Original Post

Πλήρες Κείμενο:

“Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ” το αριστούργημα του Φ.Β ΜΟΥΡΝΑΟΥ Ο ΒΩΒΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΑ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΥΨΗ «Η μάχη μας, ο αγώνας μας είναι να δημιουργήσουμε τέχνη.

Το όπλο μας είναι η κινούμενη εικόνα... Είμαστε επιστήμονες που ασχολούμαστε με τη δημιουργία μνήμης... αλλά η μνήμη μας ούτε θα θολώσει ούτε θα εξασθενίσει». - Φ.Β ΜΟΥΡΝΑΟΥ ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΎΦΩΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΥ Η πανέμορφη μεταφορά ενός επαναστατικού και συναισθηματικού αριστουργήματος του πρώιμου κινηματογράφου. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Der Letzte Mann – Τhe Last Laugh Σκηνοθεσία: F.W. Murnau Σενάριο: Carl Mayer Φωτογραφία: Karl Freund Μουσική: Giuseppe Becce Με τους: Emil Jannings, Maly Delschaft, Max Hiller, Emilie Kurz, Hans Unterkircher, Georg John, Emmy Wyda Παραγωγή: Erich Pommer Χώρα: Γερμανία Έτος: 1924 Διάρκεια: 90’ Ασπρόμαυρη, Βωβή ΣΥΝΟΨΗ Ένας ηλικιωμένος θυρωρός αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την περιφρόνηση των φίλων του, των γειτόνων του και της κοινωνίας μετά την απόλυση του από την αξιόλογη δουλειά του σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

Η πυκνότητα, η ελάχιστη εναπόθεση σε μεσότιτλους (άρα διάλογο) και η πλαστικότητα των ιστορικά και μόνο πρώιμων αυτών δημιουργιών, σημειώνουν την εκφραστική ακμή του βωβού και την πιστοποίηση πως ο Μούρναου προλόγιζε την μέγιστη αισθητική κατάθεση που θα ερχόταν στην επόμενη, πρώτη του, χολιγουντιανή χρονιά.

Το «Ο Τελευταίος των Ανθρώπων» είναι γνωστό για δύο πράγματα: τη σχεδόν απουσία του κειμένου, με αποτέλεσμα μια αφηγηματική ρευστότητα που δεν είχε προηγουμένως εμφανιστεί στον βωβό κινηματογράφο, και την εξαιρετική κίνηση της κάμερας από τον μάγο Karl Freund, του οποίου οι συνεισφορές ήταν τόσο εκπληκτικές που ο ίδιος και ο Murnau μετά από αυτό φλερτάρονται στενά από το Χόλιγουντ.

Η πρώτη «dolly» (μια συσκευή που επιτρέπει σε μια κάμερα να κινείται κατά τη διάρκεια μιας λήψης) δημιουργήθηκε για αυτήν την ταινία.

Το συνεργείο το κατάφερε αυτό χάρη σε ένα καροτσάκι μωρού.

Είτε δένοντας την κάμερα στο στήθος του είτε κρεμώντας την από πολυώροφες εξέδρες, ο Freund αυτοσχεδίαζε ακούραστα, βυθίζοντας τη φωτογραφική μηχανή του και τον θεατή στο υπερθερμασμένο μυαλό του παλιού πορτιέρη καθώς περιηγείται σε μια αγενή νέα πραγματικότητα.

Από μια απεικόνιση της μέθης που προκαταλαμβάνει το Mean Streets του Martin Scorsese, το 1973, σχεδόν 50 χρόνια μετά το ανακαλύπτουμε σε πολλά από τα πρώτα πλάνα του σινεμά, ο Freund βοήθησε τον Murnau να ξεκινήσει έναν τρόπο κινηματογραφικής έκφρασης που τιμά την υποκειμενικότητα τόσο του πρωταγωνιστή όσο και του σκηνοθέτη. «Είναι σίγουρα η ταινία που έκανε την πιο θεαματική χρήση της κίνησης, με πλάνα που εντοπίζουν ένα ασανσέρ και βγαίνουν μέσα από ένα λόμπι ξενοδοχείου ή φαινομενικά κινούνται μέσα από το γυάλινο παράθυρο του γραφείου ενός διευθυντή ξενοδοχείου (επηρεάζοντας το διάσημο πλάνο στο Ο «Πολίτης Κέιν» που πέφτει κάτω από τον φεγγίτη ενός νυχτερινού κέντρου).» - Roger Ebert ΠΗΓΗ: https://www.rogerebert.com/reviews/great-movie-the-last-laugh-1924

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους