Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν» 10+1 χρόνια ΤΖΑΜΠΟΛ ΑΓΑΠΗΣ - ΕΙΔΙΚΗ ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.

ΙΣΤΟΡΙΑ 1η Δεν είναι όλα πάντα όμορφα.

Πολλές φορές, μέσα από τις φωτογραφίες, τις αναρτήσεις και τις στιγμές χαράς που μοιραζόμαστε, μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι η ζωή ενός παιδιού στο φάσμα του αυτισμού και με νοητική αναπηρία είναι γεμάτη μόνο από χαμόγελα, αγκαλιές και όμορφες εικόνες.

Δεν είναι έτσι.

Πίσω από κάθε χαμόγελο υπάρχουν αγώνες, απογοητεύσεις, πληγές, σιωπές, νύχτες δύσκολες και στιγμές που ένας γονιός ή και οι δύο γονείς, προσπαθεί/θούν να ξανασηκώσει/σουν το παιδί αυτό από κάτι που το πλήγωσε βαθιά.

Θυμάμαι μία τέτοια στιγμή με τον Μιχάλη.

Ήταν περίπου 14 χρονών.

Εκείνη την περίοδο μπορούσε να ελέγχει καλύτερα το σώμα του, τις κινήσεις του, και έπαιζε μπάσκετ πολύ πιο άνετα από ό,τι σήμερα.

Είχαμε τότε τη χαρά ένας πολύ καλός άνθρωπος, να εισηγηθεί τη συμμετοχή του σε ένα τμήμα υποδομής μιας ομάδας. Ο Μιχάλης πήγε στην πρώτη του προπόνηση εκείνο το καλοκαίρι γεμάτος χαρά.

Τα παιδιά που τον συνάντησαν για πρώτη φορά είχαν εξαιρετική συμπεριφορά απέναντί του.

Τον πλησίασαν, τον συμπεριέλαβαν, προσπάθησαν να παίξουν μαζί του, να μοιραστούν τις ασκήσεις, να τον κάνουν κομμάτι της παρέας τους.

Στις ασκήσεις ατομικής τεχνικής και συνεργασίας 2 παικτών συμμετείχε όσο μπορούσε.

Όταν όμως η προπόνηση πέρασε σε τακτική, ο Μιχάλης δεν μπορούσε πλέον να ακολουθήσει.

Κάθισε τότε ήσυχα στον πάγκο.

Δεν ενόχλησε κανέναν.

Δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα.

Περίμενε υπομονετικά να τελειώσει η προπόνηση, απλώς και μόνο για να ζήσει τη στιγμή που όλα τα παιδιά θα μαζεύονταν στον κύκλο και θα φώναζαν μαζί το όνομα της ομάδας.

Για εκείνον, αυτή η στιγμή ήταν τα πάντα.

Η προπόνηση τελείωσε και ο Μιχάλης βγήκε από το γήπεδο με τεράστια χαρά.

Ένιωθε ότι επιτέλους μία ομάδα μπάσκετ τον είχε βάλει στην οικογένειά της.

Καθώς του άλλαζα τα παπούτσια έξω από το γήπεδο, ρωτήσαμε πότε θα είναι η επόμενη προπόνηση.

Η απάντηση που πήραμε από τον προπονητή, μπροστά στο Μιχάλη, ήταν ότι καλύτερα να μην ξανάρθει.

Ότι η παρουσία ενός παιδιού με αναπηρία απασχολούσε το μυαλό του προπονητή και δεν τον άφηνε να είναι συγκεντρωμένος στην προπόνηση της ομάδας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή. Ο Μιχάλης για περίπου τρεις μήνες δεν ξανακούμπησε μπάλα μπάσκετ.

Τα βράδια, στεναχωρημένος, μονολογούσε: «Δεν θα ξαναπαίξω μπάσκετ.

Η μόνη ομάδα που θέλω να παίξω είναι αυτή η ομάδα.

Τα παιδιά της με αγαπούν». Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να μπορέσει να το ξεπεράσει και να ξαναμπεί στο γήπεδο.

Το γράφω αυτό το κείμενο σήμερα όχι για να κατηγορήσω.

Το γράφω γιατί κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται.

Γιατί η συμπερίληψη δεν είναι μία όμορφη λέξη για τις αφίσες.

Είναι ευθύνη.

Είναι στάση.

Είναι παιδεία.

Είναι ο τρόπος που μιλάμε μπροστά σε ένα παιδί.

Είναι ο τρόπος που το κρατάμε ή το διώχνουμε από ένα όνειρο.

Με την είσοδο του ΤΖΑΜΠΟΛ ΑΓΑΠΗΣ στη νέα του δεκαετία, νιώθω ότι ήρθε η ώρα να ειπωθούν και κάποιες δύσκολες ιστορίες.

Όχι για να πονέσουμε ξανά, αλλά για να καταλάβουμε όλοι καλύτερα τι σημαίνει πραγματικά αποδοχή.

Γιατί καμιά φορά, ένα παιδί, κάθε παιδί, ακόμη και ένα παιδί ΑμεΑ δεν ζητά πολλά.

Ζητά μόνο να καθίσει στον πάγκο, να περιμένει ήσυχα, και στο τέλος να μπει στον κύκλο με τα άλλα παιδιά. Και αυτό, για εκείνο, μπορεί να είναι ολόκληρος ο κόσμος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους