ακούω όλους να μιλούν για ανάπτυξη στη χώρα μας ενώ και σαν τόπος εξακολουθούμε να διώχνουμε τα μεγάλα μυαλά και το άξιο δυναμικό σε ξένες χώρες καθώς εδώ δεν υπάρχει χώρος για να επιβιώσουν.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν μπορώ να καταλάβω την έννοια της δημόσιας εκπαίδευσης όταν μόνο το τσαντάκι που πρέπει να αγοράσει ένας μαθητής του δημοτικού για το μάθημα των εικαστικών για παράδειγμα κοστίζει πάνω από 30 ευρώ, οι μαθητές αγοράζουν το Α4 για τις φωτοτυπίες, ενώ από τις μεγάλες τάξεις και πάνω όταν δεν κάνεις ιδιαίτερα, προκειμένου να έχεις κάποιες πιθανότητες, θεωρείσαι εξωγήινος.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα επίσης που στην κατά τα άλλα δωρεάν φαρμακευτική περίθαλψη η συμμετοχή για την αγορά των φαρμάκων του μήνα ενός ηλικιωμένου (και όχι μόνο) με μικρή σύνταξη, με σοβαρά όμως προβλήματα υγείας ισοδυναμεί με τη μισή σύνταξη του.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα, όταν βλέπω ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν, να παραιτούνται, δηλώντας αδυναμία να συνεχίσουν να συνεργάζονται με άνθρώπους που δεν μπορούν να αντιληφθούν τις ευθύνες τους.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα να ακούω να διώκονται άνθρωποι του μεροκάματου, γιατί έδωσαν στην δημοσιότητα τον πόνο των αγροτών, και που στο κάτω – κάτω είναι και συμπολίτες τους.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα, που δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί ένας νέος με όνειρα που η οικογένειά του με θυσίες τον σπουδάζει, τελειώνοντας τις σπουδές του, στις περισσότερες των περιπτώσεων καταλήγει να δουλεύει ως σερβιτόρος και μάλιστα με κυλιόμενο ωράριο ή ακόμα χειρότερα να «ξεροσταλιάζει» για ένα επίδομα της ΔΥΠΑ.

Αισθάνομαι πολύ – πολύ άσχημα, να βλέπω τις αντιδράσεις των συνανθρώπων μου, στο άκουσμα πως χάθηκαν δύο νέα κορίτσια και να αντιδρούν σα να ναι κάτι φυσιολογικό.

Αισθάνομαι πολύ άσχημα, όταν μαθαίνω πως το 85% των τηλεθεατών παρακολουθεί το πανηγύρι της γιουροβίζιον, την ώρα που θα έπρεπε να θρηνεί.

Για πόσα ακόμα αισθάνομαι άσχημα, μπορώ να γράφω για μέρες.

Και νομίζω κάτι τέτοιο θα συμβαίνει και με σας.

Αλλά αναρωτιέμαι μέχρι πότε άραγε η ανευθυνότητα κι ανικανότητα όλων αυτών που μας εξουσιάζουν με μεγάλη βέβαια και τη δική μας ευθύνη, θα μας κάνουν να νιώθουμε έτσι;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους