Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν σε ομάδες σαν νερό σε ποτήρι. Παίρνουν το σχήμα τους, νιώθουν ασφάλεια, αποκτούν ταυτότητα.

Κι υπάρχουν κι άλλοι που μοιάζουν περισσότερο με υδράργυρο.

Δεν χωρούν εύκολα.

Σπάνε σε μικρές ασημένιες σταγόνες μόλις προσπαθήσεις να τους εγκλωβίσεις σε φόρμα.

Από παιδί είχα βαθιά δυσπιστία απέναντι στις συλλογικές βεβαιότητες.

Σαν να ένιωθα από μικρός ότι κάθε ομάδα απαιτούσε ένα μικρό αντάλλαγμα: να κόψεις κομμάτια του εαυτού σου για να χωρέσεις.

Στο σχολείο έπρεπε να γίνεις “ο μαθητής”. Στο σπίτι το "καλό παιδί". Στην παρέα “ο δικός μας”. Στην ιδεολογία “ο πιστός”. Στο γήπεδο “ο φανατικός”. Στην επανάσταση “ο στρατιώτης της επανάστασης”. Έβλεπα πάντα κάποια ρωγμή πίσω από τον ρόλο.

Το θέατρο πίσω από τη στολή.

Ένας «αναρχικός που διαφωνεί και με την αναρχία». Γιατί σημαίνει ότι ούτε την ίδια μου την αμφισβήτηση δεν την έκανα δόγμα.

Δεν ήθελα να αλλάξω αφέντη.

Ούτε να αντικαταστήσω τη σημαία με άλλη σημαία βαμμένη μαύρη.

Γι’ αυτό και έμαθα την τέχνη της χαμηλής ορατότητας... Να υπάρχω χωρίς να εκτίθεμαι ολοκληρωτικά.

Να μιλάω όσο χρειάζεται ώστε να θεωρούμαι «μέσα», αλλά όχι τόσο ώστε να φανεί πόσο διαφορετικά λειτουργεί το μυαλό μου.

Σαν άνθρωπος που περπατά σε ξένη χώρα χωρίς ποτέ να μαθαίνει πλήρως τη γλώσσα της.

Μιλά αρκετά για να επιβιώσει, αλλά πάντα με εσωτερική απόσταση.

Και η πολλή παρέα τελικά αποκαλύπτει.

Γιατί στις μεγάλες συναναστροφές οι άνθρωποι ζητούν δήλωση πίστης, έστω άτυπα. «Με ποιους είσαι;» «Τι πιστεύεις;» «Είσαι δικός μας;» Κι εγώ δεν μπορούσα να απαντήσω αυτό που έπρεπε, χωρίς να προδώσω κάτι μέσα σου.

Άνθρωποι σαν εμένα, εσωτερικά κουβαλούν ένα μόνιμο δικαστήριο σκέψεων.

Έναν νου που δεν σταματά να εξετάζει, να αναλύει, να αποδομεί.

Σαν να έχω μέσα μου έναν φύλακα που δεν αφήνει καμία ιδέα να περάσει τα σύνορα χωρίς έλεγχο διαβατηρίων.

Την ελευθερία τη βρήκα μεσοπέλαγα, εκεί όπου ο ορίζοντας σβήνει τα σύνορα των ανθρώπων και μένει μόνο ο άνεμος, το νερό και η σιωπή.

Τη βρήκα σε απάτητα βουνά, σε μονοπάτια χωρίς ίχνη, εκεί όπου δεν υπάρχει κοινό να σε κρίνει ούτε ρόλος να υποδυθείς.

Μόνος με τον σκύλο μου, που ποτέ δεν ζήτησε να γίνω κάτι άλλο πέρα από αυτό που είμαι.

Και δίπλα σε έναν άνθρωπο που ίσως να μη με καταλαβαίνει πάντα, ίσως να διαφωνεί συχνά μαζί μου, αλλά έχει κάτι σπάνιο: δεν προσπαθεί να με διορθώσει για να χωρέσω στον κόσμο του.

Με δέχεται όπως είμαι.

Κι αυτό πολλές φορές αξίζει περισσότερο από την πλήρη κατανόηση.

Κατάλαβα και κάτι ακόμα: η ελευθερία δεν είναι να πιστεύεις πως έχεις πάντα δίκιο.

Είναι να μπορείς να ακούς την γνώμη των άλλων, χωρίς να διαλύεσαι.

Να δέχεσαι ότι οι άλλοι πολλές φορές βλέπουν πράγματα που εσύ δεν βλέπεις.

Ότι κάνουν σωστές παρατηρήσεις, ακόμη κι αν δεν σου αρέσουν.

Κάποτε κάθε κριτική έμοιαζε επίθεση.

Έμαθα να την ακούω σαν να κοιτάζω έναν χάρτη μέσα σε καταιγίδα.

Ξέρω ότι μπορεί να δείχνει βράχια που εγώ δεν είδα.

Αλλά στο τέλος εγώ αποφάσιζα ποιον δρόμο θα τραβήξω.

Όχι από πείσμα.

Ούτε από αλαζονεία.

Αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να περπατήσει πραγματικά τη ζωή σου για λογαριασμό σου.

Έτσι προχωρώ όπως τα σκάφη τη νύχτα.

Μόνος μέσα στο σκοτάδι, διορθώνοντας συνεχώς πορεία από τους ανέμους, τα ρεύματα και τα λάθη μου.

Χωρίς βεβαιότητα ότι πηγαίνω σωστά, αλλά με μια ήσυχη συμφωνία με τον εαυτό μου: να μην προδώσω αυτό που είμαι μόνο και μόνο για να αισθανθώ ότι ανήκω κάπου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους