Γράφερι η Ευγενία Λουπάκη Ιστορίες καλοσύνης / Ken Loach: Ενωθείτε για να προλάβουμε όλοι να δούμε το καινούργιο να γεννιέται Πώς καταφέρνει o Ken Loach στα 89 του χρόνια να συνεγείρει και να...

Πλήρες Κείμενο:

Γράφερι η Ευγενία Λουπάκη Ιστορίες καλοσύνης / Ken Loach: Ενωθείτε για να προλάβουμε όλοι να δούμε το καινούργιο να γεννιέται Πώς καταφέρνει o Ken Loach στα 89 του χρόνια να συνεγείρει και να συγκινεί, ανθρώπους 40 και 50 χρόνια νεότερους από αυτόν; Πώς καταφέρνει έστω και πάνω στο μπαστουνάκι στηριγμένος, να μοιάζει πιο ψηλός από όλους; Πώς καταφέρνει, αυτός που ποτέ δεν ύψωσε τη φωνή, να στέλνει στεντόρειο μήνυμα στην ανθρωπότητα με Γκράμσι, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Πωλ Ρόμπσον; “Μιλήστε, φωνάξτε, καταγγείλετε το Κακό.

Και το Κακό είναι σήμερα η γενοκτονία της Παλαιστίνης.

Ενωθείτε ενάντια στο φασισμό που επελαύνει με άλλο πρόσωπο σήμερα.

Ενωθείτε για να προλάβουμε όλοι να δούμε το καινούργιο που γεννιέται- διότι ορισμένοι από μας είμαστε μεγάλης ηλικίας” (το απαράμιλλο βρετανικό του χιούμορ σκεπάζει την αγωνία των λόγων του). “Δεν το περίμενα- είπε- ότι θα ξανάρθω στις Κάννες.

Είναι μια απρόσμενη χαρά αυτή ένα δώρο.” Όρθιο το κοινό χειροκροτεί, εκατοντάδες βλέμματα τον παρακολουθούν με αγάπη, ελάχιστα κινητά απαθανατίζουν τα διστακτικά του βήματα, καθώς ανεβαίνει στη σκηνή του Cine de la Plage, στηριγμένος στο μπράτσο του σεναριογράφου Πωλ Λάβερτυ και της παραγωγού Ρεμπέκα Ο’Μπράιεν, ομοούσιων συνεργατών του εδώ και 30 χρόνια.

Σε 3 λεπτά ακριβώς, έχει περιγράψει και το τι συμβαίνει στον κόσμο και την κοσμοθεωρία του.

Σε 3 λεπτά μας έχει πει ευχαριστώντας τους Γάλλους και την Γαλλία για την στήριξη στις ταινίες του όλα αυτά τα χρόνια, ότι αν δεν υπήρχε το ευρωπαϊκό κοινό, το πολιτικό σινεμά θα ήταν περιθωριακό.

Θυμάμαι στη συζήτηση που είχα την ευλογία να κάνω μαζί του, στο Λονδίνο, το 2002 στο πλαίσιο του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ, να ανεβαίνουμε τις σκάλες του κινηματογράφου Prince Charles, σκάλες ασφυκτικά γεμάτες και να μην του δίνει κανείς σημασία.

Θυμάμαι την γνήσια απορία μου και την ερώτηση μου “μα καλά δε σας γνωρίζουν;” Θυμάμαι το χαμόγελο του, καθόλου πικρό και την απάντηση του επιλέξει: “Μα είμαι άγνωστος στην χώρα μου.

Όχι μόνο εγώ, εννοώ το πρόσωπο μου, αλλά και το σινεμά μου.

Aν δεν υπήρχε η Γαλλία και η Ιαπωνία- μάλιστα η Ιαπωνία, δεν θα μπορούσα να κάνω ταινίες.” Ας επιστρέψω στις Κάννες και στην προχθεσινή παρουσία του Κεν Λόουτς, με αφορμή την προβολή της ταινίας του Γη και Ελευθερία, στο πλαίσιο αφιερωμάτων με επιλεγμένα αριστουργήματα, που γίνεται στο Cine de la Plage, ένα υπέροχο υπαίθριο κινηματογράφο, πολύ κοντά στο Palais του Φεστιβάλ.

Σε 3 λεπτά, λοιπόν και αφού ευγενικά έχει ζητήσει την άδεια, αν μπορεί να προσθέσει κάτι, έχει στείλει το μήνυμα στην ανθρωπότητα: “Δεν συμφωνώ καθόλου με όσα είπε ο καλός μου φίλος Βιμ Βέντερς, στο φεστιβάλ του Βερολίνου, ότι δηλαδή ο κινηματογράφος πρέπει να μένει μακριά από την πολιτική. (θύελλα χειροκροτημάτων). Ο κινηματογράφος οφείλει να παίρνει θέση.

Δεν γίνεται ο κινηματογράφος να παραμένει αμέτοχος, ενώ γύρω βασιλεύει το κακό.

Θα δανειστώ την ιστορική φράση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ότι το χειρότερο δεν είναι η βία των κακών ανθρώπων- είναι η σιωπή των καλών ανθρώπων.

Ο κινηματογράφος οφείλει με την δύναμη που έχει να καταγγέλλει το κακό.

Και όταν βλέπουμε καταπίεση, απελάσεις, απελπιστική φτώχεια, πολέμους και εγκλήματα πολέμου-και ας το πούμε καθαρά στην περίπτωση μας, τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον του Παλαιστινιακού λαού, δεν μπορούμε να σωπάσουμε, δεν πρέπει να σωπάσουμε και δεν θα σωπάσουμε!’. Συνεχίζει ακάθεκτος: “Θα δανειστώ και τα λόγια ενός άλλου μεγάλου, του Πωλ Ρόμπσον του σπουδαίου μαύρου τραγουδιστή, ο οποίος είπε ότι ο καλλιτέχνης κρατάει τα κλειδιά της αλήθειας και είναι η ριζοσπαστική φωνή του πολιτισμού.

Και δεν είναι κακή δουλειά να είσαι η ριζοσπαστική φωνή του πολιτισμού, είναι μια καλή δουλειά και δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας σ’ αυτήν. “Η ταινία που θα δείτε απόψε, η ταινία μου Γη και Ελευθερία αναφέρεται στον Ισπανικό εμφύλιο. των Δημοκρατικών εναντίον του φασισμού στην Ισπανία, στις διεθνείς ταξιαρχίες που έφτασαν από όλο τον κόσμο εκεί για να πολεμήσουν στο πλευρό των δημοκρατικών.

Τότε, όταν φτιάξαμε αυτή την ταινία στα 1995, πιστεύαμε ότι δεν θα ξαναδούμε άλλο φασισμό.

Πόσο γελασμένοι βγήκαμε…Σήμερα ο φασισμός επελαύνει ξανά, και αυτή τη φορά με άλλο πρόσωπο όχι με τανκς, αλλά με το προσωπείο φίλου μας.

Αυτό πρέπει να προσέχουμε- ακόμα κι αν δεν αποκαλούνται φασίστες, αυτοί χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους.

Χρησιμοποιούν την απελπισία που νοιώθουν πολλοί φτωχοί άνθρωποι, εναντίον των φτωχότερων, των πιο ευάλωτων ανθρώπων.

Και προσπαθούν να πείσουν τους φτωχούς ανθρώπους ότι για την φτώχεια τους φταίνε οι φτωχότεροι.

Αυτό πρέπει να το προσέξουμε πάρα πολύ” Τέλος ο ευγενέστερος των σκηνοθετών, μας απευθύνει μια έκκληση, μια βαθιά υπαρξιακή έκκληση, μια σπαρακτική κατακλείδα: “Το δεύτερο θέμα της ταινίας μου Γη και Ελευθερία, αναφέρεται στην διαφωνία ανάμεσα στους κόλπους των αριστερών μαχητών, που οδήγησε σε αλληλοεξόντωση.

Αυτές οι διαφωνίες υπάρχουν και σήμερα στην Αριστερά.

Θα δανειστώ τα λόγια ενός σπουδαίου Ιταλού σοσιαλιστή (εννοεί τον Γκράμσι) ότι το παλιό πεθαίνει αλλά το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί ακόμα.

Ωστόσο η ζωή είναι μικρή και μερικοί από μας, μεγάλοι σε ηλικία.

Κοιτάξτε να ενωθείτε, για να προλάβουμε όλοι να ζήσουμε αυτό το καινούργιο” Αν αυτή ήταν η τελευταία φορά που o Ken Loach ήρθε στις Κάννες, όπως επανέλαβε δυο τρεις φορές στην ομιλία του, αν αυτό ήταν το κύκνειο άσμα του, έχουμε έναν ακόμα λόγο να τον ευγνωμονούμε και να προσκυνούμε το μεγαλείο του ανθρώπου και του καλλιτέχνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους