Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανοίγω το βιβλίο «Και Χιλιάδες Τίτλοι» και πηγαίνω στη σελίδα 448.

Εκεί βρίσκονται καταγεγραμμένοι οι επίσημοι ομαδικοί τίτλοι που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός μεταξύ 2001-2003.

Αν εξαιρέσουμε το μπάσκετ (πρωτάθλημα Ελλάδας 2001 και 2003, Ευρωλίγκα 2002 και Κύπελλο Ελλάδας 2003), ξέρετε πόσοι τίτλοι από όλα τα υπόλοιπα σπορ βάφτηκαν πράσινοι σε αυτήν την τριετία; Μόλις ένας, το πρωτάθλημα σκοποβολής στο τραπ, το 2001 (με την τριάδα Μπάκα, Μουστακέα και Πλαστουργού). Όταν πλέον υπάρχουν Σαββατοκύριακα κατά τα οποία ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός κατακτά τέσσερις ή πέντε τίτλους, ας μην ξεχνάμε ότι κάποτε περάσαμε μια ολόκληρη τριετία, που για να δεις τρόπαιο σε οποιοδήποτε τμήμα του Α.Ο. χρειαζόσουν όχι κιάλια, αλλά το τηλεσκόπιο Hubble.

Η υπέροχη ομάδα επιτραπέζιας αντισφαίρισης γυναικών του Παναθηναϊκού, αποτελούμενη από τις Τόλιου, Γερασιμάτου και Στεφάνοβα, αναδείχθηκε σήμερα πρωταθλήτρια Ελλάδας για τη σεζόν 2025-26. Θαυμάσιο νέο, όπως θαυμάσια είναι και κάθε φορά που ένα τμήμα του Τριφυλλιού προσθέτει ένα κύπελλο στην τροπαιοθήκη μας.

Δίπλα σε αυτό το θαυμάσιο νέο, λοιπόν, υπάρχει και ένα όχι και τόσο θαυμάσιο «έπειτα από 52 χρόνια»... Και αναρωτιέμαι: γιατί; Γιατί οι εκάστοτε διοικήσεις του Παναθηναϊκού παραμελούσαν αθλήματα και αθλητές, γιατί διέλυαν τμήματα ή αδιαφορούσαν γι' αυτά, γιατί δεν επιδείκνυαν το ελάχιστο ενδιαφέρον που απαιτείται για να βρίσκει πλήρη εφαρμογή το «πρωταθλητής σ' όλα τα σπορ» του ύμνου μας; Στη ζωή μου έχω μάθει να είμαι δίκαιος.

Ή, έστω, προσπαθώ να είμαι• δεν το καταφέρνω πάντα.

Δεν είναι σίγουρα ώρα να επιρρίψουμε ιστορικές ευθύνες σε πρόσωπα που δεν βρίσκονται στη ζωή, πρέπει όμως να πιστώσουμε σε κάποιους την αναγέννηση του Παναθηναϊκού ως πολυαθλητικού οργανισμού, ενός οργανισμού που στις απαρχές του 21ου αιώνα ήταν κυριολεκτικά αυτό που άστοχα προσπαθούν σήμερα να μας προσάψουν οι «απέναντι»: μονοτμηματικός.

Το πρώτο λιθαράκι στην ολική επαναφορά του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, λοιπόν, το έβαλε η διοίκηση του Αχιλλέα Μακρόπουλου, κάπου στα 2012.

Άξιοι συνεχιστές οι επόμενοι: η διοίκηση οργανωμένων, με πρόεδρο τον Ηλία Μιχαλαριά.

Γερά πορτοφόλια δεν διέθεταν, αλλά επί των ημερών του Ηλία (και μετέπειτα του Δημήτρη Μπαλτάκου) επανασυστάθηκαν τμήματα (ποδηλασία, πυγμαχία, πάλη, τοξοβολία, μοντέρνο πένταθλο, σκοποβολή, καταδύσεις, στίβος κ.ά.), στελεχώθηκαν με άξιους και ικανούς, δημιουργήθηκαν νέα τμήματα (μπέιζμπολ, ράγκμπι, χόκεϊ, e-sports) και η λίστα τίτλων, με τον αύξοντα αριθμό που σήμερα βρίσκεται στο #1.851, ξαναπήρε ζωή, εκεί που ήταν σχεδόν τελματωμένη.

Με ελάχιστα εφόδια και πλήρως παραγκωνισμένο από τους «παναθηναϊκάρες», το τότε Δ.Σ. κατάφερε να διασώσει το γόητρο ενός σωματείου που βρισκόταν σε μαρασμό και φλέρταρε με τα πρωτοδικεία.

Είναι ιστορικό χρέος να πιστώσουμε σε αυτήν τη χούφτα ρομαντικών και ανιδιοτελών Παναθηναϊκών, που είτε στάθηκαν στο πλευρό του Αχιλλέα Μακρόπουλου είτε τον διαδέχτηκαν επάξια, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της σημερινής επιτυχίας, αλλά και κάθε επιτυχίας που σημειώνουν όλα μας τα τμήματα σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο, από το futsal και το σκάκι μέχρι το θαλάσσιο σκι και το μπάσκετ με αμαξίδιο.

Η διοίκηση Δημήτρη Γιαννακόπουλου, με την απόσβεση των χρεών του Ομίλου και με το «φύσηγμα» που έδωσε στο βόλεϊ ανδρών (όπου κατακτήσαμε το πρωτάθλημα έπειτα από 14 χρόνια), συνετέλεσε στην όσο το δυνατόν πιο ομαλή μετάβαση στο «μετά». Αφήνω στην άκρη το γηπεδικό ζήτημα που τόσο έντονα μας πόνεσε και μας δίχασε (εκεί κανονικά χρειάζεται ολόκληρο βιβλίο) και πιάνω καθαρά το αγωνιστικό κομμάτι, ώστε να κρίνω την εποχή του Τάκη Μαλακατέ ως επιτυχημένη (παρά κάποια λάθη και αστοχίες της), αφού δόθηκε προσοχή όχι μόνο στα ομαδικά αλλά και στα ατομικά σπορ, κάτι που αποτυπώνεται και σε αριθμούς.

Η τωρινή διοίκηση, του Δημήτρη Βρανόπουλου, βρίσκεται ένα ή και δύο levels πιο ψηλά από την προηγούμενη. Ο Παναθηναϊκός το 2025 κατέγραψε ρεκόρ όλων των εποχών σε αποθησαύριση τίτλων και μεταλλίων, ρεκόρ που δεν αποκλείεται να το καταρρίψει το 2026.

Το πολύ θετικό είναι πως ο πρόεδρος φαίνεται πως έχει «ζεσταθεί» για τα καλά, στηρίζοντας με χρήματα, παρουσία και -κυρίως- με ενδιαφέρον τα τμήματα της «Μάνας του Λόχου». Έχει γίνει και πιο εξωστρεφής, πιο εκδηλωτικός από ό,τι ήταν μέχρι πρότινος... Επαναλαμβάνω όμως: αν δεν υπήρχε η σπίθα εκείνη των ρομαντικών, των παιδιών της κερκίδας, των ανθρώπων που ξεπήδησαν μέσα από φόρουμ ή από την οδό Κολχίδος στους Αμπελόκηπους, για να γίνουν μικροί Νικολαΐδηδες και να δείξουν τον δρόμο στους κανονικούς παράγοντες που ακολούθησαν, ο Παναθηναϊκός ίσως σήμερα ως σύλλογος να ήταν ένα μπάσκετ και κάτι ψιλά από βόλεϊ, άντε και λίγα δράμια ποδοσφαίρου.

Και το πινγκ πονγκ, που πριν από λίγα χρόνια επανήλθε στην Α1 χάρη στο West Block, όχι ευρωπαϊκούς τίτλους δεν θα κατακτούσε, αλλά θα αγωνιζόταν κάπου μεταξύ Β' Εθνικής και Α2, όπως συνέβαινε δηλαδή ανελλιπώς μεταξύ 1990 και 2010, ελέω της παντελούς έλλειψης ενδιαφέροντος. Ο Παναθηναϊκός σήμερα δεν κατακτά μόνο τίτλους σε σχεδόν όλα τα αθλήματα αρτιμελών και ΑμεA, αλλά παράγει κουλτούρα.

Θυμάμαι πολύ καλά πως κάποτε κανένας δεν ενδιαφερόταν αν υπάρχει στίβος, άρση βαρών, σκοποβολή, ξιφασκία, καταδύσεις στον Παναθηναϊκό.

Πολλοί τα υποτιμούσαν κιόλας.

Μόνο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ μάς απασχολούσαν, άντε και το βόλεϊ.

Πλέον γνωρίζω ανθρώπους που στήνονται στις οθόνες τους για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα επιτραπέζιας αντισφαίρισης απέναντι στον Άρη Βούλας ή ακυρώνουν ραντεβού για να δουν τα παιδιά με νοητική αναπηρία να παίζουν μπάσκετ (μπασκετάρα, πιο σωστά). Η πρόοδος είναι ραγδαία.

Και εμείς που, όπως έχει εύστοχα τονίσει ένας πολύ καλός φίλος, παλιά ξεκινούσαμε την ανάγνωση των αθλητικών εφημερίδων από τις τελευταίες σελίδες (όπου υπήρχε το ρεπορτάζ των ερασιτεχνικών τμημάτων), απλώς σκάμε ένα πλατύ χαμόγελο σαν του Τάσου Συμεωνίδη (αριστερά στη φωτό) και του Νίκου Ζέρβα (δεξιά), δύο ανθρώπων που συγκαταλέγονται στους αφανείς ήρωες, στους στρατιώτες της παναθηναϊκής ιδέας, που όσο εμείς καθόμαστε αναπαυτικά και παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα, εκείνοι μοχθούν για το καλό του ενδοξότερου αθλητικού συλλόγου της χώρας.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ραχοκοκκαλιά του Παναθηναϊκού μας.

Γιατί, ξέρετε, τα χρήματα δεν είναι το παν.

Αγάπη χρειάζεται πάνω απ' όλα.

Και ένα «είμαι εδώ», μαζί με ένα άγγιγμα ενθάρρυνσης στον ώμο του αθλητή και της αθλήτριας που, χάνει-κερδίζει, φοράει το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους