Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ιστορικές στιγμές: Τότε και Τώρα Υπάρχουν εποχές που η Ιστορία μοιάζει να γυρίζει πίσω.

Όχι αθόρυβα, αλλά με τον γνώριμο θόρυβο των εθνικισμών, των μεγάλων λόγων και των ηγετών που εμφανίζονται ως σωτήρες των εθνών τους.

Μοιάζει σαν να επιστρέφουμε στην εποχή πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ευρώπη βυθιζόταν σιγά-σιγά σε έναν ανταγωνισμό ισχύος, στρατιωτικής υπεροχής και ιστορικών φαντασιώσεων, χωρίς κανείς να μπορεί ή να θέλει να δει που οδηγούσε ο δρόμος αυτός.

Στις μέρες μας, η εικόνα επαναλαμβάνεται με άλλους πρωταγωνιστές αλλά με την ίδια λογική. Η Ρωσία συνεχίζει έναν πόλεμο που εδώ και μήνες μοιάζει να έχει βαλτώσει στρατιωτικά, ενώ το κόστος για την ίδια γίνεται όλο και βαρύτερο.

Χιλιάδες νέοι άνθρωποι νεκροί, οικονομική πίεση, διεθνής απομόνωση και μια χώρα που από βασικός ενεργειακός εταίρος της Ευρώπης μετατρέπεται σε εξαρτημένο προμηθευτή της Κίνας.

Ταυτόχρονα, αταβιστικά επιμένει στη ρητορική του «ιστορικού δικαιώματος», λες και η επιθυμία μπορεί να ακυρώσει την πραγματικότητα.

Ανάλογες εικόνες βλέπουμε και στην Τουρκία.

Μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες, νεανικό πληθυσμό, βιομηχανία και στρατηγική θέση, που αντί να επενδύει στη σταθερότητα και στην ευημερία των πολιτών της, επιλέγει διαρκώς την ένταση και τον αναθεωρητισμό.

Επιμένει σε θεωρίες που αμφισβητούν το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο, ενώ το εφαρμόζει χωρίς δεύτερη σκέψη στη Μαύρη Θάλασσα.

Πιστεύει πως έχει τη δύναμη να «διαγράψει» από τον χάρτη εκατοντάδες ελληνικά νησιά, μοιράζοντας το πέλαγος στη μέση των ηπειρωτικών όγκων των δύο κρατών.

Προβάλλει το όραμα μιας νεο-οθωμανικής επιρροής, ενώ την ίδια ώρα βλέπει τις σχέσεις της με τη Δύση να τραυματίζονται, τη συμμετοχή της σε κρίσιμα αμυντικά προγράμματα να ακυρώνεται και την οικονομία της να πιέζεται ασφυκτικά.

Το δυστύχημα είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο που υποτίθεται ότι έμαθε από τα λάθη του σκοτεινού 20ού αιώνα.

Κι όμως, ο εθνικισμός επιστρέφει μεταμφιεσμένος σε «πατριωτισμό», με εύκολες απαντήσεις για τα πάντα και συνθήματα που ακούγονται ελκυστικά μέσα στην ανασφάλεια της εποχής.

Εδώ βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος για τη δική μας κοινωνία.

Γιατί και στην Ελλάδα πληθαίνουν οι φωνές όσων υπόσχονται απλές λύσεις σε εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα.

Όσων θεωρούν ότι η εξωτερική πολιτική είναι ζήτημα θυμού, τηλεοπτικών κραυγών και διαδικτυακών συνθημάτων.

Όμως τα εθνικά ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται ούτε με φανατισμό ούτε με ανέξοδες κορώνες.

Όπως μας δίδαξε ο πιο πετυχημένος Έλληνας διπλωμάτης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, στρατηγική, εθνική ενότητα και καθαρό μυαλό.

Η χώρα χρειάζεται ψυχραιμία περισσότερο από ποτέ.

Χρειάζεται κοινωνική συνοχή και εμπιστοσύνη στους θεσμούς της.

Χρειάζεται να απομονώσει όσους επενδύουν πολιτικά στον φόβο και στην οργή.

Γιατί η Ιστορία έχει αποδείξει πως οι λαοί δεν καταστρέφονται μόνο από τους εξωτερικούς αντιπάλους τους. Έχει όμως διδάξει και κάτι ακόμη: ότι πολύ συχνά οι κοινωνίες αρνούνται να μάθουν από αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους