Σε δημόσιο παιδικό νοσοκομείο, ανάμεσα σε αφίσες για επιστημονικά συνέδρια, υπάρχουν κι αυτές. Εδώ υπάρχουν παιδιά και γονείς σε δυσκολες στιγμές. Δεν είναι ουδέτερο το περιβάλλον. "Θα διαβάσουμε τα...
Σε δημόσιο παιδικό νοσοκομείο, ανάμεσα σε αφίσες για επιστημονικά συνέδρια, υπάρχουν κι αυτές.
Εδώ υπάρχουν παιδιά και γονείς σε δυσκολες στιγμές.
Δεν είναι ουδέτερο το περιβάλλον. "Θα διαβάσουμε τα ονόματα των αγαπημένων μας κεκοιμημένων", σε παιδιατρικό χώρο, όπου υπάρχουν οικογένειες όλων των πεποιθήσεων.
Δίπλα μου περιμένει να εξεταστεί ένα κοριτσάκι με μακριές, μαύρες κοτσίδες.
Την ρώτησα πως την λένε για να ξεχαστεί, και μου είπε Γιασμίν.
Πιο δίπλα μια μαμά με την κόρη της, που όταν τις ρώτησαν όνομα πατρός είπαν Αντρίι, νομίζω, (μάλλον Αντρέας δλδ;) εξηγώντας πως είναι από την Ουκρανία.
Ορθόδοξοι, άθεοι, μουσουλμάνοι, καθολικοί, άλλων δογμάτων, το κράτος οφείλει να τους χωράει όλους κι όχι να κάνει στον διάδρομο νοσοκομείου διαφήμιση κατηχητικού.
Θες να πας στην εκκλησία; Πήγαινε.
Αλλά οι ανακοινώσεις θρησκευτικών καλεσμάτων μέσα σε παιδιατρικό νοσοκομείο, προσευχές και ευλογίες, είναι τουλάχιστον άκομψες και ηθικά πιεστικές.
Η πίστη είναι δικαίωμα και προσωπική υπόθεση. Η ουδετερότητα του κράτους είναι υποχρέωση. Και η φροντίδα των ασθενών, επιστημονική. Ήμαρτον.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους