Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί λένε πως τα αντικείμενα δεν έχουν ψυχή, ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις που κάποια συγκεκριμένα, έχουν τεράστια συναισθηματική αξία.

Σήμερα, ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης επέστρεψε, επιτέλους, στα χέρια μου, ένα έργο τέχνης που είχα αποχωριστεί πριν από 36 χρόνια.

Είχε αποτελέσει προσωπικό δώρο, από έναν σπουδαίο φίλο, τον εξαιρετικό ζωγράφο, Δημήτρη Τηνιακό.

Ήταν το καλοκαίρι του 1984, όταν ο πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία, αλλά και πολύ καλός φίλος, Δημήτρης, είχε ζωγραφίσει με αφορμή την ονομαστική μου εορτή, που πέφτει το καλοκαίρι, στις 13 Ιούλη, έναν πίνακα, ανεκτίμητης αξίας (συναισθηματικής και εμπορικής), με θέμα του, την παλιά Καστέλα.

Ένας πίνακας που είχα στην κατοχή μου για έξι χρόνια και κοσμούσε, το Χάνι, το κατάστημα εστίασης που διατηρούσα εκείνη την εποχή, στα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Έξι χρόνια, μετά τον πούλησα.

Όμως η μοίρα, θέλει τα αντικείμενα που έχουν συναισθηματική αξία, να επιστρέφουν στον ιδιοκτήτη τους.

Λίγες μέρες πριν εντόπισα αυτόν τον πίνακα, να πωλείται μέσω διαδικτύου.

Η εικόνα του και μόνο, μου ξύπνησε το ένστικτο της νοσταλγίας, του παλιού καλού καιρού, που είχα εγώ τον πίνακα στην κατοχή μου.

Πωλητής, δεν ήταν άλλος από τον εγγονό, του ανθρώπου που τον είχε αγοράσει.

Εκείνος έκλεισε έναν κύκλο, ένα ταξίδι ενός σπάνιου έργου.

Κι αυτό σαν έτοιμο από καιρό, γύρισε στα χέρια μου.

Και δεν πρόκειται, ούτε για όλα τα λεφτά του κόσμου, να αποχωριστώ, ξανά, αυτόν τον πίνακα.

Ευχαριστώ τον αείμνηστο Δημήτρη Τηνιακό και το σημερινό πωλητή, που είναι σα να μου πρόσφεραν δύο φορές το ίδιο δώρο!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους