Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Υπάρχει κάποια ιστορία ανθρώπου που συναντήσατε, η οποία έμεινε μέσα σας και αποτυπώνει καλύτερα τι σημαίνει πραγματικά ο πόλεμος; - Θα μοιραστώ την ιστορία του Ουκρανού φιλοσόφου και επιστήμονα Ίχορ Κοζλόφσκι.

Πέρασε 700 ημέρες στη ρωσική αιχμαλωσία. Ανέφερε μια ιστορία που με εντυπωσίασε βαθιά.

Περιέγραψε πώς κρατήθηκε σε απομόνωση σε μικροσκοπικά κελιά, σε υπόγειο χωρίς παράθυρο, χωρίς φως, χωρίς καθαρό αέρα.

Ήταν δύσκολο να αναπνεύσει.

Υπήρχαν ποντίκια.

Κι αυτή η λεπτομέρεια ήταν που με εντυπωσίασε.

Ο καθηγητής μου είπε πώς έκανε διαλέξεις φιλοσοφίας σε αυτά τα ποντίκια, απλά για να ακούει μια ανθρώπινη φωνή επειδή έμεινε μόνος για μήνες.

Και νομικά, ο Κοζλόφσκι ήταν θύμα: απήχθη, κρατήθηκε σε απάνθρωπες συνθήκες.

Υποβλήθηκε σε τόσο σκληρά βασανιστήρια που έπρεπε να ξαναμάθει πώς να περπατά.

Αλλά μου είπε ότι όλη του η εμπειρία δεν είναι λόγος για να αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως θύμα.

Επειδή η βάση της ύπαρξής μας είναι η αξιοπρέπεια.

Όχι η ιδιότητα του θύματος.

Και η αξιοπρέπεια είναι δράση.

Αφηγούμαι αυτή την ιστορία, γιατί υπενθυμίζει σε όλους ότι δεν είμαστε όμηροι αυτών των περιστάσεων.

Είμαστε συμμετέχοντες σε αυτή την ιστορική διαδικασία.

Και η αξιοπρέπεια μάς δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουμε τον αγώνα μας ακόμα και σε αφόρητες συνθήκες.

---- Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από τη συνομιλία μου με τη βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης, Ολεκσάνδρα Ματβιϊτσούκ, στο πλαίσιο του συνεδρίου του Κύκλου Ιδεών.

Και θα πω κάτι προσωπικό: Κάνω συχνά θέματα για την Ουκρανία, έχω συνομιλήσει με ανθρώπους που έζησαν την κόλαση της αιχμαλωσίας, που έχασαν πόδια και χέρια στον πόλεμο, που συγγενείς τους πέθαναν στη μάχη, που έχασαν τα πάντα από την εισβολή της Ρωσίας.

Ποτέ, ωστόσο, δεν ξέρω ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που με διαβάζουν, ποίοι και πόσοι «άκουσαν» τη φωνή που μετέφερα.

Στην περίπτωση μας τώρα, ξέρω -τουλάχιστον- ότι την άκουσε η σχεδόν κατάμεστη αίθουσα του συνεδρίου με υπουργούς, πολιτικούς, επιστήμονες κι άλλες προσωπικότητες.

Και χάρηκα διότι η φωνή της Ολεκσάνδρα τους «αιχμαλώτισε». Η Βίκα παρατήρησε ότι ουδείς σκρόλαρε όσο διαρκούσε η συζήτηση (15 λεπτά) - όλα τα βλέμματα ήταν στη Ματβιϊτσούκ, όλοι άκουγαν τη συγκλονιστική της μαρτυρία.

Και όλοι χειροκρότησαν θερμά στο τέλος.

Αυτό το χάρηκα ομολογώ.

Έφερα μία φωνή της Ουκρανίας στην Αθήνα - κι ακούστηκε. Σας καλώ να διαβάσετε ή να δείτε τη συνέντευξή μου με την Ολεκσάνδρα Ματβιϊτσούκ. Links 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους