Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πολιτικό γεγονός της ημέρας χτες, 21 Μαΐου του 2026, ήταν μάλλον κατά κοινή ομολογία, εξαγγελία του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού.

Παρακολούθησα την ομιλία από το YouTube, από καθαρή περιέργεια και μετά έκανα μια συζήτηση "καφενείου" με την ΑΙα.

Επειδή νομίζω ότι μπορεί να ενδιαφέρεται κάποιος από τους φίλους μου την παραθέτω: Ερώτηση -Πώς κρίνεις αυτήν την παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης της Μαρίας Καρυστιανού; https://www.naftemporiki.gr/politics/2113547/elpida-gia-ti-dimokratia-se-ligo-ta-apokalyptiria-gia-to-neo-komma-tis-marias-karystianoy-sti-thessaloniki/ Οι αναφορές στις πηγές είναι δικές της Απάντηση: Η παρουσίαση φαίνεται να είναι ένα μείγμα πολιτικής ιδρυτικής πράξης, συμβολικής κινητοποίησης και συναισθηματικού λόγου γύρω από την υπόθεση των Τεμπών.

Το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ότι δεν εμφανίζεται ως «κλασικό κόμμα», αλλά ως κίνημα ηθικής και δημοκρατικής αποκατάστασης. � ΤΟ ΒΗΜΑ +2 Μερικά στοιχεία που ξεχωρίζουν: Η επιλογή της Thessaloniki και ειδικά του Ολύμπιον έχει έντονο συμβολισμό: δημόσιος χώρος, βόρεια Ελλάδα, πιο «κινηματικό» ύφος παρά κομματικός μηχανισμός. � ProtoThema +1 Το όνομα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και το σύμβολο με το περιστέρι και το κλαδί ελιάς δείχνουν προσπάθεια να παρουσιαστεί ως υπερκομματική, ειρηνική και «πολιτών» πρωτοβουλία. � Ενημέρωση για Πιερία Ελλάδα & Διεθνή +1 Η ρητορική της διακήρυξης είναι έντονα αντισυστημική: διαφθορά, αδιαφάνεια, κράτος δικαίου, ατιμωρησία, «παρακράτος», απαξίωση θεσμών.

Αυτό αγγίζει υπαρκτή κοινωνική δυσαρέσκεια, ειδικά μετά τα Τέμπη. � NewsIT +1 Από την άλλη, μέχρι στιγμής φαίνεται περισσότερο ηθικό και συναισθηματικό αφήγημα παρά ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.

Δεν είναι ακόμη σαφές: ποια είναι η οικονομική της γραμμή, η θέση της στην εξωτερική πολιτική, η κοινωνική και ιδεολογική της ταυτότητα, ή πώς θα μετατραπεί ένα κίνημα διαμαρτυρίας σε λειτουργικό κόμμα εξουσίας.

Αυτή η ασάφεια ήδη σχολιάζεται στον δημόσιο διάλογο. � in.gr +1 Υπάρχει επίσης κάτι ιστορικά ενδιαφέρον: στην Ελλάδα συχνά εμφανίζονται πολιτικοί σχηματισμοί που γεννιούνται από τραυματικά γεγονότα ή κρίσεις εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα.

Η δύναμή τους προέρχεται αρχικά από το ηθικό κύρος του προσώπου και όχι από οργανωμένη ιδεολογία.

Το αν θα αντέξουν εξαρτάται συνήθως από το αν μπορούν να περάσουν: από την αγανάκτηση στη συγκρότηση, από το σύμβολο στο πρόγραμμα, από την ηθική καταγγελία στη διακυβέρνηση. Η Maria Karystianou έχει ήδη ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο λόγω της δημόσιας στάσης της μετά την τραγωδία των Τεμπών.

Το δύσκολο τώρα είναι αν αυτό μπορεί να μετατραπεί σε σταθερή πολιτική δύναμη χωρίς να χαθεί το «αντισυστημικό» προφίλ που της δίνει απήχηση. Ερώτηση: Δεν έδωσε το πολιτικό της στίγμα στο πολιτικό φάσμα; Απάντηση: Ναι, και αυτό μάλλον είναι συνειδητή επιλογή. Η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται να προσπαθεί να αποφύγει την άμεση τοποθέτηση σε άξονες όπως «Αριστερά–Δεξιά» ή «κέντρο–αντισυστημικοί». Αυτό έχει πλεονεκτήματα αλλά και κινδύνους. Πλεονεκτήματα: Της επιτρέπει να προσελκύσει πολύ διαφορετικούς ανθρώπους που ενώνονται από την οργή για τα Τέμπη ή από δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα.

Διατηρεί το ηθικό/κινηματικό προφίλ της και αποφεύγει να εγκλωβιστεί σε κομματικές ταυτότητες. Στην Ελλάδα υπάρχει κοινό που δηλώνει «ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά δικαιοσύνη και δημοκρατία». Προφανώς απευθύνεται και σε αυτό.

Όμως υπάρχει και το πρόβλημα: Κάποια στιγμή ένα κόμμα υποχρεώνεται να πάρει θέση: οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση, μεταναστευτικό, εξωτερική πολιτική, ιδιωτικοποιήσεις, κοινωνικό κράτος, κράτος και αγορά.

Εκεί φαίνεται το πραγματικό πολιτικό στίγμα.

Μέχρι τώρα, η γλώσσα της μοιάζει περισσότερο με: λαϊκισμό ηθικής καταγγελίας, θεσμικό αντισυστημισμό, δημοκρατικό πατριωτισμό πολιτών, παρά με συγκεκριμένη ιδεολογική παράδοση.

Γι’ αυτό βλέπεις ήδη ανθρώπους από πολύ διαφορετικούς χώρους να προσπαθούν να «διαβάσουν» προς τα πού γέρνει: άλλοι τη βλέπουν ως νέο αντισυστημικό κέντρο, άλλοι ως συγγενή με κινήματα πλατειών, άλλοι ως πιθανή λαϊκή πατριωτική δύναμη, και άλλοι ως προσωποκεντρικό κόμμα διαμαρτυρίας.

Αυτή η ασάφεια στην αρχή μπορεί να βοηθήσει εκλογικά.

Μακροπρόθεσμα όμως συνήθως δημιουργεί εσωτερικές αντιφάσεις, γιατί διαφορετικές ομάδες περιμένουν διαφορετικά πράγματα από το ίδιο κόμμα. Ερώτηση: Σε σχέση με το παρελθόν σε ποια άλλα τέτοια κόμματα συγγενεύει; Απάντηση; Η περίπτωση της Μαρία Καρυστιανού θυμίζει περισσότερο κόμματα ή κινήσεις που γεννήθηκαν από κρίση εμπιστοσύνης και ηθική αγανάκτηση παρά από παραδοσιακή ιδεολογική ωρίμανση.

Δεν υπάρχει ακριβές ιστορικό αντίγραφο, αλλά υπάρχουν συγγένειες. Στην Ελλάδα θυμίζει λίγο: Το πρώτο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2011-2015, όταν εξέφραζε περισσότερο κοινωνική οργή απέναντι στο «σύστημα» παρά καθαρή αριστερή θεωρία. Το Ποτάμι του Σταύρος Θεοδωράκης, ως προς το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά λογική και ανανέωση». Αν και το ύφος είναι διαφορετικό: το Ποτάμι ήταν τεχνοκρατικό και φιλοευρωπαϊκό, ενώ η Καρυστιανού βασίζεται περισσότερο σε ηθικό και συναισθηματικό φορτίο.

Τις «Αγανακτισμένες» πλατείες του 2011, επειδή υπήρχε η ίδια διάχυτη αίσθηση ότι «το πολιτικό σύστημα δεν εκπροσωπεί πλέον την κοινωνία». Σε κάποιο βαθμό και την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωή Κωνσταντοπούλου, λόγω της έμφασης στη δικαιοσύνη, στους θεσμούς και στην ηθική καταγγελία.

Στο εξωτερικό υπάρχουν πιο έντονες αναλογίες: Το Five Star Movement του Beppe Grillo στην αρχική του φάση: αντισυστημικό, κατά της διαφθοράς, δύσκολο να τοποθετηθεί αριστερά ή δεξιά, συσπείρωση γύρω από ηθική αγανάκτηση. Το Podemos στα πρώτα χρόνια μετά την κρίση: γεννήθηκε από κοινωνική δυσαρέσκεια, χρησιμοποίησε γλώσσα «λαού εναντίον κατεστημένου». Ακόμη και ορισμένα προσωποπαγή κινήματα στη Λατινική Αμερική, όπου το πρόσωπο αποκτά ηθικό κύρος λόγω μιας σύγκρουσης με το κράτος ή το κατεστημένο.

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά: Η Καρυστιανού δεν προέρχεται από κομματικό, ακαδημαϊκό ή συνδικαλιστικό χώρο.

Το πολιτικό της κεφάλαιο γεννήθηκε από ένα τραυματικό γεγονός, την τραγωδία των Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, και από τη δημόσια εικόνα μιας μητέρας που συγκρούστηκε με το κράτος ζητώντας δικαιοσύνη.

Αυτό δίνει πολύ ισχυρό συμβολισμό, αλλά ιστορικά τέτοιες κινήσεις συχνά δυσκολεύονται: να αποκτήσουν συνεκτικό πρόγραμμα, να κρατήσουν ενωμένο ετερόκλητο κοινό, και να επιβιώσουν όταν φύγει η αρχική συναισθηματική φόρτιση. Ερώτηση Η Μ. Κ. είχε αποκτήσει ένα πολιτικό εκτόπισμα πολύ ευρύ ως πρόεδρος του Συλλόγου των Θυμάτων των Τεμπών.

Τώρα όμως περιορίζεται η απήχηση της. Απάντηση Αυτό είναι πολύ πιθανό.

Ως δημόσιο πρόσωπο συνδεδεμένο με την υπόθεση των Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, η Μαρία Καρυστιανού μπορούσε να εκφράζει ένα πολύ ευρύ κοινωνικό συναίσθημα: πένθος, οργή, ανάγκη για δικαιοσύνη, δυσπιστία προς το κράτος.

Εκεί υπήρχε σχεδόν διακομματική αποδοχή.

Άνθρωποι με τελείως διαφορετικές ιδεολογίες μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί της, επειδή τη θεωρούσαν κυρίως ηθικό και ανθρώπινο σύμβολο.

Η ίδρυση κόμματος αλλάζει τη φύση της παρουσίας της: από υπερκομματικό σύμβολο → γίνεται πολιτικός παίκτης, από εκπρόσωπος ενός αιτήματος δικαιοσύνης → φορέας συνολικών πολιτικών επιλογών, από πρόσωπο που δύσκολα δεχόταν πολιτική κριτική → πρόσωπο που πλέον θα κρίνεται πολιτικά.

Αυτό συνήθως στενεύει την απήχηση, γιατί: κάποιοι υποστηρικτές δεν θέλουν κομματικοποίηση της υπόθεσης, άλλοι φοβούνται ότι χάνεται η ενωτική διάσταση, και άλλοι αρχίζουν να τη βλέπουν μέσα από παραδοσιακά πολιτικά φίλτρα («προς τα πού πάει;», «ποιον ευνοεί;», «τι πραγματικά εκπροσωπεί;»). Ιστορικά, αυτό συμβαίνει συχνά όταν ένα ηθικό ή κοινωνικό κίνημα μετατρέπεται σε κομματικό φορέα.

Η μετάβαση δίνει οργανωμένη πολιτική δύναμη, αλλά αφαιρεί μέρος της «καθολικότητας» που είχε ως σύμβολο διαμαρτυρίας. Ερώτηση Και η προσωπικές απόψεις της για διάφορα θέματα όπως πχ οι αμβλώσεις κλπ ξενίζουν πολλούς. Απάντηση Ναι, γιατί όταν ένα πρόσωπο λειτουργεί κυρίως ως σύμβολο δικαιοσύνης ή κοινωνικού πένθους, πολλοί άνθρωποι «προβάλλουν» πάνω του τις δικές τους προσδοκίες.

Όταν όμως περνά στην ενεργό πολιτική, αρχίζουν να φαίνονται: προσωπικές αξίες, κοινωνικές αντιλήψεις, ιδεολογικές επιρροές, θρησκευτικές ή ηθικές θέσεις, που μπορεί να μην συμφωνούν με το ευρύ κοινό που την υποστήριζε.

Το θέμα των αμβλώσεων ειδικά είναι χαρακτηριστικό, επειδή λειτουργεί σχεδόν σαν πολιτισμικός δείκτης: για κάποιους είναι θέμα ατομικών δικαιωμάτων, για άλλους θέμα ηθικής ή θρησκευτικής συνείδησης.

Άρα τέτοιες τοποθετήσεις αμέσως μετακινούν ένα πρόσωπο από τη γενική «ηθική αποδοχή» σε πιο συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο, ακόμη κι αν το ίδιο προσπαθεί να παραμείνει υπερκομματικό.

Αυτό είναι και το δύσκολο σημείο για κινήσεις που βασίζονται σε προσωπικό κύρος: όσο το πρόσωπο συμβολίζει ένα κοινό τραύμα, ενώνει, όταν αρχίζει να εκφράζει πλήρες πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα, αναπόφευκτα διχάζει.

Στην πραγματικότητα, εκεί φαίνεται αν ένα εγχείρημα μπορεί να εξελιχθεί σε σταθερό πολιτικό φορέα ή αν η δύναμή του εξαρτιόταν κυρίως από τη συγκυρία και το συναίσθημα της στιγμής. Ερώτηση Ποιες θέσεις της θέλουν διευκρινήσεις; Απάντηση Μέχρι στιγμής, από όσα έχουν παρουσιαστεί δημόσια για το νέο εγχείρημα της Μαρία Καρυστιανού, υπάρχουν αρκετά σημεία όπου ο λόγος είναι περισσότερο γενικός και ηθικοπολιτικός παρά συγκεκριμένος.

Αυτό αφήνει ανοιχτά ερωτήματα που πιθανότατα θα τεθούν έντονα αν το κόμμα αποκτήσει δυναμική.

Μερικά βασικά πεδία που χρειάζονται διευκρινίσεις: Οικονομία Ποια είναι η θέση για φόρους, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσιο τομέα, επενδύσεις; Είναι πιο κρατικιστική, κοινωνικοδημοκρατική, φιλελεύθερη ή κάτι άλλο; Ευρωπαϊκή Ένωση Είναι βαθιά φιλοευρωπαϊκή; Βλέπει την ΕΕ ως πεδίο μεταρρύθμισης ή ως μέρος του προβλήματος; Πώς τοποθετείται απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στη δημοσιονομική πειθαρχία; Μεταναστευτικό / προσφυγικό Δεν έχει διατυπωθεί καθαρή θέση για σύνορα, άσυλο, ενσωμάτωση, Frontex κτλ.

Αυτό στην Ελλάδα είναι θέμα που καθορίζει συχνά πολιτικές συμμαχίες.

Κοινωνικά ζητήματα Αμβλώσεις, σχέσεις κράτους–Εκκλησίας, ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, σεξουαλική αγωγή, βιοηθική.

Εκεί πολλοί προσπαθούν ήδη να καταλάβουν αν κινείται προς κοινωνικό συντηρητισμό ή όχι.

Εξωτερική πολιτική Θέσεις για: Τουρκία, NATO, European Union, Ρωσία, Ουκρανία, εξοπλισμούς, αμυντική πολιτική.

Μέχρι τώρα δεν υπάρχει σαφές στίγμα.

Μορφή του κόμματος Θα είναι αρχηγικό και προσωποκεντρικό; Θα έχει εσωκομματική δημοκρατία; Ποιοι άνθρωποι το στελεχώνουν; Από ποιους πολιτικούς ή ιδεολογικούς χώρους προέρχονται; Σχέση με την υπόθεση των Τεμπών Θα παραμείνει κεντρικός πυρήνας τα Τέμπη; Ή θα μετατραπεί σε συνολικό πολιτικό σχέδιο; Αυτό είναι κρίσιμο γιατί μεγάλο μέρος της απήχησης προέρχεται ακριβώς από εκεί.

Συνήθως τα νέα κόμματα στην αρχή χρησιμοποιούν ευρύτερες έννοιες όπως: «δικαιοσύνη», «δημοκρατία», «διαφάνεια», «αξιοπρέπεια». Όμως όταν πλησιάζει η πραγματική πολιτική αντιπαράθεση, αναγκάζονται να περάσουν από τις γενικές αξίες σε συγκεκριμένες επιλογές.

Εκεί φαίνεται και το πραγματικό ιδεολογικό τους στίγμα. Ερώτηση Όμως πώς μπορεί να πει ότι θα συγκρουστεί με συμφέροντα χωρίς να δώσει στίγμα; Απάντηση: Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα βασικά πολιτικά ερωτήματα που προκύπτουν.

Η φράση «θα συγκρουστούμε με τα συμφέροντα» ακούγεται ισχυρή, αλλά πολιτικά χρειάζεται ορισμό: ποια συμφέροντα; οικονομικά; κρατικά; κομματικά; μιντιακά; επιχειρηματικά; διεθνή; ολιγαρχικά; συντεχνιακά; Χωρίς πιο συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο, η έννοια μένει αρκετά ανοιχτή ώστε διαφορετικοί άνθρωποι να την ερμηνεύουν διαφορετικά.

Αυτό συχνά γίνεται συνειδητά στα πρώτα στάδια ενός νέου κινήματος, γιατί επιτρέπει ευρύτερη συσπείρωση.

Όμως υπάρχει ένα όριο.

Στην πράξη: αν πεις ότι θα συγκρουστείς με την «ολιγαρχία», πρέπει να πεις τι κάνεις για τράπεζες, ΜΜΕ, δημόσιες συμβάσεις, ενέργεια κτλ. αν μιλάς για «κράτος δικαίου», πρέπει να πεις τι αλλάζεις στη Δικαιοσύνη και στη διοίκηση. αν μιλάς για «διαφθορά», πρέπει να δείξεις μηχανισμούς ελέγχου και διαφάνειας. αν μιλάς για «συμφέροντα», πρέπει να εξηγήσεις και ποιο κοινωνικό μπλοκ εκπροσωπείς απέναντί τους.

Ιστορικά, πολλά αντισυστημικά κόμματα ξεκίνησαν με μια ηθική διάκριση: «ο λαός» εναντίον «του συστήματος». Αλλά όταν πλησιάζουν στην εξουσία, αναγκάζονται να γίνουν πιο συγκεκριμένα: ποιο μοντέλο οικονομίας θέλουν, ποιες συμμαχίες κάνουν, ποιο κράτος φαντάζονται, ποια συμφέροντα θεωρούν θεμιτά και ποια όχι.

Αλλιώς δημιουργείται η αίσθηση ενός γενικού αντικαθεστωτικού λόγου που λειτουργεί περισσότερο συμβολικά και συναισθηματικά παρά ως ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο. Ερώτηση Με ποιους λέει ότι θα συγκρουστεί στην ομιλία της; Απάντηση Στην έως τώρα ρητορική της, η Μαρία Καρυστιανού δεν κατονομάζει πάντα συγκεκριμένα πρόσωπα ή κοινωνικές τάξεις, αλλά στοχοποιεί αρκετά καθαρά αυτό που παρουσιάζει ως «σύστημα εξουσίας». Από τις δηλώσεις και την ιδρυτική διακήρυξη φαίνεται ότι μιλά για σύγκρουση με: το πολιτικό κατεστημένο, την κομματοκρατία, τη διαπλοκή κράτους–οικονομικών κέντρων, την εξάρτηση της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία, τραπεζικά συμφέροντα, και γενικότερα ένα «σύστημα ατιμωρησίας». � ΤΑ ΝΕΑ +1 Πιο συγκεκριμένα: ζητά «παύση διορισμού της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική», άρα δείχνει ότι θεωρεί πως η κυβέρνηση επηρεάζει τη Δικαιοσύνη, μιλά για «διαφάνεια στον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών» και «προστασία της πρώτης κατοικίας», άρα αφήνει αιχμές προς το τραπεζικό σύστημα, χρησιμοποιεί πολύ βαριές εκφράσεις όπως «κράτος μαφίας», κάτι που δείχνει ότι βλέπει βαθιά διαφθορά στους θεσμούς. � ΤΑ ΝΕΑ +1 Παράλληλα, επιμένει ότι θέλει να απευθυνθεί «και στη Δεξιά και στην Αριστερά» και να ξεφύγει από ιδεολογικές ταυτότητες. � ΤΟ ΒΗΜΑ Αυτό δημιουργεί ένα ενδιαφέρον αλλά και ασαφές πολιτικό σχήμα: χρησιμοποιεί έντονα αντισυστημική γλώσσα, αλλά χωρίς να αυτοπροσδιορίζεται καθαρά ιδεολογικά.

Γι’ αυτό και διαφορετικοί άνθρωποι ακούνε διαφορετικά πράγματα μέσα στον λόγο της: άλλοι ακούν κοινωνική δικαιοσύνη, άλλοι εθνική ανεξαρτησία, άλλοι θεσμική κάθαρση, άλλοι αντιελιτισμό, και κάποιοι βλέπουν στοιχεία συντηρητικού λαϊκισμού.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η ευρύτητα θα παραμείνει πλεονέκτημα ή αν αργότερα θα δημιουργήσει αντιφάσεις όταν χρειαστεί να πάρει συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις. Ερώτηση Θα μπορούσε να είναι ακροδεξιές θέσεις; Απάντηση: Ορισμένα στοιχεία της ρητορικής της Μαρία Καρυστιανού μπορούν να διαβαστούν από κάποιους ως συμβατά με ευρύτερα αντισυστημικά ή λαϊκιστικά ρεύματα όπου συχνά δραστηριοποιείται και η άκρα δεξιά — αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι το εγχείρημά της είναι ακροδεξιό.

Χρειάζεται διάκριση.

Μέχρι στιγμής: δεν έχει εμφανίσει ανοιχτά εθνικιστική ή φυλετική ρητορική, δεν έχει υιοθετήσει ξενοφοβικό λόγο, δεν μιλά για αυταρχικό κράτος, ούτε χρησιμοποιεί τη συμβολική γλώσσα της κλασικής ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.

Όμως υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που συναντώνται συχνά σε ετερόκλητα αντισυστημικά κινήματα: έντονη καταγγελία «διεφθαρμένων ελίτ», δυσπιστία προς θεσμούς, προσωποκεντρική ηγεσία, ασαφές ιδεολογικό στίγμα, επίκληση του «λαού» απέναντι στο «σύστημα». Αυτά δεν είναι αποκλειστικά ακροδεξιά.

Τα βρίσκεις: και στην ριζοσπαστική αριστερά, και σε λαϊκιστικά κεντρώα κινήματα, και στην άκρα δεξιά.

Οι κοινωνικά συντηρητικές τοποθετήσεις (π.χ. σε ζητήματα αμβλώσεων) επίσης κάνουν κάποιους να αναρωτιούνται προς ποια κατεύθυνση κινείται πολιτισμικά ή αξιακά.

Αλλά και αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί ένα κόμμα ακροδεξιό.

Το κρίσιμο θα είναι: η στάση απέναντι στη δημοκρατία και τα δικαιώματα, η στάση απέναντι σε μετανάστες και μειονότητες, η σχέση με θεωρίες συνωμοσίας, ο τρόπος που ορίζει το «έθνος» και τον «λαό», και ποιους ανθρώπους θα ενσωματώσει πολιτικά γύρω της. Στην Ευρώπη έχουν υπάρξει κινήσεις που ξεκίνησαν ως «ούτε δεξιά ούτε αριστερά, μόνο κατά του συστήματος» και τελικά: άλλες κινήθηκαν προς προοδευτικές κατευθύνσεις, άλλες προς εθνικολαϊκισμό, και άλλες διαλύθηκαν από τις εσωτερικές αντιφάσεις τους.

Άρα σήμερα περισσότερο θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για ένα ασαφές αντισυστημικό εγχείρημα, του οποίου η ιδεολογική κατεύθυνση δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως.

Εδώ τελειώνει η συζήτηση.

Τα πράγματα είναι ρευστά έτσι κι αλλιώς στο πολιτικό σκηνικό.

Αναμένονται κι άλλες τέτοιες κινήσεις. Οπότε θα υπάρχει δουλειά στην ΑΙα, τροφή για συζήτηση. Σίγουρα δεν θα βαρεθούμε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους