Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ύβρις Υπάρχουν πόλεις που χτίζουν ουρανοξύστες για να δηλώσουν δύναμη. Και υπάρχουν πόλεις που επί χιλιάδες χρόνια δεν χρειάστηκαν κανέναν ουρανοξύστη, γιατί η δύναμή τους ήταν ήδη εκεί. Ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης δεν κυριαρχούσε μόνο υψομετρικά στο Αττικό τοπίο.

Κυριαρχούσε συμβολικά, αισθητικά και ιστορικά.

Η ίδια η πόλη οργανώθηκε επί δεκαετίες γύρω από αυτή τη σιωπηλή συμφωνία: τίποτε δεν ανταγωνίζεται το μέτρο, την αναλογία και την πνευματική βαρύτητα της Ακρόπολης. Το Ελληνικό δεν έκτισε απλώς ένα ψηλό κτίριο.

Έφερε μια βαθιά μετατόπιση αξιών.

Επέβαλε την ιδέα ότι η αγορά μπορεί να υπερισχύσει της μνήμης, ότι το ιδιωτικό αποτύπωμα μπορεί να επιβληθεί πάνω στο συλλογικό τοπίο, ότι η εικόνα μιας πόλης μπορεί να ανασχεδιαστεί με όρους επίδειξης και επενδυτικού μεγαλείου.

Οι αρχαίοι θα το ονόμαζαν ύβρη.

Ύβρις δεν είναι η φιλοδοξία.

Είναι η αλαζονεία απέναντι σε όρια που υπάρχουν ακριβώς για να προστατεύουν κάτι μεγαλύτερο από εμάς.

Και στην Αθήνα, το όριο αυτό είχε όνομα: Ακρόπολη.

Η ευθύνη φυσικά δεν βαραίνει μόνο όσους οραματίζονται «νέους ορίζοντες» από γυαλί και σκυρόδεμα.

Βαραίνει πρωτίστως όλες τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις που, σταδιακά, αποδέχθηκαν ότι το ιστορικό και αισθητικό κεφάλαιο της Αθήνας είναι διαπραγματεύσιμο.

Κάποτε φοβόμασταν μήπως ένα κτίριο γίνει ανταγωνιστικό προς τον Παρθενώνα.

Σήμερα φαίνεται πως φοβόμαστε περισσότερο μήπως θεωρηθούμε «εχθροί της ανάπτυξης». Όμως μια πόλη δεν χάνει την ψυχή της μόνο από τη φτώχεια.

Τη χάνει και όταν παύει να αναγνωρίζει ποια πράγματα δεν αγοράζονται. Η εξαιρετική φωτογραφία είναι του Vassilis Stamos (Via Ειρήνη Κοντογεωργίου)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους