Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φάνη... Δεν ξέρω αν ποτέ θα διαβάσεις τούτες τις λέξεις, μα νιώθω πως τις χρωστάω, όπως χρωστάει κανείς σε εκείνον που τον έκανε να πιστεύει, να ελπίζει, να θέλει να γίνει σαν αυτόν... Γιατί ήσουν και θα είσαι, κάτι πολύ περισσότερο από "Μπέμπης" ή "ο πολυτάλαντος". Ήσουν ο Φάνης που στα μάτια μας, τότε που ήμασταν παιδιά, ήσουν σαν φως στο παρκέ, με εκείνη την ηρεμία σου και την αυθεντική απλότητα που δεν γίνεται να κατασκευαστεί, μόνο να γεννηθεί.

Και εσύ γεννήθηκες έτσι... Σε έβλεπα να πηδάς για ριμπάουντ με εκείνο το κορμί που έμοιαζε βαρύ, αλλά ποτέ δεν ήταν.

Σε έβλεπα να κατεβάζεις την μπάλα, να κοιτάς πριν πασάρεις, να κάνεις το παιχνίδι να μοιάζει τόσο εύκολο.

Σε έβλεπα να παίρνεις πάνω σου εκείνες τις κρίσιμες στιγμές, που όλοι φοβούνται το λάθος και εσύ ήσουν εκεί, όχι γιατί δεν ένιωθες το βάρος, αλλά γιατί ήξερες πως αυτός είναι ο δρόμος.

Μας έκανες να αγαπήσουμε το μπάσκετ, μα πιο πολύ μας έμαθες τι θα πει να μη λυγίζεις.

Να μη λυγίζεις όταν πονάς.

Να βγαίνεις μπροστά όταν σε χρειάζονται.

Εκεί, με το κεφάλι ψηλά, σαν να λες "εδώ είμαι". Ήσουν και είσαι ένας από εμάς, Φάνη.

Γιατί δεν μιλούσες πολύ.

Γιατί δεν έψαχνες κάμερες, ούτε ζήτησες ποτέ σου κάτι μεγαλύτερο από αυτό που η καρδιά σου κουβαλούσε.

Γιατί ακόμα κι όταν έφυγες από τα λαμπερά φώτα, δεν είχες ανάγκη να πεις ποιος ήσουν.

Ήξερες και ξέραμε όλοι, ποιος ήσουν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα απογεύματα που στηνόμουν μπροστά στην τηλεόραση και περίμενα να ξεκινήσει ο αγώνας του Πανιωνίου, μόνο και μόνο για να δω τη μπάλα στα δικά σου χέρια.

Δεν θα ξεχάσω το Ευρωμπάσκετ, το βλέμμα σου, εκείνες τις στιγμές που έγιναν σφραγίδα στα παιδικά μας μάτια.

Δεν θα ξεχάσω εκείνο το απλό χαμόγελο που είχες, που έλεγε "όλα καλά", και ας ήξερες ότι τίποτα δεν είναι εύκολο.

Φάνη, σε ευχαριστώ για όλα.

Για τα καλάθια, για τις πάσες, για τα ριμπάουντ, για τις άμυνες, για εκείνες τις μέρες που με έκανες να θέλω να δουλέψω λίγο παραπάνω, για τα απογεύματα που ονειρευόμουν ότι ήμουν τόσο πληθωρικός όσο εσύ, εξαιτίας σου ήθελα το νούμερο 15. Σε ευχαριστώ που μας έδειξες τι σημαίνει να είσαι ο παίχτης ομάδας, αυτός που έβαζε όλα τα κομμάτια στη θέση τους.

Μπορεί να μην στο είπα ποτέ, αλλά έγινες κομμάτι μας.

Έγινες η παιδική μας προσμονή, η έμπνευση για πολλούς από εμάς.

Μας έδειξες ότι δεν χρειάζεται φόβος.

Μόνο αλήθεια.

Είσαι κομμάτι της ψυχής του ελληνικού μπάσκετ, αλλά και της δικής μας ψυχής, Φάνη.

Και αυτό δεν σβήνει ποτέ. Φάνη Χριστοδούλου θέλω να ξέρεις ότι δεν έπαιξες απλώς μπάσκετ.

Ήσουν το άγραφο βιβλίο του αθλήματος, αυτός που κάθε του κίνηση έμοιαζε σαν να τη γράφει με πένα που τη βούτηξε στο μελάνι της ψυχής του... Με βαθιά αγάπη και σεβασμό, ένας από εκείνους που τους έκανες να πιστέψουν... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους