Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΕΙΠΩΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΑΚΙ Της Μαρίας Πατσιλίβα Ήταν κάποτε ένα χαλάκι.

Όχι από εκείνα τα ακριβά περσικά με τα περίτεχνα σχέδια.

Ένα απλό, ταπεινό χαλάκι, σε μια ήσυχη γωνιά ενός σπιτιού.

Στην αρχή ήταν ίσιο και ελαφρύ.

Οι άνθρωποι περνούσαν από πάνω του χωρίς να το προσέχουν ιδιαίτερα.

Μα μέσα σε εκείνο το σπίτι υπήρχε μια παράξενη συνήθεια.

Κάθε φορά που κάποιος θύμωνε και δεν μιλούσε… κάθε φορά που κάποιος πληγωνόταν αλλά έλεγε "δώσε τόπο στην οργή"… κάθε φορά που ένα δάκρυ πνιγόταν, μια αλήθεια κρυβόταν ή μια συγγνώμη δεν ερχόταν ποτέ… το έσπρωχναν κάτω από το χαλάκι.

Έναν φόβο τη φορά.

Μια σιωπή τη φορά.

Μια απογοήτευση.

Έναν κόμπο στον λαιμό.

Ένα "μου έλειψες". Ένα "φοβάμαι". Ένα "δεν αντέχω άλλο". Και το χαλάκι τα κρατούσε όλα.

Στην αρχή φούσκωσε λίγο.

Μετά λίγο περισσότερο.

Μέχρι που οι άνθρωποι άρχισαν να σκοντάφτουν πάνω του χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί.

Μάλωναν πιο εύκολα.

Κουράζονταν πιο γρήγορα.

Απομακρύνονταν χωρίς λόγο.

Κι όμως, κανείς δεν σήκωνε το χαλάκι. - Άστο τώρα… - Μη δημιουργείς εντάσεις… - Θα περάσει… - Δεν είναι τόσο σημαντικό… Μα τα πράγματα που κρύβονται δεν μικραίνουν.

Μεγαλώνουν στο σκοτάδι.

Ώσπου μια μέρα… το χαλάκι δεν άντεξε άλλο.

Ακούστηκε ένας ξερός ήχος. Σκίστηκε.

Και εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλαξε μέσα στο σπίτι.

Οι κουβέντες έγιναν πιο κοφτές.

Τα βλέμματα πιο μακρινά και οι αγκαλιές πιο λίγες.

Σαν να είχε ανοίξει μια μικρή, αθόρυβη ρωγμή που κανείς δεν πρόσεξε όταν ξεκίνησε. Μόνο που οι ρωγμές, όταν μένουν έτσι, στο τέλος σε καταπίνουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους