Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περιμένατε κοσμοπλημμύρα; Δεν είχε. Περιμένατε σοβαρότητα, ανάπτυξη θέσεων, προγραμμάτων, προτεινόμενες λύσεις; Δεν είχε.

Τι είχε; Πολλά συνθήματα, αυτοαναφορικότητα, κούφια λόγια, και ευχές.

Πολλές ευχές όμως.

Στην πραγματικότητα μου θύμισε τις απαντήσεις που έδιναν οι υποψήφιες Μις Κόσμος όταν τις ρωτούσε η κριτική επιτροπή τι θα ήθελαν.

Εκεί η ατάκα ήταν πάντοτε η ίδια, “ειρήνη στον κόσμο, δικαιοσύνη, να μην υπάρχει πείνα” κλπ κλπ κλπ.

Επειδή όμως στην ζωή συμβαίνει ενίοτε να φτάσει το το αυγό στον κώλο και το σκατό στην κάλτσα, πέραν από τις ευχές χρειάζονται και λύσεις.

Κι αυτές δεν τις είδα και ούτε φυσικά περίμενα να τις δω. Αυτό που είδα ήταν τον κομισάριο με του μούσι που είχε έρθει από τα κεντρικά στην Μόσχα να εγκαινιάσει το δεύτερο ελληνικό υποκατάστημα.

Είδα την φιλόδοξη, αμετροεπή, και απόλυτα αμοραλίστρια διευθύντρια του νέου υποκαταστήματος να βγάζει δεκάρικο λόγο από αυτούς που όσοι έχουν συμμετάσχει σε συνέδρια και σεμινάρια έχουν σκυλοβαρεθεί να ακούνε γιατί είναι επανάληψη κλισέ λες και τους έχει δημιουργήσει ρεταρισμένη ΤΝ. Κι είδα από κάτω και το υπαληλικό προσωπικό συγκεντρωμένο από τον πάτο της κοινωνίας μας.

Έναν εσμό από αποτυχημένους, ξεχασμένους από τον χρόνο και τη ζωή την ίδια οι οποίοι απλά προσπαθούν να επιβιώσουν σαν τριτοτέταρτες πουτάνες της εθνικής οδού στα δεύτερα -ήντα τους.

Είδα άγνωστους ράφτες (σόρρυ, μοντελίστες), παροπλισμένους και απολύτως σκουριασμένους πολιτικούς και διπλωμάτες που είχαμε όλοι ξεχάσει πως ζουν, αποτυχημένες ηθοποιούς που τελευταία φορά φανήκαν στο γυαλί πριν 30 χρόνια, αδέκαρους και ζαρωμένους ζεν-πρεμιέ στην δύση της ζωής τους, χαμένους πρώην πρακτορίσκους που το παίζουν παντογνώστες CIA, και κάτι μούμιες σαν μετενσάρκωση του Μαμ-Ρα. Και πολλούς ηλίθιους.

Ξέρετε κάποτε, λίγα χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο, είχα πιάσει κουβέντα με την επικεφαλής της ψυχιατρικής υπηρεσίας ενός νοσοκομείου του Πειραιά.

Εκεί μου είχε πει πως τα σοβαρά ψυχολογικά και ψυχιατρικά περιστατικά είχαν τριπλασιαστεί μετά το 2010 και αντιστοιχούσαν πλέον (αυτό περί το 2014), στο 20% του γενικού πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα κανένας από αυτούς δεν αρρώστησε ξαφνικά, ή δεν χάζεψε ξαφνικά.

Η ηλιθιότητα ή η παλαβομάρα υπάρχουν σε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού και απλά δεν φαίνονται.

Είναι άνθρωποι που πάνε στις δουλειές τους, κάνουν οικογένεια, έχουν πανεπιστημιακά πτυχία και σπουδές στο εξωτερικό, αναλαμβάνουν υψηλόβαθμες θέσεις, και όλοι πιστεύουμε πως είναι νορμάλ, ή – ακόμα χειρότερα – πως είναι έξυπνοι.

Κι αρκεί μια απλή κουβέντα μαζί τους η οποία να ξεφεύγει από το αντικείμενό τους για να τους κατατάξει στο επίσημο 10% απόλυτα ηλιθίων και με οριζόντια διαστρωμάτωση, ή σε άλλο ένα τουλάχιστον 20% με σοβαρά ψυχικά προβλήματα.

Αν σε αυτούς προσθέσει κάποιος και όσους απλά μαζεύονται σαν τους περιπλανώμενους πλιατσικολόγους του μεσαίωνα οι οποίοι ακολουθούσαν μισθοφορικούς στρατούς ζητιανεύοντας λίγο ψωμί, έχουμε την βάση του κόμματος Καρυστιανού.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πήγαν στον Καμμένο, στον Σώρρα, στην Νίκη, στους Σπαρτιάτες, στην Χρυσή Αυγή.

Ιδεολογία δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι στην πλειοψηφία αυτών.

Υπάρχει απόλυτα ατομικό συμφέρον.

Να γλείψουν κανα κόκκαλο για το οποίο και κώλο θα έδιναν.

Κι όσοι έχουν ιδεολογία, ιδεολογία δεν είναι.

Είναι ιδεοληψία μανιχαϊστικού τύπου.

Εμείς καλοί, αυτοί κακοί, κατά το “Μι Ταρζάν, γιου Τζέην”, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι μουσουλμάνοι ταλιμπάν, ή – εν προκειμένω – οι χριστιανοταλιμπάν.

Οπότε υλικό έχει, και σπόνσορες έχει, και μεταφραστές από την ρωσική στην ελληνική έχει.

Χρόνο δεν έχει.

Επειδή αν ήθελε να έχει αντίκτυπο θα έφτιαχνε το κόμμα της του χρόνου τέτοια μέρα, αλλά βλέπετε ήθελε να προλάβει την δημιουργία του κόμματος του Τσε Παπάρα.

Έτσι ανήγγειλε το δικό της κόμμα χθες, μια βδομάδα πριν τον Αλέξη μας, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς θέσεις, χωρίς αρχές.

Λευκή επιταγή.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, επειδή τώρα θα μπει στον στόχο από όλους πλην ΝΔ. Τώρα θα αρχίσουν να την ρωτάνε για τις θέσεις της για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την παιδεία, το μεταναστευτικό, τα πάντα.

Τώρα θα αντιμετωπίσει το μένος όλων όσων της χάϊδευαν τον κώλο μέχρι πριν ένα μήνα, τώρα θα δει τα ποσοστά του φιλόδοξου εγχειρήματός της να πέφτουν σιγά σιγά ακολουθώντας την πορεία Κασσελάκη.

Όχι πως την ενδιαφέρει βέβαια, στόχος είναι ένας και μόνος.

Να μπει στην Βουλή, να πέφτει το χρήμα, και να την φωνάζουν κ. Πρόεδρε.

Άλλωστε το είχε πει και η Τζούλια κάποτε, “στόχος είναι τα λεφτά, μου το είπε κι η μαμά”. Κι όπως είναι φανερό δεν διαφέρει από την Τζούλια, ούτε στον στόχο ούτε στην πορεία, ούτε στα μέσα.

Δεν ξέρω αν χρησιμοποίησαν και μπουκάλια σαμπάνιας χθες. Οπότε πάρτε ποπ κόρν, από σήμερα ξεκινάει νέο μαδομ@ύνι στην κωμωδία “Ελληνική Αντιπολίτευση”. Συντροφικές καλημέρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους