Αποχαιρετισμός στην Καφέτση Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως, στην προσπάθειά μου να βρω έναν τρόπο να «μπω» στο «Χάος» —κάτι που το πλήρωσα ακριβά και ακόμη το πληρώνω

Πλήρες Κείμενο:

Αποχαιρετισμός στην Καφέτση Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως, στην προσπάθειά μου να βρω έναν τρόπο να «μπω» στο «Χάος» —κάτι που το πλήρωσα ακριβά και ακόμη το πληρώνω— και στον «Ερειπιώνα», όπως τον είχε ονομάσει ο Νίκος Ξυδάκης, είχα κυριολεκτικά σκαρφαλώσει στα ερειπωμένα απομεινάρια των σκαλοπατιών του FIX.

Εκεί της είπα πως, αν μη τι άλλο, αυτή η συνύπαρξη με την Ακρόπολη θα μπορούσε —εφόσον γινόταν πραγματικά κατανοητή— να αποτελέσει μια τεράστια παρακαταθήκη για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: όχι ως μια απλή κατά συνθήκη αναγόρευση ενός κτηρίου σε «Μουσείο», αλλά ως μια πραγματική συνάντηση με την ιστορία, τη ρήξη, το τραύμα και τη δυνατότητα μετασχηματισμού τους.

Χωρίς τις ευκολίες της αντιπαροχής.

Ίσως γιατί εγώ δεν προσπάθησα απλώς να εκθέσω στο «Μουσείο», αλλά να περάσω μέσα από αυτό προς το «Χάος». Και αυτό δεν ήταν εύκολο να «χωρέσει». Την άλλη μέρα είχε κανονίσει, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα, με τα παιδιά του Μπεργιελέ, να την ανεβάσουν σηκωτή στα χέρια —μαζί με το αναπηρικό αμαξίδιο, που από μόνο του ζύγιζε σχεδόν 100 κιλά— για να δει τον χώρο.

Τι να δει δηλαδή, αφού τα ερείπια ήταν σχεδόν απροσπέλαστα.

Έτυχε εκείνη την ώρα να μελετώ την ερειπιώδη κατάσταση του χώρου, προσπαθώντας να καταλάβω πού θα μπορούσα να κουμπώσω την οικοδομική σκαλωσιά μου, που θα γεφύρωνε τον χώρο της τάξης του «Μουσείου» με το «Χάος». Και τους πέτυχα να αγκομαχούν, ισορροπώντας επικίνδυνα πάνω σε σπαράγματα σκαλοπατιών.

Άρχισα αγωνιωδώς να καθαρίζω πέτρες.

Δεν διαγράφω όσα με πλήγωσαν εκείνα τα χρόνια: τις συγκρούσεις, τους αποκλεισμούς, τις δυνατότητες που χάθηκαν, το τίμημα που είχε για μένα η επιμονή μου να ακολουθήσω αυτή τη διαδρομή.

Δεν θα ξεχάσω ούτε τη διαφωνία μας για το μωσαϊκό πάτωμα.

Εκεί όπου εγώ έβλεπα μια λαϊκή τεχνογνωσία, έναν τρόπο να γίνει το μάρμαρο "ρευστό". Ίσως όμως εκεί, και χάρη ακριβώς στη διαφωνία, άρχισε να ξεκαθαρίζει μέσα μου η ομολογία ανάμεσα στο white noise, (στο μωσαϊκό πάτωμα) και στη θάλασσα που στραφταλίζει.

FIXed in Flux. Όλα.

Παγίως εν Ρευστώ. Δεν μπορώ να διαγράψω λοιπόν εκείνη τη στιγμή: όταν, παρά τις αντιστάσεις, θέλησε πραγματικά να δει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους