«Ελπίδα» ή γεωπολιτική αφέλεια; Η επικίνδυνη τροχιά του νέου πολιτικού φορέα Η χθεσινή επίσημη εξαγγελία του νέου πολιτικού φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – της Μαρίας Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα...

Πλήρες Κείμενο:

«Ελπίδα» ή γεωπολιτική αφέλεια; Η επικίνδυνη τροχιά του νέου πολιτικού φορέα Η χθεσινή επίσημη εξαγγελία του νέου πολιτικού φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – της Μαρίας Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» στη Θεσσαλονίκη, επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει μια διάχυτη κοινωνική ανάγκη για δικαιοσύνη, διαφάνεια και κάθαρση απέναντι σε ένα σαθρό σύστημα.

Με βασικούς άξονες την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την καταπολέμηση των καρτέλ και την προστασία της πρώτης κατοικίας, το κίνημα αυτό αυτοπαρουσιάζεται ως μια ηθική εξέγερση των απλών πολιτών, έχοντας ως ισχυρό συναισθηματικό έρεισμα την εθνική τραγωδία των Τεμπών.

Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική της κάθαρσης και του φωτός απέναντι στο σκοτάδι, η πολιτική βαρύτητα, η στελέχωση και η διεθνοπολιτική κατεύθυνση του κόμματος γεννούν σοβαρά ερωτηματικά.

Η επιλογή του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού σε ρόλο παρουσιαστή και συντονιστή της ιδρυτικής εκδήλωσης, καθώς και η σύμπραξη προσώπων ή στελεχών που έλκουν την καταγωγή τους από τον ευρύτερο αντιμνημονιακό χώρο, δεν είναι μια απλή διακοσμητική επιλογή.

Προσδίδει στο εγχείρημα έναν σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ο οποίος διαπνέεται από έναν έντονο αντιευρωπαϊσμό και αντιδυτικισμό.

Η διακήρυξη ότι η πατρίδα μας δεν λειτουργεί ως ακολούθημα κανενός ξένου εταίρου ακούγεται θεωρητικά ελκυστική, αλλά στην πράξη μεταφράζεται ως μια συστηματική προσπάθεια αποδέσμευσης από την παραδοσιακή δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Αυτή η ρητορική τείνει να μετατραπεί σε έναν επικίνδυνο απομονωτισμό της Ελλάδας και, κατ' επέκταση, σε έναν άκριτο φιλοευρασιατισμό.

Όταν στην πρώτη γραμμή βρίσκονται πρόσωπα με διαχρονικό και έκδηλο φιλορωσικό προσανατολισμό, η υποτιθέμενη «ανεξαρτησία» μετατρέπεται σε έμμεση ευθυγράμμιση με το Ευρασιατικό μπλοκ.

Ένας τέτοιος προσανατολισμός, μάλιστα, με δεδομένη τη στενή σχέση Ρωσίας - Τουρκίας, εκθέτει ανεπανόρθωτα τη χώρα μας απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις, αφού στερεί από την Ελλάδα τη διεθνή της αξιοπιστία και τα συμμαχικά της ερείσματα.

Αν αναλύσουμε την κατεύθυνση του κόμματος υπό το πρίσμα της τρέχουσας διεθνούς πραγματικότητας, η στρατηγική του εμφανίζεται καταστροφικά αναχρονιστική.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η αμερικανική μονοκρατορία κλονίζεται, καθώς οι αποτυχίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο φιάσκο στο Ιράν, σηματοδοτούν τη μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Την ίδια στιγμή, το Ευρασιατικό μπλοκ ισχυροποιείται και ο άξονας Κίνα-Ιράν-Ρωσία ενισχύεται δραματικά. Η Ρωσία του Πούτιν, παρά τις εγχώριες οικονομικές πιέσεις, εργάζεται συστηματικά για να υπονομεύσει τη δυτική ισχύ, τροφοδοτώντας περιφερειακές συγκρούσεις.

Σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η θέση της Ελλάδας απειλείται άμεσα.

Η στρατηγική συμμαχία της χώρας μας με το Ισραήλ αποτελεί ανάχωμα στον ισλαμικό αναθεωρητισμό.

Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη για τη Δύση στην περιοχή δίνει αμέσως το δικαίωμα στην Τουρκία να επανέλθει επιθετικά, οξύνοντας τη στρατηγική της στο Αιγαίο με νέα casus belli και αναζητώντας νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.

Καθόλου τυχαία δεν είναι άλλωστε η χρονική συγκυρία που η Τουρκία επιλέγει τη δρομολόγηση του εσωτερικου νόμου για τη Γαλάζια πατρίδα με τις αποτυχίες των ΗΠΑ στο Ιραν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο αντιδυτικός απομονωτισμός και το φλερτ με τον φιλοευρασιατισμό στερούνται κάθε ίχνους ρεαλισμού.

Η θεωρία ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη από τους ευρωπαϊκούς και δυτικούς θεσμούς, τη στιγμή που η Τουρκία καραδοκεί, αποτελεί καθαρή γεωπολιτική αφέλεια με ολέθρια επακόλουθα για την πατρίδα μας.

Η μετάβαση από το πεδίο της κοινωνικής διαμαρτυρίας στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής απαιτεί σοβαρότητα.

Η πολιτική βαρύτητα ενός κόμματος δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις των ιδρυτών του, αλλά από το ειδικό βάρος των στελεχών του και τις διεθνείς ισορροπίες που αυτά εκπροσωπούν.

Όταν οι βασικοί στυλοβάτες και συντονιστές του εγχειρήματος διάκεινται ευμενώς προς τη Μόσχα, τη στιγμή που το Ευρασιατικό μπλοκ επιτίθεται στη δυτική σταθερότητα, η «Ελπίδα» κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν ακόμα πολιορκητικό κριό αποσταθεροποίησης της χώρας. Η Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή και τις παγκόσμιες οικονομικές αναταράξεις, χρειάζεται ισχυρές συμμαχίες και θεσμική σοβαρότητα, όχι έναν ιδεολογικό αχταρμά που κλείνει το μάτι στον αναθεωρητισμό της Ανατολής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους