Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Καθώς φέρνω το μυαλό μου πίσω στις ημέρες των ευρωεκλογών, θυμάμαι το άγχος να βαράει κόκκινο.

Έναν στίβο που πίστευα πως γνώριζα καλά λόγω της πορείας της μητέρας μου στην πολιτική, μέχρι που βρέθηκα μέσα του και κατάλαβα πως από κοντά όλα μοιάζουν πιο σκληρά, πιο αληθινά, πιο μοναχικά.

Και πολλές φορές από τότε αναρωτήθηκα: θα το ξανάκανα; Η αλήθεια είναι… δεν ξέρω.

Γιατί έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους που δεν έχουν βγάλει ούτε ένα ευρώ με τον ιδρώτα τους να επαγγέλλονται “σωτήρες” και πολιτικοί.

Ανθρώπους που δεν έστησαν ποτέ κάτι δικό τους, δεν αγωνίστηκαν στην πραγματική ζωή, δεν αγχώθηκαν για μισθούς, για υποχρεώσεις, για επιβίωση — αλλά μιλούν με βεβαιότητα για τις ζωές όλων των άλλων.

Κι εκεί κάπου ο κόσμος έχασε την εμπιστοσύνη του.

Όχι τυχαία.

Άλλο πολιτικός κι άλλο πολιτικάντης.

Άλλο προσφορά κι άλλο επάγγελμα εξουσίας.

Και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια αυτή η διαφορά θόλωσε επικίνδυνα.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ η πολιτική της πελατειακής λογικής, των “δικών μας παιδιών”, των ανταλλαγμάτων και των ψεύτικων χαμόγελων.

Ίσως γι’ αυτό αρκετές φορές ένιωσα πως δεν χωράω εύκολα σε αυτό το σύστημα.

Κι όμως… υπήρξαν συζητήσεις.

Υπήρξαν προτάσεις.

Υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν ότι θα μπορούσα να έχω πιο ενεργό ρόλο.

Και ίσως κάποιοι να θεωρούν πως “ξεμπέρδεψαν” μαζί μου ή πως αυτό το κεφάλαιο έκλεισε οριστικά.

Δεν θα το έλεγα τόσο εύκολα.

Αλλά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα μπορούσα να μπω ξανά στην πολιτική.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμη χώρος για ανθρώπους που δεν θέλουν να γίνουν μέρος του ίδιου έργου.

Θα άλλαζε κάτι; Ίσως.

Ίσως και όχι.

Ξέρω όμως κάτι με βεβαιότητα: αν ποτέ έκανα ξανά αυτό το βήμα, θα ήταν μόνο γιατί θα πίστευα πως αξίζει ακόμη να παλεύεις για κάτι καθαρό. Γιατί αλλιώς, καλύτερα να μένεις έξω και να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια.» #annamariarogdaki #truthbetold #greece #politica

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους