Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝚮 𝛅𝛐𝛌𝛐𝛗𝛐𝛎ί𝛂 𝛕𝛈ς 𝚳𝛑𝛐𝛖𝛍𝛑𝛐𝛖𝛌ί𝛎𝛂ς 𝚮 𝛋𝛂𝛑𝛆𝛕ά𝛎𝛊𝛔𝛔𝛂 𝛅𝛐𝛌𝛐𝛗𝛐𝛎ή𝛉𝛈𝛋𝛆 𝛔𝛕𝛊ς 𝚺𝛑έ𝛕𝛔𝛆ς, 𝛔𝛕𝛊ς 𝟐𝟐 𝚳𝛂ΐ𝛐𝛖 𝟏𝟖𝟐𝟓.

Ο γιος της, Γεώργιος Γιάννουζας, απήγαγε την Ευγενία Κούτση.

Οι γονείς αντιδρούν, ζητούν εκδίκηση.

Αντί του απαγωγέα πυροβολούν τη μητέρα του.

Ο δράστης συλλαμβάνεται αλλά δίκη δεν έγινε ποτέ.

--------------------------------------------------------------- Ο γιος της Γεώργιος, από τον πρώτο γάμο της με τον Σπετσιώτη καραβοκύρη Δημ.

Γιάννουζα, αγαπούσε την Ευγενία (ή Ευγενική), την πιο νέα από τις κόρες του καραβοκύρη και πρόκριτου του νησιού Χριστόδουλου I. Κούτση.

Την αγαπούσε και ήθελε να την παντρευτεί.

Οι γονείς όμως της Ευγενίας δεν συγκατένευαν στον γάμο της κόρης τους με τον Γεώργιο Δημ. Γιάννουζα.

Είχαν δώσει αλλού τον λόγο τους.

Η σθεναρή αντίδραση των γονιών ανάγκασε τους δυο ερωτευμένους νέους να κλεφτούν και να καταφύγουν στην απέναντι πελοποννησιακή ακτή (Κόστα) και όχι στο σπίτι της Κουνουπίτσας, κληρονομιά της ηρωίδας από τον πρώτο άντρα της, όπως πίστευαν οι Κουτσαίοι.

𝚺𝛕ό𝛘𝛐ς 𝛐 𝛂𝛑𝛂𝛄𝛚𝛄έ𝛂ς, 𝛂𝛌𝛌ά… Ο βασικός βέβαια λόγος που κίνησε την οικογένεια Χριστ. I. Κού­τση κατά της Μπουμπουλίνας ήταν κοινωνικός και ηθικός, με την πιο στενή όμως έννοια της λέξης.

Η τιμή της οικογένειας είχε τρωθεί.

Η απαγωγή μιας κόρης και μάλιστα μνηστευμένης ή, έστω, λογοδοσμένης, ήταν βαρύ για την εποχή εκείνη κοινωνικό και ηθικό παράπτωμα και έπρεπε να τιμωρηθεί. Οι Κούτσηδες και οι περί αυτούς, όταν ξεκίνησαν να πάνε στο σπίτι της Μπουμπουλίνας ήταν αποφασισμένοι, όχι μονάχα να πάρουν πίσω την Ευγενία αλλά και να τιμωρήσουν τον δράστη της απαγωγής.

Αντ’ αυτού βρέθηκε στον δρόμο τους η μητέρα του, για την οποία πίστευαν ακράδαντα, επειδή ήξεραν τον χαρακτήρα της, ότι αυτή κρυβόταν πίσω από την απαγωγή, η οποία ωστόσο, κατά τον Χατζηαναργύρου, είχε γίνει «εν αγνοία αυτής και των συγγενών του». Είναι δειλινό προς νύκτα της 22ας Μαΐου του 1825.

Συγγενείς και υποστατικοί περικυκλώνουν το σπίτι με τους μεγάλους κήπους και τις υψηλές πέτρινες μάντρες για να μην το σκάσει το ζεύγος των απαχθέντων.

Κάποιοι μπαίνουν στον βορινό κήπο βρίσκοντας κατά πάσα πιθανότητα την πόρτα ξεκλείδωτη (η Μπουμπου­λίνα ήταν θαρραλέα, ανδρόφρων γυναίκα, δεν συνήθιζε να κλειδαμπαρώνεται και μάλιστα με το λυκόφως), ή την παραβιάζουν.

Πρώτος την καλεί ο ετεροθαλής αδελφός της, προσφωνώντας την με το μικρό της όνομα «Βασκαρίνα! Βασκαρίνα!» (οι Σπετσιώτες το Λασκαρίνα το πρόφεραν Βα­σκαρίνα). Ο ετεροθαλής αδελφός της και οι Κουτσαίοι της ζητούν να τους παραδώσει τους απαχθέντες.

Εκείνη τους απαντάει με τραχύ ύφος και σε αψιά γλώσσα, χρησιμοποιώντας ένα μίγμα ελληνικής και αρβανίτικης ντοπιολαλιάς.

Τους είπε ότι ο Γιώργος με την Ευγενία δεν κρύβονται στο σπίτι.

Της ζητούν εξηγήσεις, της επιρρίπτουν ευθύνες.

Εκείνη θυμώνει – είναι γνωστό το πόσο οξύθυμη ήταν – σχεδόν τους υβρίζει.

Σίγουρα τους ειρωνεύεται.

𝚳𝛊𝛂 𝛑𝛊𝛔𝛕𝛐𝛌𝛊ά 𝛔𝛕𝛐 𝛍ά𝛕𝛊 Όσο κρατάει ο μικρός διάλογος με τον ετεροθαλή αδελφό της, αυτοί που μπήκαν στην αυλή έχουν πλησιάσει κάτω από το μισοφωτισμένο παράθυρο.

Φωνασκούν, διαμαρτύρονται.

Και κάποιος σηκώνει την πιστόλα του και πυροβολεί.

Η ηρωίδα, έτσι ευτραφής καθώς είναι και μαντιλοφορούσα, δίνει εύκολο στόχο.

Μια κουμπουριά μονάχα, δεν χρειάστηκε δεύτερη. Η Μπουμπουλίνα γέρνει προς τα πίσω.

Τρέχει μια γυναίκα του σπιτιού και την υποβαστάζει.

Η ηρωίδα όμως είναι νεκρή, σωριάζεται στο πάτωμα.

Πεθαίνει μ’ έναν τόσο άδοξο θάνατο.

Εκείνη που αψήφησε τα εχθρικά βόλια, τους μύδρους και τις κανονιές στην πολιορκία του Ναυπλίου, χάνεται από βόλι σπετσιώτικο.

𝚶𝛊 𝛗𝛐𝛎𝛊ά𝛅𝛆ς Οι «γενναίοι παλικαράδες» κι ανάμεσά τους και ο φονιάς, σκορπίζουν μέσα στο σκοτάδι και φεύγουν σιωπηλοί.

Η είδηση διαδίδεται αστραπιαία σ’ ολόκληρο το νησί.

Την άλλη μέρα τη θάβουν σε οικογενειακό τάφο στον ιδιόκτητο ναό του Αι – Γιάννη (περιοχή Κουνουπίτσας). Οι κόρες της, οι γαμπροί της, τ’ αγόρια της, ο Νικόλαος και ο Ιωάννης, οι συγγενείς της, λαός πολύς.

Η οικογένεια της δολοφονηθείσης έστρεψε τις υποψίες της και την οργή της κατά του Ιωάννη Χριστ.

Κούτση, αδελφού της Ευγενίας, δραστήριου καπετάνιου και ναυμάχου (τις μέρες εκείνες βρισκόταν στο νησί, γιατί ο στόλος των Σπετσών αδρανούσε, μπορεί όμως και εξαιτίας του προβλήματος με την αδελφή του). 𝚶 𝚰𝛚ά𝛎𝛎𝛈ς 𝚱𝛐ύ𝛕𝛔𝛈ς 𝛔𝛖𝛌𝛌𝛂𝛍𝛃ά𝛎𝛆𝛕𝛂𝛊 Η έρευνα στα ΓΑΚ έγινε από τον συγγραφέα του βιβλίου Μπουμπουλίνα κ. Μανουήλ Τοσούλα.

Η έρευνα δυστυχώς σταματάει στο σημείο αυτό.

Επομένως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν έγινε κάποια δίκη κι αν αθωώθηκε ή καταδικάστηκε ως δολοφόνος της Μπουμπουλίνας ο Ιωάννης Χριστ. Κούτσης.

Πιθανολογούμε πάντως ότι εξαιτίας των δίσεκτων χρόνων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Καποδίστρια (Σεπτ. 1831) και της διάλυσης του καποδιστριακού Κράτους, η υπόθεση «θάφτηκε» ή αφέθηκε να ξεχαστεί. Δείτε περισσότερα, στον σύνδεσμο της Βιβλιοθήκης https://argolikivivliothiki.gr/2017/11/29/boumpoulina-laskarina/?fbclid=IwY2xjawR89zhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe9nsPuKuXQHboqtztgO1BPOgSooqa6ybtg_Ml9snaKTSS5PJCYXX_0RdC6bY_aem_qeOfpGoZwRUhwQVRQm2Q_A

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους