Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με κίνδυνο να ακουστώ πολύ μπούμερ, έχω ανάγκη να γκρινιάξω λίγο: Χθες έβγαλα μια online διάλεξη που μου ζήτησαν συνάδελφοι από ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ελληνικού πανεπιστημίου.

Κάθησα κι ετοίμαζα μέρες το τρίωρο μάθημα, για την διαχείριση του τουρισμού στο Βερολίνο, ένα θέμα για το οποίο έχω καιρό να μιλήσω και που ήθελε αρκετό ψάξιμο.

Εμφανίστηκαν μόλις 3 (τρεις) φοιτήτριες/φοιτητές (σε κινητά) με κλειστές κάμερες.

Όταν παρακάλεσα να μην μιλώ μπροστά σε κλειστές κάμερες, μια φοιτήτρια φιλοτιμήθηκε και την άνοιξε μέχρι το τέλος, ένας άλλος φοιτητής την άνοιξε, είδαμε την φάτσα του και την ξανάκλεισε, ενώ ο τρίτος ούτε φάνηκε ούτε ακούστηκε.

Στη συζήτηση που ακολούθησε πήρε μέρος μόνον οι ίδια φοιτήτρια και 4 διδάσκοντες, που φαντάζομαι καταντράπηκαν.

Τι νομίζουν ακριβώς αυτά τα παιδιά; (Η δεν νομίζουν τίποτα;) Πως είναι ΟΚ, επειδή απλώς έχω πάθος με διδασκαλία, να χάνω μέρες για να μοιραστώ μαζί τους (χωρίς πληρωμή φυσικά) τα τρία πράγματα που ξέρω; Γιατί ακριβώς κάνουν μεταπτυχιακό; Και πριν το ξεχάσω: μπράβο στη μια και μοναδική φοιτήτρια που με έκανε να μην μετανιώνω για τον χρόνο που έφαγα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους