Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O Μπεν-Γκβιρ ως σύμπτωμα Τα καραγκιοζιλίκια του Μπεν-Γκβιρ τα είδατε, δεν χρειάζεται να τα περιγράψω.

Τον έχουν καταδικάσει και «καταδικάσει» σχεδόν όλοι.

Εγώ δεν θα ασχοληθώ μαζί του όμως.

Διότι αυτός ο άθλιος τύπος είναι το σύμπτωμα.

Πριν μπω στο θέμα μου μόνο να επισημάνω αυτό: δείτε πόσο χαίρονται οι αντισημίτες με αυτό το περιστατικό, έχουν κάνει πάρτι κυριολεκτικά.

Διότι νομίζουν ότι τους δικαιώνει και τους ξεπλένει.

Δείτε ταυτόχρονα κι όσους υποστηρίζουν ανόητα και άκριτα το Ισραήλ χωρίς προϋποθέσεις.

Τώρα όμως θύμωσαν πολύ! Αλλά χάρηκαν και λιγάκι.

Γιατί βρήκαν, επιτέλους, κάτι που μπορούν να καταδικάσουν.

Για να ξεπλυθούν κι αυτοί.

Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς, τους αντισημίτες και τους άκριτα φιλοισραηλινούς (θα τους αναγνωρίσετε ευκολότατα διότι εδώ και μέρες ασχολούνται με τη Eurovision), διότι δεν αξίζει να χαραμίσουμε χρόνο σ’ αυτούς.

Πάμε στο σοβαρό ζήτημα, την ουσία.

Καταρχάς θα ήταν μεγάλο λάθος (και ανήθικη υπεκφυγή) να δούμε τον Μπεν-Γκβιρ ως outlier.

Διότι δυστυχώς εκπροσωπεί ένα μεγάλο μέρος του Ισραήλ.

Καταρχάς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της, τον Νετανιάχου.

Θυμίζω ότι υπηρετεί από το 2022 σ’ αυτήν την τόσο ευαίσθητη θέση: υπουργός εθνικής ασφαλείας.

Ποιος τον έβαλε εκεί; Ο Νετανιάχου.

Αλλά και ο Νετανιάχου είναι ένας τυχοδιώκτης, υπόδικος.

Θυμίζω ότι ο Νετανιάχου κατηγορείται (από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) ως εγκληματίας πολέμου, για τη χρήση της πείνας ως πολεμική μέθοδο, για σκόπιμες επιθέσεις εναντίον αμάχων και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως δολοφονίες, διώξεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις.

Αλλά οι ευθύνες δεν σταματούν στον Νετανιάχου και στο ακροδεξιό (πλέον) Λικούντ, το κόμμα του.

Διότι στην κυβέρνησή του συμμετέχουν δύο τουλάχιστον παρανοϊκώς ακροδεξιά κόμματα.

Γιατί συμμετέχουν; Γιατί έχουν έδρες στη Βουλή και τα χρειάζεται ο Νετανιάχου.

Πώς πήραν όμως αυτές τις έδρες; Μα σε κανονικές εκλογές, σε εκλογές που έφεραν στην εξουσία την πιο ακροδεξιά κυβέρνηση όλων των εποχών στο Ισραήλ, μια κυβέρνηση που αντιμετώπισε αυτή τη φοβερή επίθεση από τη συμμορία δολοφόνων, τη Χαμάς, με τρόπο που κατόρθωσε να χάσει το ηθικό πλεονέκτημα και να κατηγορείται τώρα για φοβερά εγκλήματα πολέμου.

Ας προσθέσουμε, λοιπόν, στους υπεύθυνους και όσους ψήφισαν στο Ισραήλ την ακροδεξιά που τώρα το κυβερνά.

Αλλά για να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να προσθέσουμε ολόκληρη την Ισραηλινή δεξιά στους υπεύθυνους διότι κατά την περίοδο 2018-22 αρνήθηκε πεισματικά να πετάξει από το Λικούντ τον Νετανιάχου.

Σε αυτά να προσθέσουμε και τους ψευτοφιλελεύθερους που συνεργάζονται μαζί του.

Διότι τη φιλελεύθερη κάρτα την έχασαν αμέσως μόλις συνεργάστηκαν με τον Νετανιάχου. O Μπεν-Γκβιρ, λοιπόν, δεν είναι περιθωριακή εξαίρεση αλλά προϊόν βαθύτερων πολιτικών εξελίξεων στο Ισραήλ.

Κοινωνικές, θρησκευτικές, δημογραφικές αλλαγές αλλά και σοβαρά τραύματα έσπρωξαν το Ισραήλ δεξιότερα.

Όμως βλέπουμε πως η ευθύνη διαχέεται ταχύτατα.

Διότι αυτοί οι τύποι έγιναν πλειοψηφία επειδή τους ψήφισε η πλειοψηφία των Ισραηλινών.

Αυτή η πλειοψηφία είναι κι αυτή υπεύθυνη, διότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν ήξερε.

Επιπλέο, ο εντοπισμός των αιτίων πίσω από μια συμπεριφορά ποτέ δεν συνιστά επαρκή δικαιολόγησή της.

Αλλά οι πραγματικοί φιλελεύθεροι Ισραηλινοί και η Αριστερά; Είναι κι αυτοί υπεύθυνοι; Όχι.

Αυτοί (θυμίζω: η μειοψηφία στο Ισραήλ στις εκλογές του 2022) γνώριζαν, προειδοποίησαν, πάλεψαν, απέτυχαν.

Τώρα δικαιώνονται αλλά δεν αρκεί αυτό.

Πρέπει να καταλάβουμε κάτι και αυτοί οι Ισραηλινοί πρέπει να το συνειδητοποιήσουν: το Ισραήλ δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα στη Μέση Ανατολή αλλά η μοναδική δημοκρατία.

Αυτοπροσδιορίζεται και λειτουργεί ως φιλελεύθερη πλουραλιστική δημοκρατία με ισχυρούς θεσμούς – και γι’ αυτό υπόκειται σε υψηλότερες απαιτήσεις λογοδοσίας.

Αυτό σημαίνει πως η ευθύνη διαχέεται στους πολίτες, γιατί αυτή η κυβέρνηση που κατηγορείται πλέον διεθνώς για εξαιρετικά σοβαρά εγκλήματα, εξελέγη από τον ισραηλινό λαό.

Θα μου πείτε, σε μια δημοκρατία η πολιτική ευθύνη πράγματι διαχέεται στο εκλογικό σώμα, αυτό όμως δεν σημαίνει συλλογική ηθική ενοχή όλων των πολιτών αδιακρίτως.

Άλλο η ευθύνη για τις πολιτικές επιλογές μιας κοινωνίας και άλλο η εξίσωση κάθε διαφωνούντος ή ανίσχυρου πολίτη με τις πράξεις της κυβέρνησής του. Σωστά.

Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ ιδιαίτερο: Διότι το Ισραήλ δεν είναι μόνο κράτος αλλά και ιστορικός φορέας μιας τεράστιας ηθικής, πνευματικής και πολιτισμικής παράδοσης – που καθιστά χίλιες φορές πιο ντροπιαστικά όσα συμβαίνουν.

Οπότε και οι φιλελεύθεροι και οι αριστεροί Ισραηλινοί έχουν μεγάλη ευθύνη.

Διότι οφείλουν να ανατρέψουν το συντομότερο δυνατό αυτήν την κυβέρνηση.

Με τα όπλα μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας: με τον Τύπο, με διαδηλώσεις, με τις δράσεις της κοινωνίας πολιτών, με τις εκλογές.

Θα μου πείτε, ωραία τα λες εσύ, για ρώτα τους αυτούς τι τραβάνε εκεί.

Πώς να αμφισβητήσεις την κυβέρνησή σου σε καιρό πολέμου; Θεωρείσαι προδότης. Πράγματι.

Είναι συχνά τρομακτικά δύσκολο να κάνεις το καθήκον σου, αλλά αυτό δεν σε απαλλάσσει από αυτό το καθήκον.

Αντιλαμβάνομαι ότι το Ισραήλ διεξάγει έναν υπαρξιακό πόλεμο μετά την 7η Οκτωβρίου.

Δεν υποτιμώ το σοκ, τον φόβο και την ψυχολογία μιας κοινωνίας που βρέθηκε αντιμέτωπη με μαζική σφαγή και ομηρίες.

Αλλά έχω, ταυτόχρονα, πολύ υψηλές απαιτήσεις από αυτήν την κοινωνία και δεν την αδικώ όταν ελπίζω ότι θα σταθεί, τελικώς, στο ύψος της κληρονομιάς της.

Το επεισόδιο με τον Μπεν-Γκβιρ είναι ασήμαντο στο σύνολο αυτών που έχουν γίνει.

Ελπίζω, όμως, αυτό το ασήμαντο αλλά απαίσιο και ειδεχθές επεισόδιο να αποτελέσει τη σταγόνα εκείνη που θα ξεχειλίσει το ποτήρι για τους πραγματικούς κληρονόμους εκείνης της εβραϊκής παράδοσης που ήταν φιλελεύθερη, προοδευτική, ανθρωπιστική και ταυτόχρονα γενναία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους