Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν λίγο καιρό πήγα να πάρω τον εγγονό μου από το σχολείο.

Στην είσοδο σταματά ξαφνικά το μπροστινό αυτοκίνητο, ανάβει αλάρμ για να παρκάρει.

Κάνω λίγο όπισθεν για να βοηθήσω και με την κίνηση μου αυτη ακουμπάω το αυτοκίνητο πίσω μου.Κατεβαίνει η οδηγός έξαλλη.

Φωνές, βρισιές, λέξεις που δεν θα έπρεπε να ακούγονται ούτε ανάμεσα σε ενήλικες, πόσο μάλλον έξω από ένα δημοτικό σχολείο.

Και γύρω μας παιδιά… μικρά παιδιά που μόλις είχαν σχολάσει και κοιτούσαν αποσβολωμένα.

Ανάμεσά τους πιθανόν και το δικό της παιδί.

Της είπα ήρεμα να πάμε πιο πέρα και να φωνάξω την ασφάλεια μου . Λίγο αργότερα ήρθε και μου ζήτησε συγγνώμη για τον τρόπο που μίλησε.

Και τότε της είπα κάτι που πιστεύω βαθιά: «Όχι σε μένα.

Να ζητήσεις συγγνώμη από τα παιδιά που σε άκουγαν.» Μανούλες και μπαμπάδες, τα παιδιά είναι σφουγγάρια.

Απορροφούν λέξεις, συμπεριφορές, εκρήξεις, τρόπους.

Είμαστε ο καθρέφτης τους.

Δεν αρκεί να τους λέμε “να μιλάνε όμορφα”, όταν εμείς λερώνουμε την καθημερινότητά τους με θυμό, βρισιές και επιθετικότητα.

Και μετά απορούμε γιατί παιδιά δημοτικού μιλάνε με τόση αγένεια, γιατί θυμώνουν εύκολα, γιατί δεν σέβονται.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από όσα τους διδάσκουμε.

Μαθαίνουν κυρίως από όσα βλέπουν.

Ας γίνουμε λοιπόν το παράδειγμα που θέλουμε να έχουν. Γιατί κάθε λέξη μας χτίζει — ή γκρεμίζει — έναν μικρό άνθρωπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους