Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αγλαΐα Κρεμέζη ήταν η πρώτη που έγραψε σοβαρά για φαγητό σε εφημερίδα στην Ελλάδα, στην Ελευθεροτυπία, και αυτή που άνοιξε το δρόμο για τις εβδομαδιαίες γαστρονομικές στήλες.

Είχε ήδη μια μεγάλη καριέρα ως δημοσιογράφος και φωτογράφος πριν από αυτό, αλλά το φαγητό την έκανε συγγραφέα μπεστ σέλερ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και ο περισσότερος κόσμος την αγάπησε για τα βιβλία της.

Τα δύο πρώτα βιβλιαράκια της (σε μέγεθος, γιατί σε αξία είναι ακόμα ανεκτίμητα) είναι από τα πιο σημαντικά βιβλία για το φαγητό που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, σίγουρα είναι και τα πιο αγαπημένα μου, γιατί ήταν κάτι ανάμεσα σε ιστορικό βιβλίο, λογοτεχνία και βιβλίο μαγειρικής, γραμμένα με έναν τρόπο που σου μεταδίδουν την λατρεία της για το φαγητό, για τα υλικά, τις ιστορίες πίσω από αυτά, και μπορούν να σταθούν δίπλα στα καλύτερα ανάλογα αγγλόφωνα. «Σκέφτηκα ότι, αφού με ενδιαφέρει να μαγειρεύω και να ψάχνω έτσι κι αλλιώς ό,τι έχει σχέση με το φαγητό, γιατί να μη γράφω αποκλειστικά τις δικές μου εμπειρίες –γιατί όταν γράφεις για φαγιά, γράφεις τις δικές σου εμπειρίες, ενώ όταν είσαι δημοσιογράφος, καταγράφεις τις εμπειρίες των άλλων.

Έτσι, αφοσιώθηκα αποκλειστικά στο φαγητό» μου είχε πει σε μία συνέντευξη πριν από χρόνια, όταν είχε αποφασίσει να ζήσει με τον σύντροφό της στην Τζια, σε ένα κτήμα που έγινε σημείο αναφοράς για πολλούς ξένους σεφ και λάτρεις της ελληνικής κουζίνας, γιατί πάνω απ’ όλα ήταν καλή μαγείρισσα.

Το καλοκαίρι του 1992 ξεκίνησε να γράφει την πρώτη γαστρονομική στήλη σε εφημερίδα στην Ελλάδα. «Είχα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να πω για το φαγητό, και γενικά για τα φαγώσιμα» έλεγε. «Η ιστορία του φαγητού δεν είχε απασχολήσει κανέναν έτσι.

Πήγα στην "Ελευθεροτυπία" και ο Αντώνης ο Αντύπας, που ήταν διευθυντής σύνταξης –ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος–, δέχτηκε με ενθουσιασμό την πρότασή μου.

Έτσι, μέσω αυτής της εβδομαδιαίας στήλης που λεγόταν "Κουβέντες του Τραπεζιού", ξεκίνησε μια περιπέτεια που μου έδωσε την ώθηση να ψάχνω σε χιλιάδες πηγές και να γράφω για την ιστορία του φαγητού, του κάθε υλικού και όσα έβλεπα στα ταξίδια μου.

Όταν ξεκίνησα, νόμιζα ότι δεν θα χρειαζόταν να κάνω πρωτογενή έρευνα, γιατί δεν είμαι πανεπιστημιακή για να κάνω κάτι τέτοιο.

Χρειάστηκε, όμως, να διαβάσω ένα σωρό ιστορικά κείμενα για να βρω τις πληροφορίες που χρειαζόμουν.

Αυτοί που τα είχαν διαβάσει ήταν κάτι βιβλιοθηκάριοι που απλώς έκαναν μεταφράσεις, δεν είχαν ιδέα από μαγειρική και συχνά έγραφαν άρες-μάρες κουκουνάρες.

Με την αναζήτηση στις ιστορικές πηγές άρχισα να βρίσκω αναφορές σε πολλά φαγητά που τρώμε ακόμα και αυτό ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Εξακολουθώ να κάνω τέτοιου είδους συσχετισμούς, ψαξίματα και έρευνα». Η στήλη στην «Ελευθεροτυπία» έκανε τεράστια επιτυχία.

Ήταν αυτή που άνοιξε τον δρόμο για τις σελίδες για το φαγητό στις εφημερίδες και ξεκίνησε όλη αυτήν τη φρενίτιδα με το φαγητό που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια.

Ήταν η πιο πετυχημένη γαστρονομική στήλη, όχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη αλλά γιατί μπορούσε να σου μεταδώσει τον ενθουσιασμό και την αγάπη της Αγλαΐας Κρεμέζη για το φαγητό με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν η Elizabeth David, η Claudia Roden, σημαντικές «κουζινογράφοι» που γνώριζαν καλά το αντικείμενό τους και κατάφεραν να περάσουν στον δυτικό κόσμο την κουζίνα της Μεσογείου.

Το βιβλίο της Συνταγές και ιστορίες για μάγειρες με ανησυχίες που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1993 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, με συγκεντρωμένες τις ιστορίες της στήλης, έγινε μπεστ-σέλερ και είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία για φαγητό που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην Ελλάδα. «Είχε συνταγές από όλον τον κόσμο –και ελληνικές– γιατί βασιζόταν σε υλικά ή σε συνήθειες» λέει. «Είναι ένα βιβλίο που προσωπικά μου αρέσει ακόμα πάρα πολύ και το βρίσκω ενδιαφέρον γιατί είχα κάνει μεγάλη έρευνα για το κάθε κείμενό του και στέκει ακόμα.

Δεν κάνω πια ελληνικά βιβλία γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν υπάρχουν πλέον επιμελητές έκδοσης.

Δεν υπάρχουν editors στην Ελλάδα». Λίγο πριν τελειώσει το 1994 βγήκε και το δεύτερο βιβλίο με τα κείμενα της στήλης στην «Ελευθεροτυπία», με τίτλο Σκόρδο, μέλι και μανδραγόρας.

Είχε πάρει μέρος σε πολλά διεθνή συνέδρια, πήγαινε μέχρι πρόσφατα στο Oxford Food Symposium, και τα αγγλόφωνα βιβλία της έκαναν το ελληνικό φαγητό γνωστό στην Αμερική από τη δεκαετία του ’90, όταν δεν είχαν ακόμα γεννηθεί οι σαβουροφάγοι που το εκπροσωπούν σήμερα στα social media. Ολόκληρη η συνέντευξη στο λινκ στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους