Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολούθησα προ ημερών τη βιογραφική ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον. Από τα πολλά σημεία στα οποία θα μπορούσε να σταθεί κανείς, εγώ επιλέγω ένα.

Τη δύναμη με την οποία εγγράφονται μέσα στον ψυχισμό ενός ανθρώπου, όσα βιώνει από εκείνους που τον φροντίζουν στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ο Μάικλ Τζάκσον μεγάλωσε μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια, με έναν πατέρα ιδιαίτερα πιεστικό και απαιτητικό.

Από πολύ μικρός βρέθηκε πάνω στη σκηνή με τέσσερα από τα αδέλφια του, μέσα σε ατελείωτες πρόβες, υπό συνεχή πίεση να αποδίδει όλο και καλύτερα.

Η βία και ο ξυλοδαρμός φαίνεται πως δεν έλειπαν από την καθημερινότητά του.

Ένα παιδί όμως, όταν μεγαλώνει μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν έχει πολλές επιλογές.

Μαθαίνει πως για να γίνει αποδεκτό, για να νιώσει ότι αξίζει αγάπη, πρέπει να αποδίδει, να πετυχαίνει, να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των άλλων.

Δεν αγαπιέται επειδή είναι ο εαυτός του, αλλά επειδή τα καταφέρνει.

Κάπως έτσι εκπαιδευόμαστε πολλοί άνθρωποι.

Να συνδέουμε την αξία μας με την επίδοση, την αποδοχή με την υπακοή, την αγάπη με όρους και προϋποθέσεις.

Παρότι ο Μάικλ Τζάκσον μεγάλωνε και αποκτούσε τεράστια αναγνώριση, συνέχιζε να είναι εγκλωβισμένος στο βλέμμα και στην επιρροή του πατέρα του.

Δυσκολευόταν να αυτονομηθεί και να χαράξει τη δική του πορεία.

Ακόμη κι όταν ένιωθε βαθιά δυσφορία μέσα στο οικογενειακό μουσικό σχήμα, δυσκολευόταν να το εγκαταλείψει.

Χρειάστηκε να φτάσει η πίεση στο κόκκινο για να μπορέσει να πει ως εδώ.

Και αυτό το έκανε όντας πάνω στη σκηνή, για να μην αντιμετωπίσει τον πατέρα πρόσωπο προς πρόσωπο.

Βλέποντας όλα αυτά μέσα από τα μάτια ενός κοινωνικού λειτουργού, για άλλη μία φορά συνειδητοποιώ πόσο βαθιά η ζωή που ζούμε έχει ήδη γραφτεί από τις πρώτες μας σχέσεις.

Αυτό που συχνά ονομάζουμε ελευθερία επιλογών, δεν είναι κάτι αυτονόητο.

Είναι κάτι που ο άνθρωπος χρειάζεται να χτίσει συνειδητά στην ενήλικη ζωή του.

Διαφορετικά, πολλές φορές νομίζουμε ότι επιλέγουμε ελεύθερα, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αναπαράγουμε τους ίδιους κύκλους πίεσης, βίας, ενοχής και επιβολής που κάποτε ασκήθηκαν πάνω μας.

Η πραγματική ελευθερία κατακτάται σταδιακά, όταν ο άνθρωπος τολμήσει να δει ποια κομμάτια της ζωής του είναι δικά του και ποια γράφτηκαν γι’ αυτόν πριν ακόμη προλάβει να μιλήσει.

Τόσο στη ζωή μου, όσο και στις ζωες των άλλων που μου εμπιστεύονται τμήματα της προσωπικής τους ιστορίας, βλέπω το ίδιο μοτίβο.

Ο μπαμπάς και η μαμά, οι απαιτήσεις και οι προϋποθέσεις που έθεταν, μπολιάζουν καθοριστικά τις σκέψεις, τις ερμηνείες, τις επιλογές, τις δράσεις και αδράνειες μας.

Αν δεν τους αντιμετωπίσουμε (τους γονείς) στην ενήλικη ζωή μας, θα ζήσουμε σε ομηρία, που απλά θα την βαπτίζουμε ελευθερία και αυτοδιάθεση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους