Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Κυπριακή Δημοκρατία, η Αναζήτηση για Άμυνα στην ΕΕ και η Τουρκιά του Νιαζι Κιζιλγιουρεκ Μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ένα drone που στόχευε τις βρετανικές βάσεις επιτάχυνε τις συζητήσεις για την άμυνα. Η Κυπριακή Δημοκρατία άρχισε να αναφέρεται συχνά στην αρχή της «αμοιβαίας συνδρομής» που προβλέπει το Άρθρο 42/7 της Συνθήκης της ΕΕ. Παράλληλα, γίνεται λόγος για ένταξη στο ΝΑΤΟ «όταν οι πολιτικές συνθήκες το επιτρέψουν».Όλοι γνωρίζουν ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν είναι εφικτή υπό τις παρούσες συνθήκες.

Ως εκ τούτου, η προσπάθεια δημιουργίας Αμυντικής Ένωσης της ΕΕ αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ωστόσο, όπως επεσήμανε και ο Επίτροπος Άμυνας της ΕΕ Andrius Kubilius, αν και το Άρθρο 42/7 είναι σημαντικό, δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί μηχανισμός εφαρμογής του.

Για να τεθεί σε λειτουργία απαιτούνται συγκεκριμένα μέτρα και καθορισμός του τρόπου λειτουργίας των θεσμών της ΕΕ.Το 42/7 έχει δύο διαστάσεις: στρατιωτική και πολιτική.

Η πολιτική αλληλεγγύη είναι εύκολη και υπάρχουν πολλές δυνατότητες.

Η στρατιωτική αλληλεγγύη είναι πιο περίπλοκη.

Για παράδειγμα, εάν ενεργοποιηθεί το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, η σημασία της ΕΕ μειώνεται.

Αν το ΝΑΤΟ δεν εμπλακεί, τότε η ΕΕ μπορεί να καταστεί πιο σημαντική· ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται να λάβει σαφείς αποφάσεις για το πώς θα εφαρμοστεί το 42/7.Οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, σε αντίθεση με την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρούν τη Ρωσία ως απειλή και έχουν τοποθετήσει τον ρωσικό παράγοντα στο επίκεντρο της αμυντικής τους πολιτικής. Η Κυπριακή Δημοκρατία, αντίθετα, αντιλαμβάνεται την Τουρκία ως απειλή.

Ωστόσο, η ΕΕ θεωρεί την Τουρκία σημαντικό σύμμαχο στον τομέα της άμυνας.

Δηλώνει ότι επιθυμεί να αξιοποιήσει τις δυνατότητες της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.

Οι χώρες με μεγαλύτερη επιρροή στην ΕΕ (με εξαίρεση τη Γαλλία) ζητούν τη συμμετοχή της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές αμυντικές πολιτικές. Η Τουρκία Είναι «Συνταγματάρχης» στη Δύση, η Κυπριακή Δημοκρατία «Στρατιώτης»! Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι σημαντική χώρα για τη Δύση απασχολεί εδώ και δεκαετίες τις ελληνοκυπριακές ελίτ.

Μάλιστα, για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτό τις οδήγησε να κρατούν αποστάσεις από τη Δύση.

Όταν η ελληνοκυπριακή ηγεσία αποφάσισε τη δεκαετία του 1950 να μεταφέρει το Κυπριακό σε διεθνείς πλατφόρμες, υποστήριζε ότι «η αναζήτηση λύσης εντός της Δυτικής Συμμαχίας θα ήταν εις βάρος των Ελληνοκυπρίων». Ο Γρίβας, στα απομνημονεύματά του το 1961, έγραφε ότι «η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να επιλύσει το Κυπριακό με τους δυτικούς συμμάχους της καθιστά αδύνατη μια λύση υπέρ μας».Πράγματι, μετά την ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αρνήθηκε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στράφηκε προς τη Σοβιετική Ένωση και το Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Ενώ η Ελλάδα και η Τουρκία ήταν στενά συνδεδεμένες με το ΝΑΤΟ, ο Μακάριος κρατούσε αποστάσεις από τη Δύση και συνεργαζόταν με τη Σοβιετική Ένωση και τους Αδεσμεύτους.

Πίστευε ότι αυτό εξυπηρετούσε τα εθνικά συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων.

Έτσι, στο Κυπριακό —που ήταν ήδη πρόβλημα εντός της Δύσης— προστέθηκε μια νέα διάσταση: η διάσταση «Ανατολής-Δύσης». Ωστόσο, το βάρος της Τουρκίας στη Δύση εμπόδισε τον Μακάριο να επιτύχει το αποτέλεσμα που επιθυμούσε, τόσο τη δεκαετία του 1950 όσο και τη δεκαετία του 1960.Μετά το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας εναντίον του Μακαρίου το 1974 και την κατάληψη του 37% του νησιού από την Τουρκία, η ελληνοκυπριακή κοινωνία έτρεφε γενικά οργή απέναντι στη Δύση και ειδικότερα απέναντι στο ΝΑΤΟ.

Θεωρούσε τη Δύση και το ΝΑΤΟ υπεύθυνους για τη διαίρεση της Κύπρου.

Γι’ αυτό συνεχίστηκε η αναζήτηση στήριξης από τη Σοβιετική Ένωση και το Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Η μοναδική εξαίρεση ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης και το κόμμα ΔΗΣΥ που ίδρυσε το 1976. Ο Κληρίδης, που πίστευε ότι η Κύπρος έπρεπε να στραφεί προς τη Δύση, ακολουθούσε διαφορετική πολιτική, αλλά η επιρροή του στην κοινωνία ήταν περιορισμένη.

Οι απόψεις που διατύπωσε ο Τάσσος στις 23 Ιουνίου 1976 εναντίον της φιλοδυτικής πολιτικής του Κληρίδη αντανακλούσαν τις αντιλήψεις της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνοκυπριακής κοινωνίας.

Βασική αντίληψή του Παπαδόπουλου είχε ως έξεις: Οι απόψεις που προβάλλει ο Κληρίδης αποτελούν άρνηση της πολιτικής που ακολουθήσαμε μέχρι σήμερα και αντιβαίνουν στις προσδοκίες του λαού μας.

Ο ρεαλισμός απαιτεί να συνεχίσουμε να απορρίπτουμε μια συμφωνία που θα νομιμοποιήσει την κατοχή.

Το να πούμε “ναι” σε μια ανεπιθύμητη λύση δεν είναι ρεαλισμός». Αν εγκαταλείψουμε την αδέσμευτη πολιτική, δεν θα μπορούμε να πούμε “όχι” και να αντισταθούμε σε μια κακή λύση.

Η στροφή προς τη Δυτική Συμμαχία δεν θα φέρει αποτέλεσμα, διότι η Τουρκία είναι σημαντικότερη από την Κύπρο μέσα στη Δύση.

Αν η Κύπρος αποδεχθεί να γίνει εθελοντής στρατιώτης στο δυτικό τάγμα, δεν πρέπει να ξεχνά ότι επικεφαλής αυτού του τάγματος, ως συνταγματάρχης, έχει τοποθετηθεί η Τουρκία και η διοίκηση βρίσκεται στα χέρια της. Η Δύση μπορεί να λύσει το Κυπριακό για χάρη των δικών της συμμαχικών συμφερόντων, αλλά αυτή η λύση δεν θα ικανοποιεί τον κυπριακό ελληνισμό.

Όπως φαίνεται, ο Τάσσος Παπαδόπουλος πίστευε ότι ένα σχέδιο λύσης που θα προερχόταν από τον δυτικό κόσμο θα ήταν «φιλοτουρκικό». Εκείνη την περίοδο αυτές οι απόψεις γίνονταν αποδεκτές από ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας. Ψευδαίσθηση I: Να Θέλεις να Στρέψεις τη Δύση Εναντίον της Τουρκίας! Τα τελευταία χρόνια η ελληνοκυπριακή κοινωνία έχει υποστεί μια μεγάλη μεταμόρφωση. Η Κυπριακή Δημοκρατία ενσωματώθηκε πλήρως στον δυτικό κόσμο.

Ιδιαίτερα, ανέπτυξε γεωπολιτική συνεργασία με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.

Αξιοποιώντας και την ιδιότητα μέλους της στην ΕΕ, άρχισε να πιστεύει ότι έχει καταστεί ισχυρότερη απέναντι στην Τουρκία.

Θεωρεί ότι μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στηριζόμενη στις αναζητήσεις της ΕΕ για δημιουργία Αμυντικής Ένωσης.Ωστόσο, όπως ανέφερα και προηγουμένως, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και θεωρείται σημαντικός σύμμαχος στις αμυντικές αναζητήσεις της ΕΕ. Επομένως, μια προσέγγιση που αποσκοπεί στον αποκλεισμό της Τουρκίας δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική! Ψευδαίσθηση II: Να Υποτιμάται η Σημασία της Κύπρου για τη Δύση! Παρά ταύτα, είναι επίσης γεγονός ότι η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ και η συμμετοχή της στις πολιτικές ασφάλειας της Δύσης έχουν αλλάξει σε κάποιο βαθμό τις παλιές ισορροπίες.

Πλέον δεν μπορεί να λεχθεί ότι μέσα στη Δύση η Τουρκία είναι «συνταγματάρχης» και η Κυπριακή Δημοκρατία «ένας απλός στρατιώτης».Όπως είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να στρέψει τη Δύση εναντίον της Τουρκίας, άλλο τόσο θα ήταν αυταπάτη για την Τουρκία να αγνοήσει τη γεωπολιτική σημασία που έχει πλέον η Κυπριακή Δημοκρατία για τη Δύση.Σε αυτή τη συγκυρία, έχει μεγάλη σημασία τι επιδιώκουν η Κυπριακή Δημοκρατία και η Τουρκία.

Ακόμη σημαντικότερο είναι να αντιληφθούν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι δυνατότητές τους.Αν ο στόχος είναι η διατήρηση του στάτους κβο σε μια διαιρεμένη Κύπρο, είναι φανερό ότι αυτή είναι ήδη μια διαδικασία που λειτουργεί από μόνη της.

Ένας τυφλός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο πλευρών δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία.Αν όμως επιδιώκεται η επανένωση της Κύπρου κάτω από μια ομοσπονδιακή κρατική δομή, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Σε αυτή την περίπτωση, οι δύο πλευρές θα πρέπει να συμμετάσχουν μαζί στις αναζητήσεις της ΕΕ για Αμυντική Ένωση και να στραφούν προς τη συνεργασία.Μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση στην οποία θα συμμετέχουν από κοινού η Τουρκία, η Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο θα διευκόλυνε εξαιρετικά τη λύση του πιο δύσκολου κεφαλαίου του Κυπριακού, δηλαδή του ζητήματος της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να οδηγήσει και στην αποδοχή του αιτήματος των Τουρκοκυπρίων για πολιτική ισότητα — κάτι που θα άνοιγε την πόρτα για μια μόνιμη λύση του Κυπριακού.Διαφορετικά, όπως οι ελληνοκυπριακές ελίτ στο παρελθόν είχαν πέσει στην ψευδαίσθηση ότι θα ενίσχυαν τη θέση τους στο Κυπριακό μένοντας εκτός Δύσης, έτσι και σήμερα θα προσκολληθούν σε μια παρόμοια ψευδαίσθηση: ότι μπορούν να ενσωματωθούν στη Δύση αποκλείοντας την Τουρκία.

Και αυτό δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά να βαθύνει τη διαίρεση του νησιού.Από την άλλη πλευρά, θα ήταν επίσης ψευδαίσθηση για την Τουρκία στηριζόμενη στο βάρος που διαθέτει στη Δύση, να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει μέρος των αμυντικών πολιτικών της ΕΕ χωρίς να κάνει κανένα βήμα προς τη λύση του Κυπριακού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους