Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τέρας του Ελληνικού επιτίθεται στην Αθήνα Τα πρώτα δευτερόλεπτα που είδα αυτή τη φωτογραφία νόμιζα ότι είναι μια τυχαία άθλια οικοδομή με πανωσηκώματα.

Όταν την μεγέθυνα είδα το τέρας κατάματα.

Αυτή η σιδηρογροθιά στην αισθητική δεν είναι απλώς ένα ακόμα κτίριο.

Εισβάλλει βίαια στον ιστορικό ορίζοντα της Αθήνας.

Το ότι η Ακρόπολη βρίσκεται ακριβώς μπροστά του κάνει τη σύγκρουση συμβολική, σαν φωτογραφικό μανιφέστο για το «πού πάει η πόλη;». Η φωτογραφία τραβήχτηκε έτσι ώστε ο πύργος να μοιάζει ανταγωνιστής της Ακρόπολης.

Η συμπίεση της προοπτικής κάνει τον όγκο του ακόμα πιο επιθετικό μέσα στο κάδρο- «η νέα εποχή ήρθε». Η βαρβαρότητα είναι ante portas. Η Αθήνα είναι μια τραυματισμένη πόλη, έρμαιο ανίκανων και υπερφίαλων Δημάρχων που διαδοχικά καταστρέφουν την πόλη.

Η αντιπαροχή, η έλλειψη πολεοδομικού οράματος, οι πρόχειρες πολυκατοικίες, τα rbnb τελευταία και η μετατροπή του κέντρου σε τουριστική ατραξιόν έφτασαν την Αθήνα στη διαπίστωση ότι «χειρότερα δεν γίνεται». To γυάλινο κάθετο εξάμβλωμα παρουσιάζεται ως πρόοδος, επειδή συγκρίνεται με την ασημαντότητα και όχι με ένα υψηλό αισθητικό πρότυπο.

Είναι άξιο παρατήρησης και μελέτης ότι στην Αθήνα το «μοντέρνο» δεν γεννιέται ως αρχιτεκτονική πρόταση αλλά ως εντυπωσιασμός, νεοπλουτισμός, ως καθρεφτάκια για άγριους.

Κανένας σεβασμός στην κλίμακα, στο φως, στο τοπίο, μόνο ένα χυδαίο «κοίτα με» που μεταφράζεται σε τουρκομπαρόκ αισθητική τύπου Ντουμπάι, Μπακού και τουριστική ψευτοπολυτέλεια Ανατολικής Μεσογείου.

Έλα όμως που ο Παρθενώνας εκδικείται με τις αναλογίες, το μέτρο, την ένταξη στο τοπία, το φως.

Αν δεν υπολογίσεις το μέτρο κάθε απόπειρα να χτίσεις κάτι μεγαλοπρεπές καταλήγει σε απρέπεια.

Το αττικό φως είναι αμείλικτο- ξερνάει κάθε τι επιδεικτικά αγοραίο.

Τι είναι πρόοδος; Τι ομορφιά; Θέλουμε μια πόλη να την ζούμε, ή να την κάνουμε τικ-τοκ reels; Τα ρητορικά ερωτήματα δεν έχουν σχέση με την αρχιτεκτονική, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (μας). Η συνύπαρξη του Παρθενώνα και του Κινγκ Κονγκ του Ελληνικού είναι αναμέτρηση δύο αντιλήψεων: Ο Παρθενώνας γεννήθηκε από το φως της Αττικής.

Είναι πολιτισμός. Ο ουρανοξύστης του Ελληνικού υψώνεται για να υπηρετήσει την απληστία της αγοράς. Είναι γυάλινος εγωισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους