Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κωνσταντίνου και Ελένης σήμερα. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες. Ας μιλήσουμε λοιπόν και για τον «Άγιο» και τη μάνα του.

Ακολουθεί σεντόνι (όχι του Τορίνο) Ο λόγος που ο Κωνσταντίνος εξυμνείται σε τόσο μεγάλο βαθμό από την ορθόδοξη εκκλησία συνοψίζεται στην παρακάτω φράση: «Το 325 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Φλάβιος Ιούλιος Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την Εκκλησία από φόρους στα πλαίσια της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας που μεταξύ άλλων καθόρισε το δόγμα του Χριστιανισμού (“Πιστεύω”)» Ο Φλάβιος Βαλέριος Αυρήλιος Κωνσταντίνος (Flavius Valerius Aurelius Constantinus) γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 272 στην Ναϊσσό της Άνω Μοισίας (σημερινής Σερβίας) και ήταν γιος του ρωμαίου ευγενή Κωνστάντιου Χλωρού και της παλλακίδας του Ελένης.

Έμαθε τα εγκύκλια γράμματα κοντά στον πατέρα του και από νεαρής ηλικίας «κατατάχθηκε» στον ρωμαϊκό στρατό, (πλήρωσε δηλαδή ο μπαμπάς του λεγεώνες και θέση στη σύγκλητο) όπου «διακρίθηκε για τις διοικητικές του ικανότητες και την εν γένει προσωπικότητά του». Η προώθηση βέβαια του πατέρα του στα ανώτατα κλιμάκια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βοήθησε και τη δική του ανέλιξη στη στρατιωτική και πολιτική ιεραρχία της Ρώμης.

Το 305 ακολούθησε τον πατέρα του στην εκστρατεία του στη Μεγάλη Βρετανία και μετά τον θάνατό του (7 Ιουλίου του 306) ανακηρύχθηκε από τα στρατεύματα διάδοχός του με τον τίτλο του Αυγούστου στο Εβόρακο (σημερινή York). Σε μία περίοδο μεγάλων εντάσεων στην αυτοκρατορία εξαιτίας της πολυαρχίας, ο Κωνσταντίνος θέλησε να γίνει κυρίαρχος πρώτα στο Δυτικό τμήμα και στη συνέχεια στο Ανατολικό.

Γι’ αυτό έπρεπε πρώτα να επικρατήσει του άλλου Αύγουστου της Δύσης, του Μαξέντιου.

Οι φιλοδοξίες όμως του Κωνσταντίνου δεν σταμάτησαν με την επικράτησή του στη Δύση.

Ήθελε να κυριαρχήσει σε όλη την αυτοκρατορία και γι' αυτό πολύ γρήγορα ήλθε σε σύγκρουση με τον σύμμαχό του στην Ανατολή και γαμπρό του Λικίνιο (Ο Λικίνιος ήταν σύζυγος της αδελφής του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίας). Δηλωμένος άθεος (ο Λικίνιος), στις 30 Απριλίου, νικάει τον «εθνικό αύγουστο της Ανατολής» Μαξιμίνο Ντέα.

Τα στρατεύματά του μπαίνουν ωστόσο στη μάχη ψάλλοντας το “Summe Sancte Deus !” (“Ώ Ανώτατε και Άγιε Θεέ Ο ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές ημέρες το Διάταγμα της Νικομηδείας με το οποίο χορηγείται πλήρης θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν απλώς στη ρωμαϊκή εξουσία σε όλη την Ανατολική επικράτεια.

Καταδιωκόμενος ωστόσο από τον Λικίνιο, ο Ντέα αυτοκτονεί μετά από 3 - 4 μήνες με δηλητήριο.

Μετά τον θάνατό του, όλα τα γραπτά και τ’αγάλματά του καταστρέφονται από τον Λικίνιο και τους χριστιανούς.

Το γελοίο της ιστορίας ωστόσο είναι ότι πέντε χρόνια αργότερα, ο υποτίθεται “των χριστιανών φίλος” Λικίνιος, θα ηττηθεί από τον ηλιολάτρη Κωνσταντίνο (αργότερα χριστιανό, στο νεκροκρέβατο για πολιτικούς λόγους) , πάλι στο όνομα του Θεού των χριστιανών αφού οι λεγεωνάριοι του τελευταίου, κατά την μυθιστορία τουλάχιστον του Ευσεβίου, έψαλλαν το “Deus Summus Salvator !” (“Ω Θεέ Ανώτατε Σωτήρα”). Πριν συγκρουσθούν πάντως μεταξύ τους, με το Διάταγμα των Μεδιολάνων (για τη Δύση), το οποίο ήλθε να συμπληρώσει εκείνο της Νικομηδείας που είχε εκδώσει (για την Ανατολή) ο Μαξιμίνος Ντέα, οι αύγουστοι Λικίνιος και Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος εγγυώνται και αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν στη ρωμαϊκή εξουσία.

Οι χριστιανοί, πολυάριθμοι πια και έχοντας προ πολλού σταματήσει τα κηρύγματά τους κατά της δημοσίας τάξεως και του στρατού,(αυτός ήταν και ο λόγος που τους πετούσαν στα λιοντάρια και όχι το δόγμα τους) υποτίθεται ότι απολαμβάνουν πλέον τα ίδια δικαιώματα με τους εθνικούς.

Αυτοί ωστόσο δεν αρκούνται εκεί, αλλά εκμεταλλεύονται την εύνοια του Κωνσταντίνου, που ελέγχεται απολύτως από την "αγία" Ελένη, αρνητική προς τις εθνικές λατρείες μητέρα του, για να καταστρέψουν ΟΛΕΣ τις άλλες λατρείες.

Ο επίσκοπος Ειρηναίος είχε άλλωστε ήδη διακηρύξει ότι οι χριστιανοί “δεν χρειάζονται τους νόμους, διότι βρίσκονται πολύ υπεράνω αυτών”. Ο “Άγιος” Αντώνιος της Αιγύπτου, ιδρυτής του μοναχισμού, προτρέπει ήδη ανοικτά σε άμεσο αφανισμό του “ειδωλολατρικού” κόσμου με.. φωτιά! (βλέπε βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας, Υπατία, αρχαίοι ναοί, γραπτά, αγάλματα, κτλ.) Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς Annales, Bibliotheca Hagiographica Graeca 365 και Χρονικό Γεωργίου Μοναχού ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα Εβραίους ραβίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό “εξορκιστή” επίσκοπο Συλβέστρο για το αν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την Ιουδαϊκή Ορθοδοξία ή τον σχισματικό Χριστανισμό.

Η θαυματοποιϊα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιό δυνατή και εντυπωσιάσας την Ελένη γίνεται ο προσωπικός της “πνευματικός”. Ο Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την Εκκλησία από φόρους και τους χριστιανούς κληρικούς από στρατιωτικές υποχρεώσεις και ανακηρύσσει τον Χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία της Αυτοκρατορίας.

Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Στο ιερό όρος Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός και εκτελέσεις κατά των εθνικών, καταστρέφονται όλα τα εκεί ελληνικά Ιερά, και στη θέση τους φυτρώνουν χριστιανικά μοναστήρια.

Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος δολοφονεί τη σύζυγό του Φαύστα. Η Φαύστα είχε προτρέψει και η ίδια τον Κωνσταντίνο να δολοφονήσει τον γιο του μετά από κατηγορίες της ίδιας ότι την βίασε.

Γενικά ο Κωνσταντίνος ήταν εξαιρετικά επιρρεπής στην προτροπή για φόνο από τις γυναίκες του στενού οικογενειακού του κύκλου. Η Ελένη φεύγει με τους “πνευματικούς” της για την Ιερουσαλήμ, όπου, παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι νόμοι των Ιουδαίων προέβλεπαν την καύση όλων ανεξαιρέτως των σταυρών μετά τις θανατώσεις, η Ελένη, και όπως βεβαίως θα ισχυρισθεί η χριστιανική Γραμματεία 114 χρόνια αργότερα, “ανακάλυψε” (με τη βοήθεια ραβίνων) άθικτο τον λεγόμενο “Τίμιο Σταυρό” που πάνω του είχε σταυρωθεί σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση και μυθολογία ο ραβί Τζεσουά.

Με προτροπή της Ελένης, ο Κωνσταντίνος εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του για κατασκευή εκκλησιών.

Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Αφροδίτης ο οποίος ήταν χτισμένος πάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Αφάκα Λιβάνου, τη Μάμβρη, την Φοινίκη και τη Βααλβέκ (Ηλιόπολη). Οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Bayeux το Ιερό του κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λυντσάρουν τους ιερείς του. Ο Κωνσταντίνος, σε ημερομηνία που τού υπέδειξαν οι αστρολόγοι (11 Μαϊου, “Ήλιος στον Τοξότη με επιρροές Καρκίνου, άρα μία πόλη θρησκευτική” κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο) μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανατολικά, στην ιδρυθείσα από αυτόν Κωνσταντινούπολη, την οποία διακοσμεί λεηλατώντας τα Ιερά των εθνικών. Ο Κωνσταντίνος συνεχίζει τη καταλήστευση των Ιερών των εθνικών και τις εκτελέσεις τους με συνοπτικές διαδικασίες σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία.

Παραβιάζονται τα θησαυροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως των “ειδωλολατρικών” Ναών για να χρηματοδοτήσει τα εγκαίνια της Εκκλησίας του “Αγίου Τάφου”, ο οποίος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε το 326-327.

Για τον διάκοσμό του λεηλατούνται και καταστρέφονται όλα τα εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας.

Με ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ως υπαίτιοι της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους όλοι οι “μάγοι και μάντεις”, και ανάμεσά τους μαρτυρεί ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος που είχε προσωπικά επιχειρήσει να επαναφέρει τον Κωνσταντίνο στον εθνισμό μέσω της φιλοσοφίας και είχε συγκεντρώσει πάνω του το μίσος των χριστιανών αυλικών.

Ο αυτοκράτωρ Φλάβιος Ιούλιος Κωνστάντιος κηρύσσει διωγμό “κατά των μάντεων και των ελληνιζόντων”. Ένας συντριπτικός αριθμός Ελλήνων φυλακίζονται ή εκτελούνται.

Η λατρεία των Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου ως.. “μαγική”, θανατώνονται οι ιερείς της και κλείνονται τα Ιερά της. Στη Σκυθόπολη της Συρίας στήνονται τα πρώτα “στρατόπεδα θανάτου”, οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των εθνικών.

Λίγο πριν από τον θάνατό του στις 22 Μαΐου του 337, ο Κωνσταντίνος βαπτίστηκε χριστιανός.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του Κωνσταντίνου, ο 28χρονος Καίσαρ και Ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, στέφεται Αυτοκράτωρ από τις ρωμαϊκές λεγεώνες στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 360, ενώ ανατολικά, αυτοκράτορας είναι ο Ιουλιανός, ο οποίος μπαίνει στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Δεκεμβρίου του 361 και κηρύσσει πλήρη ανεξιθρησκία. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός (Invective versus Julianus, I 58-61) διαμαρτύρεται ότι στέρησε τους χριστιανούς της πόλεως από τη χαρά του μαρτυρίου!!!! Μετά μου λέτε γιατί έχουν κόμπλεξ με το σεξ οι χριστιανοί. Καλημέρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους