Original Post

Πλήρες Κείμενο:

* Υπάρχει ανασφάλεια, αλλά ξέρεις τι με κρατάει όρθια; Βλέπω γύρω μου νέους ανθρώπους που δεν κάθονται να περιμένουν το τηλέφωνο να χτυπήσει, αλλά δημιουργούν μόνοι τους τις ευκαιρίες τους.

Αντιδρούν όταν τους υποτιμούν.

Έχουν φιλοδοξίες και όνειρα.

Αυτό που με στενοχωρεί είναι όταν η τέχνη αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια και όχι ως αναγκαιότητα.

Και σε προσωπικό επίπεδο, η αβεβαιότητα μπορεί να είναι δύσκολη αλλά προσπαθώ να τη βλέπω ως κάτι θετικό, όχι ως εμπόδιο. * Η πολιτεία πρέπει να δημιουργεί ένα πλαίσιο που να στηρίζει ουσιαστικά τους καλλιτέχνες με καλύτερες συνθήκες εργασίας και προστασία.

Από την άλλη, και ο ίδιος ο χώρος χρειάζεται να λειτουργεί με περισσότερη διαφάνεια και σεβασμό.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, είναι σημαντικό οι ηθοποιοί να διεκδικούμε, να βάζουμε όρια και να μην αποδεχόμαστε καταστάσεις που μας υποβαθμίζουν.

Η ανάγκη μπορεί να μας κάνει να υποστούμε συνθήκες που δεν ταιριάζουν σε επαγγελματίες. * Ένα πράγμα θεωρώ πολύ σημαντικό: να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αντί να λειτουργούμε ανταγωνιστικά.

Είναι λογικό και ανθρώπινο να θέλουμε να ξεχωρίσουμε αλλά “οι κατινιές” καλό θα ήταν να μείνουν στην άκρη.

Για μένα, η αξία της τέχνης είναι διαχρονική γιατί αγγίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Η τέχνη μας βοηθά να καταλάβουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να νιώσουμε, να θυμηθούμε, να αμφισβητήσουμε.

Σε κάθε εποχή, με διαφορετικό τρόπο, αλλά πάντα με την ίδια ουσία: να μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που είμαστε αλλά και πιο κοντά στην ομορφιά. * Η υποκριτική είναι μια συνεχής αναζήτηση.

Ψάχνεις μέσα σου αλήθειες που ίσως φοβόσουν να δεις, και ανακαλύπτεις κομμάτια σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν.

Μέσα από τους ρόλους, έχεις τη δυνατότητα να κατανοήσεις βαθύτερα καί τους άλλους, αλλά καί τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και συνεχίζεις… συνεχίζεις σε ένα δρόμο λίγο άγνωστο που ανακαλύπτεις νέα μονοπάτια. * Η μουσική είναι το καταφύγιό μου.

Εκεί απλώς εκτονώνομαι ή ηρεμώ.

Μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω χωρίς απαραίτητα να το εξηγήσω.

Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είτε δουλεύω, είτε μελετώ, είτε γυμνάζομαι, είτε χαλαρώνω, το κάνω με τα ακουστικά στα αφτιά μου! * Νομίζω ότι υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση στην Ελλάδα.

Από τη μία υπάρχει μεγάλη ανάγκη για τέχνη: ο κόσμος τη ζητάει και τη χρειάζεται και το βλέπεις από το πλήθος των παραστάσεων, των φεστιβάλ, των συναυλιών.

Από την άλλη, οι συνθήκες μέσα στις οποίες ο καλλιτέχνης πρέπει να δημιουργήσει δεν είναι πάντα αντίστοιχες αυτής της ανάγκης.

Υπάρχει συχνά ανασφάλεια, έλλειψη σταθερότητας και μια υποτίμηση της εργασίας πίσω από το αποτέλεσμα.

Πολλές φορές σε μια παρέα λες “Είμαι ηθοποιός” και σε ρωτάνε “Ναι, αλλά τι άλλο κάνεις;” κάτι που δείχνει και το ότι η τέχνη δε θεωρείται κανονική εργασία από την οποία μπορείς να ζήσεις. https://all4fun.gr/epiloges-tis-evdomadas/to-prosopo-tis-evdomadas/115714-chrisa-roma-ithopoios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους