Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, η Ιωάννα Βελαλή κι εγώ (Λίλη Βασιλείου) κάναμε το 5ο σεμινάριο της Εμβάθυνσης στη Γνωριμία με τις Βασικές Αρχές του Processwork.

Η θεματική ήταν Δουλειά με Ομάδες, Οργανισμούς, Κοινότητες.

Στην διεργασία ομάδας αναδύθηκε το θέμα της αυτοκτονίας των εφήβων.

Η φωνή των εφήβων με την οργή και απελπισία που ήρθε στο δωμάτιο μας συγκλόνισε. "Αφού μας απαγορεύετε να ονειρευτούμε έναν καλύτερο κόσμο.

Κάνουμε καταλήψεις και μας φέρνετε τα ΜΑΤ μέσα στο σχολείο". Η συνδιαλλαγή μεταξύ των εφήβων και των ενηλίκων (γονιών, ενήλικων που προσπαθούν να προσεγγίσουν, να είναι εκεί, να "βοηθήσουν") μας άφησε με την συνειδητοποίηση της δικής μας απελπισίας γύρω από την ανούσια ασταμάτητη πίεση και τρεχάλα σε ένα ολοένα αυξανόμενο ρυθμό και έναν αυτοκτονικό τρόπο ζωής ο οποίος καταστρέφει τα οικοσυστήματα των οποίων είμαστε μέρος και αναπαράγει μια ζωή με ολοένα και λιγότερη ανθρωπιά, καρδιακή σύνδεση, συναίσθηση και επαφή με το μυστήριο της ζωής και του σύμπαντος.

Μας άφησε με την ανάδυση του πόνου και της θλίψης μας για όλο αυτό και την συνειδητοποίηση του πως ασυνείδητα είμαστε μέρος της αναπαραγωγής όλου αυτού, μα και - παράδοξα - με την αίσθηση βαθιάς σύνδεσης μεταξύ μας και την αίσθηση οτι μαζί έχουμε να κάνουμε κάτι - ότι μπορούμε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους