Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σημερινή ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού απέδειξε κάτι πολύ συγκεκριμένο ,ότι το συναίσθημα επιχειρεί να υποκαταστήσει την πολιτική.

Δεν ακούσαμε το σχέδιο για οικονομία, τις θέσεις για εθνικά θέματα, τις προτάσεις για υγεία, παιδεία, επενδύσεις, τις κοστολογημένες λύσεις, ούτε συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα.

Ακούσαμε κυρίως οργή, συμβολισμούς, καταγγελίες και γενικόλογες λέξεις όπως «δικαιοσύνη», «ελπίδα», «αλλαγή». Η προσωπική τραγωδία είναι απολύτως σεβαστή.

Όμως σε μια δημοκρατία, ο ανθρώπινος πόνος δεν μπορεί να μετατρέπεται αυτομάτως σε πολιτική επάρκεια.

Άλλο να εκφράζεις δίκαιη αγανάκτηση και άλλο να μπορείς να διοικήσεις μια χώρα.

Η ρητορική του «όλοι είναι ίδιοι», «όλο το σύστημα είναι σάπιο», μπορεί να ακούγεται ελκυστική, αλλά ιστορικά οδηγεί σε πόλωση, σε εύκολους εχθρούς, και πολιτική χωρίς σοβαρό σχέδιο.

Όταν κάποιος ζητά πολιτική εμπιστοσύνη, πρέπει να απαντά καθαρά τι θα κάνει; με ποιους; με ποιο κόστος; με ποιο σχέδιο; με ποιες θέσεις; Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μια έκρηξη θυμού.Χρειάζεται σοβαρότητα, θεσμούς, ρεαλισμό και λύσεις. Το συναίσθημα μπορεί να κερδίσει χειροκροτήματα αλλά δεν κυβερνά χώρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους