Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στιγμιότυπα από την χθεσινή αντιπολεμική συγκέντρωση στην Αγία Μαρίνα. 👇 Το κείμενο που μοιράστηκε Όταν ένα ολόκληρο κίνημα στάθηκε στο πλευρό του λαού του Ιράκ κατά την αμερικανική εισβολή τη δεκαετία του ’90, δεν το έκανε γιατί είχε αυταπάτες για το ποιός είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν και πόση καταπίεση είχε ασκήσει στον ιρακινό λαό.

Ούτε είχαμε αυταπάτες για την πραγματικότητα και τις προθέσεις των Σέρβων εθνικιστών του Μιλόσεβιτς και του Σέσελι, όταν σταθήκαμε στο πλευρό του σερβικού λαού κατά τη ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία.

Το ίδιο και με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν ή με τον Καντάφι στη Λιβύη.

Η πολιτική άποψη του Ρουβίκωνα είναι πως κάθε λαός δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση να αντισταθεί στους δυνάστες του: στους καπιταλιστές που τον δυναστεύουν ταξικά, στο κράτος που τον δυναστεύει πολιτικά και στον εκάστοτε ιμπεριαλισμό που υπονομεύει το συλλογικό μέλλον του, προσθέτοντας άλλο ένα επίπεδο οικονομικής αιμορραγίας, δικτατορικού πολιτικού ελέγχου και, κάποια στιγμή, έναν καταστροφικό πόλεμο για αλλότρια συμφέροντα.

Με αυτόν τον τρόπο είμαστε στο πλευρό κάθε λαού που εξεγείρεται ενάντια σε οποιονδήποτε δυνάστη.

Και για να φτάσουμε στο σήμερα και την επίθεση του αμερικανοϊσραηλινού άξονα στο Ιράν, οι θέσεις του Ρουβίκωνα είναι ξεκάθαρες: η νίκη του άξονα δε θα είναι ούτε προς όφελος του ιρανικού λαού, ο οποίος θα βρεθεί υπό τις ίδιες συνθήκες με την επιπρόσθετη ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση των ΗΠΑ, ούτε προς όφελος της κοινωνικής βάσης παντού στον κόσμο, υπό ένα νικηφόρο αμερικανικό imperium που θα απαιτεί πολύ περισσότερες γονυκλισίες από πριν, και συγκεκριμένα και για την Ελλάδα, με γείτονα το Ισραήλ όχι μόνο να ολοκληρώνει τη γενοκτονία στη Γάζα αλλά να επεκτείνεται σε εδάφη που οι παρανοϊκοί φονταμενταλιστές του θεωρούν σύνορα του «μεγάλου Ισραήλ». Η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση δεν είναι μόνο θέαμα φόβου ούτε μόνο λόγος για ακριβότερη βενζίνη.

Πριν τρία χρόνια ο πόλεμος ήταν στην Ουκρανία.

Πριν έναν χρόνο στη Γάζα.

Πριν από κάποιες μέρες ακούμπησε την Κύπρο.

Κάθε χρόνο έρχεται και πιο κοντά.

Οι βομβαρδισμοί μέσα στο Ιράν, οι επιθέσεις σε πυρηνικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η ανάφλεξη στο Στενό του Ορμούζ, η μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε πολεμική ζώνη, δείχνουν ότι δεν μιλάμε πια για «περιφερειακές εντάσεις» αλλά για μια γενικευμένη ιμπεριαλιστική εκστρατεία αναδιανομής ισχύος με φωτιά και αίμα.

Και εάν οι ΗΠΑ νικήσουν, η αναμέτρησή τους με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις είναι ο επόμενος σταθμός.

Και τότε θα αντιληφθούμε για ποιον λόγο δίνονται δισεκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς — και ο λόγος αυτός δεν είναι το τουρκικό κράτος.

Η κοινωνική βάση στην Ελλάδα θα κληθεί να φορέσει το χακί και να μετρά φέρετρα για τα πιο αλλότρια συμφέροντα που μπορούν να υπάρξουν.

Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη το Ισραήλ πράττει ανενόχλητο, χωρίς να δεσμεύεται από κανένα «διεθνές δίκαιο», να το ελέγχει και να το επιτηρεί κανείς.

Όσο συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα, επεκτείνει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ολόκληρη την περιοχή, απειλεί ανοιχτά το Λίβανο, χτυπά στόχους σε τρίτες χώρες και δρα σε διεθνή ύδατα σαν να αποτελούν ιδιοκτησία του.

Η πρόσφατη αναχαίτιση του διεθνούς στολίσκου αλληλεγγύης προς τη Γάζα, ανοιχτά της Κρήτης, είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα.

Μέλη της αποστολής ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν, ενώ δύο εκ του συνόλου απήχθησαν στο Ισραήλ για ανάκριση.

Η στάση του ελληνικού κράτους ήταν για άλλη μια φορά ιδιαίτερα προβληματική.

Από τη μία εμφανίστηκε ουδέτερο, από την άλλη το ίδιο το ισραηλινό κράτος ευχαρίστησε δημόσια την Ελλάδα για τη συνεργασία και τη διευκόλυνση της επιχείρησης. Η Ελλάδα μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε στρατηγικό μετόπισθεν του ισραηλινού κράτους και των αμερικανικών επιχειρήσεων στην περιοχή: με στρατιωτικές διευκολύνσεις, κοινές ασκήσεις, παροχή πολιτικής κάλυψης και με ενεργό συμμετοχή στον νέο πολεμικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου.

Το βασικό καθήκον σήμερα είναι να εμποδίσουμε κάθε ελληνική συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο.

Γι’ αυτό καλούμε κάθε πολίτη να αναρωτηθεί: Τι μπορεί να μην πάει στραβά στο μονοπάτι που μας οδηγεί το ελληνικό κράτος; Πώς θα γίνει η ζωή του στο επόμενο επεισόδιο αυτής της κλιμάκωσης.

Τα τελευταία χρόνια, ως κοινωνική βάση, χάσαμε πάρα πολλά.

Χάσαμε το οκτάωρο, χάσαμε δημόσια αγαθά, χάσαμε ποιότητα ζωής, χάσαμε ελευθερίες, βρεθήκαμε να παρακολουθούν τη ζωή μας με οργουελικό τρόπο.

Ο πάτος του βαρελιού είναι ο πόλεμος.

Αυτό έχουμε μπροστά μας.

Και αν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά στα πεδία των συγκρούσεων, μπορούμε να κάνουμε αρκετά εδώ που είμαστε: να επιβάλουμε στο ελληνικό κράτος να πάψει να μας σέρνει με το ζόρι στην κόλαση.

Να απαιτήσουμε την επιστροφή όλων των φαντάρων.

Να απαιτήσουμε να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις.

Το νόημα σε δύο χρόνια είναι να κατακτούμε κοινωνικά δικαιώματα, να κάνουμε ορατή την πιθανότητα μιας μεγάλης ριζοσπαστικής κοινωνικής αλλαγής — όχι να τρέχουμε στα καταφύγια.

Αυτές είναι οι θέσεις του Ρουβίκωνα και ζητάμε από τον καθένα και την καθεμιά που δεν πρόκειται να σορτάρει στην πτώση του χρηματιστηρίου, που δεν έχει τα λεφτά του στις νήσους Κέιμαν, που δεν θα πάρει το αεροπλάνο αν «στραβώσει η φάση», που δεν θα εξασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα υπηρετήσουν εκεί που δεν φτάνουν οι βόμβες, που δεν στοκάρει τενεκέδες λάδι για πούλημα — καλούμε κάθε εργάτη, κάθε εργάτρια, κάθε ηλικίας, πολιτισμού ή απόψεων, να σκεφτεί πολύ σοβαρά αν θα κάτσει στα αυγά του με όλη αυτή την ιστορία και πού θα τον οδηγήσει αυτή η επιλογή. Δυτικός τομέας Ρουβίκωνα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους