Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Σιωπηλή Εξόντωση των Αδέσποτων. 4 Εκατομμύρια Χωρίς Απόδειξη — Χιλιάδες Ζωές σε Κίνδυνο.

Όταν η Διαχείριση Γίνεται Θανατική Καταδίκη Η επίκληση τεράστιων αριθμών αδέσποτων χωρίς επίσημη, διαφανή και επιστημονικά τεκμηριωμένη καταγραφή, δεν είναι απλώς επικίνδυνη.

Είναι το ιδανικό έδαφος για να περάσουν πολιτικές, που μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικές εξαφανίσεις ζώων, με πρόσχημα τη «δημόσια υγεία», την «ασφάλεια», ή την «ευρωπαϊκή συμμόρφωση». Όταν αρχίζει να χτίζεται ένα αφήγημα πανικού γύρω από τα αδέσποτα, η κοινωνία πρέπει να γίνει εξαιρετικά προσεκτική.

Γιατί η ιστορία έχει δείξει, ότι πίσω από αριθμούς χωρίς αποδείξεις, πίσω από λέξεις όπως «διαχείριση», «αποσυμφόρηση» και «έλεγχος πληθυσμού», συχνά κρύβονται πρακτικές μαζικών ευθανασιών και συστηματικών ζωοκτονιών. Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι.

Αντί να ενισχυθούν η ευζωία, οι υιοθεσίες, οι έλεγχοι εγκατάλειψης, η αστυνόμευση της κακοποίησης δεσποζόμενων ζώων, εμφανίζονται φωνές, που παρουσιάζουν τα αδέσποτα σαν «εθνική απειλή». Και όταν ένα ζωντανό πλάσμα μετατρέπεται σε «πρόβλημα», τότε ανοίγει ο δρόμος για απάνθρωπες «λύσεις». Το πρώτο που πρέπει να απαιτήσει κάθε ενεργός πολίτης και κάθε φιλοζωικό σωματείο είναι κάτι αυτονόητο: Επίσημη εθνική απογραφή αδέσποτων ζώων, από ανεξάρτητους επιστημονικούς φορείς.

Όχι εκτιμήσεις, όχι αριθμοί που πετάγονται σε τηλεοπτικά πάνελ, όχι αυθαίρετες δηλώσεις πολιτικών, ή παραγόντων.

Αν κάποιοι μιλούν για τέσσερα εκατομμύρια αδέσποτα, οφείλουν να παρουσιάσουν δημόσια τα δεδομένα, τη μεθοδολογία και τις πηγές τους.

Χωρίς αποδείξεις, τέτοιοι αριθμοί λειτουργούν ως εργαλείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Το δεύτερο είναι η ενημέρωση της κοινωνίας.

Οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν, ότι η μαζική θανάτωση δεν λύνει το πρόβλημα των αδέσποτων.

Αυτό έχει αποδειχθεί διεθνώς.

Όπου εφαρμόστηκαν πολιτικές εξόντωσης, οι πληθυσμοί επανήλθαν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, επειδή η βασική αιτία παραμένει: Εγκαταλείψεις, παράνομες γέννες, ανεξέλεγκτη εκτροφή, έλλειψη στειρώσεων και ανυπαρξία ελέγχων.

Σκοτώνοντας τα ζώα, δεν εξαλείφεται η πηγή του προβλήματος.

Απλώς εξαφανίζονται τα θύματα. Η Τουρκία αποτελεί παράδειγμα, που έχει προκαλέσει παγκόσμιες αντιδράσεις.

Χιλιάδες πολίτες, οργανώσεις και διεθνείς φορείς, κατήγγειλαν ότι πίσω από τον νέο νόμο, κρύβεται ένας μηχανισμός μαζικών θανατώσεων αδέσποτων ζώων.

Και αυτό ακριβώς φοβούνται σήμερα πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα: Οτι επιχειρείται να καλλιεργηθεί κοινωνική ανοχή απέναντι σε ακραία μέτρα, παρουσιάζοντας τα αδέσποτα ως «ανεξέλεγκτο κίνδυνο». Πώς μπορεί λοιπόν να σταματήσει κάτι τέτοιο; Πρώτα απ’ όλα με οργανωμένη κοινωνική πίεση.

Οι δήμοι και τα υπουργεία φοβούνται το πολιτικό κόστος, όταν οι πολίτες κινητοποιούνται μαζικά.

Χρειάζονται δημόσιες παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις, καμπάνιες ενημέρωσης, νομικές ενέργειες και συνεχής έκθεση, όσων προωθούν πολιτικές εξόντωσης.

Κάθε σχέδιο νόμου πρέπει να δημοσιοποιείται, να αναλύεται και να καταγγέλλεται πριν ψηφιστεί.

Η σιωπή είναι το μεγαλύτερο όπλο, όσων θέλουν να περάσουν ακραία μέτρα χωρίς αντιδράσεις.

Χρειάζεται επίσης ενότητα στον φιλοζωικό χώρο.

Οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, οι εγωισμοί και οι μικροδιαμάχες, εξυπηρετούν μόνο όσους θέλουν να αποδυναμώσουν το Κίνημα.

Όταν υπάρχει κίνδυνος για χιλιάδες ζωές, η κοινωνία χρειάζεται ένα ενιαίο, δυνατό μέτωπο.

Σωματεία, εθελοντές, νομικοί, κτηνίατροι και ενεργοί πολίτες, οφείλουν να συνεργαστούν.

Να δημιουργηθούν κοινά ψηφίσματα, κοινές δράσεις και κοινή νομική εκπροσώπηση.

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι και ο ρόλος της διεθνούς πίεσης. Η Ελλάδα δεν λειτουργεί σε κενό.

Όταν διεθνείς οργανώσεις, ευρωπαϊκά δίκτυα και ξένα μέσα ενημέρωσης, αρχίζουν να ασχολούνται με πιθανές μαζικές ζωοκτονίες, τότε οι κυβερνήσεις δυσκολεύονται να κινηθούν ανεξέλεγκτα.

Η διεθνής έκθεση, πολλές φορές λειτουργεί αποτρεπτικά.

Γι’ αυτό χρειάζονται μεταφρασμένες καταγγελίες, επικοινωνία με οργανώσεις του εξωτερικού και τεκμηρίωση κάθε περιστατικού κακοποίησης, ή παράνομων πρακτικών.

Ένα ακόμη κρίσιμο σημείο, είναι η νομική θωράκιση.

Οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν, ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές συμβάσεις, κανόνες ευζωίας και νομικά εργαλεία, που μπορούν να αξιοποιηθούν.

Αν υπάρξουν πρακτικές μαζικών θανατώσεων χωρίς ιατρική αιτιολόγηση, μπορούν να υπάρξουν προσφυγές, μηνύσεις και διεθνείς καταγγελίες.

Η αυθαιρεσία δεν πρέπει να μένει αναπάντητη.

Παράλληλα, πρέπει να αποκαλυφθεί η υποκρισία του κράτους και πολλών δήμων.

Για δεκαετίες, δεν εφαρμόστηκαν σοβαρά προγράμματα πρόληψης.

Δεν έγιναν επαρκείς στειρώσεις.

Δεν υπήρξαν ουσιαστικοί έλεγχοι σε παράνομες εκτροφές.

Δεν τιμωρήθηκαν οι εγκαταλείψεις.

Και τώρα, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ορισμένοι παρουσιάζουν τα ίδια τα ζώα ως υπαίτια, για την κατάσταση που δημιούργησαν άνθρωποι και κρατικοί μηχανισμοί.

Η κοινωνία πρέπει επίσης να σταματήσει να βλέπει τα αδέσποτα σαν «αόρατα πλάσματα». Κάθε ζώο που ζει στον δρόμο, έχει βιώσει εγκατάλειψη, πείνα, φόβο, κακοποίηση, ή αδιαφορία.

Δεν είναι αριθμοί σε στατιστικές.

Είναι ζωές.

Και ο τρόπος που μια χώρα φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα, αποκαλύπτει τον πραγματικό πολιτισμό της.

Αν περάσει η λογική ότι τα προβλήματα λύνονται με εξόντωση, τότε ανοίγει ένας εξαιρετικά επικίνδυνος δρόμος για την ίδια την κοινωνία.

Γιατί η βία ποτέ δεν σταματά στα ζώα.

Η απανθρωπιά κανονικοποιείται.

Η κοινωνία συνηθίζει στον θάνατο, ως «λύση». Και αυτό έχει τεράστιες ηθικές συνέπειες.

Η αντίδραση λοιπόν δεν μπορεί να είναι παθητική.

Χρειάζεται καταγραφή στοιχείων, δημοσιοποίηση πληροφοριών, πίεση στους δήμους, συμμετοχή σε διαβουλεύσεις, ενημέρωση πολιτών, νομικές κινήσεις και συνεχής παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον δημόσιο διάλογο.

Όσο περισσότεροι άνθρωποι μιλούν, τόσο δυσκολότερο γίνεται να περάσουν πολιτικές σιωπηλής εξόντωσης.

Το σημαντικότερο όμως είναι να μη χαθεί η ανθρωπιά.

Γιατί όταν μια κοινωνία αποδέχεται ότι χιλιάδες ζώα μπορούν να θανατωθούν μαζικά, επειδή το κράτος απέτυχε να διαχειριστεί την κατάσταση, τότε δεν πρόκειται για «διαχείριση αδέσποτων». Πρόκειται για ηθική κατάρρευση.

Και απέναντι σε αυτό, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Δεν Είναι Αριθμοί — Είναι Ζωές Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε με βαθιά ανησυχία, την ολοένα και πιο οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας κλίματος φόβου, γύρω από τα αδέσποτα ζώα στην Ελλάδα.

Με πρόσχημα ανυπόστατους και μη τεκμηριωμένους αριθμούς, περί «τεσσάρων εκατομμυρίων αδέσποτων», επιχειρείται να καλλιεργηθεί κοινωνική ανοχή, απέναντι σε πολιτικές που μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για μαζικές ευθανασίες και συστηματικές ζωοκτονίες.

Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί καμία επίσημη, διαφανής και επιστημονικά τεκμηριωμένη κρατική καταγραφή, που να επιβεβαιώνει αυτούς τους αριθμούς.

Παρ’ όλα αυτά, συγκεκριμένοι κρατικοί μηχανισμοί, δήμοι και συνδεδεμένοι φορείς, προωθούν διαρκώς ένα αφήγημα «ανεξέλεγκτης κρίσης», μετατρέποντας τα ίδια τα ζώα σε αποδιοπομπαίους τράγους, για μια κατάσταση που δημιουργήθηκε επί δεκαετίες από κρατική αδιαφορία, εγκαταλείψεις, ανεξέλεγκτες γεννήσεις και έλλειψη ουσιαστικής πρόληψης.

Αντί να ενισχυθούν οι στειρώσεις, οι υιοθεσίες, η αυστηρή αστυνόμευση της εγκατάλειψης και οι έλεγχοι παράνομων εκτροφών, βλέπουμε να αναπτύσσεται μια επικίνδυνη ρητορική, που παρουσιάζει τα αδέσποτα ως «πρόβλημα προς εξάλειψη». Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι: Καμία μαζική ευθανασία δεν μπορεί να θεωρηθεί λύση.

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αποκαλείται πολιτισμένη, όταν αντιμετωπίζει τις ζωές ως αναλώσιμες.

Η εξόντωση δεν αποτελεί φιλοζωική πολιτική, αλλά ηθική και κοινωνική αποτυχία.

Οι διεθνείς εμπειρίες έχουν αποδείξει, ότι οι θανατώσεις ζώων, δεν λύνουν το πρόβλημα των αδέσποτων.

Αντιθέτως, δημιουργούν έναν ατελείωτο κύκλο βίας, ενώ οι πραγματικές αιτίες παραμένουν ανέγγιχτες.

Ζητούμε άμεσα: Επίσημη εθνική απογραφή αδέσποτων ζώων, με επιστημονικά κριτήρια.

Απόλυτη διαφάνεια, σε κάθε νομοθετική αλλαγή που αφορά τα ζώα.

Ενίσχυση προγραμμάτων στειρώσεων και υιοθεσιών.

Αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη και κακοποίηση.

Δημόσιο έλεγχο όλων των συνεργασιών κράτους, δήμων και φορέων.

Συμμετοχή ανεξάρτητων εθελοντών και ενεργών πολιτών στις αποφάσεις.

Τα αδέσποτα δεν είναι αριθμοί σε στατιστικές.

Είναι ζωντανά πλάσματα, που βρέθηκαν στον δρόμο, εξαιτίας ανθρώπινης ανευθυνότητας και κρατικής αποτυχίας.

Η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει, πριν η «διαχείριση» μετατραπεί σε οργανωμένη εξόντωση.

Η σιωπή απέναντι σε τέτοιες πολιτικές, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους