Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα μέσα της δεκαετίας του '80, στους κοιτώνες της περίφημης Μασία, ανάμεσα στα παιδιά που γαλουχούνταν με την ποδοσφαιρική φιλοσοφία της Μπαρτσελόνα, ξεχώριζε μια μικρή παρέα τεσσάρων φίλων.

Αυτοαποκαλούνταν "Οι Λαίμαργοι". Μετά τις εξαντλητικές προπονήσεις, κρύβονταν από τα βλέμματα των ιθυνόντων του συλλόγου για να μοιραστούν τα τρόφιμα που τους έστελναν οι οικογένειές τους. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Τίτο Βιλανόβα, ο Τζόρντι Ρούρα και ο Αουρέλι Αλτιμίρα απολάμβαναν τυριά, αλλαντικά και άλλες σπιτικές λιχουδιές, συζητώντας με τις ώρες για τα πάντα εκτός από το ποδόσφαιρο.

Το κοινό τους όνειρο ήταν να αγωνιστούν στην πρώτη ομάδα και να κατακτήσουν τίτλους μαζί.

Η μοίρα, όμως, είχε άλλα σχέδια, καθώς μόνο ο Πεπ έκανε το όνειρο πραγματικότητα, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού και αποτελώντας σύμβολο της Καταλονίας.

Οι υπόλοιποι τράβηξαν διαφορετικούς, πιο αθόρυβους δρόμους, μέχρι που το 2008 το ποδόσφαιρο τους έφερε ξανά κοντά.

Όταν ο Πεπ ανέλαβε απροσδόκητα τα ηνία της ομάδας επί προεδρίας Λαπόρτα, κάλεσε αμέσως τους παλιούς του φίλους να στελεχώσουν το τεχνικό του επιτελείο. Ο Αλτιμίρα ανέλαβε ρόλο γυμναστή, ενώ ο Ρούρα και ο Βιλανόβα έγιναν οι άμεσοι συνεργάτες του στον τομέα της τακτικής. Ο Τίτο, ειδικότερα, εξελίχθηκε στον πιο στενό και έμπιστο σύμβουλο του Πεπ.

Όταν η ποδοσφαιρική ευφυΐα του Πεπ συναντούσε εμπόδια στο χορτάρι κατά το χτίσιμο των επιθέσεων, αρκούσε ένα βλέμμα για να βρεθεί ο Τίτο στο πλευρό του, ψιθυρίζοντάς του πολύτιμες τακτικές λύσεις και αναπροσαρμογές του πλάνου.

Αυτό που στερήθηκαν ως συμπαίκτες, το κατέκτησαν ως προπονητικό επιτελείο, σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους και κατακτώντας επανειλημμένα τη Λα Λίγκα, το Κόπα ντελ Ρέι και το Τσάμπιονς Λιγκ.

Μετά από μια εξουθενωτική τετραετία, φθορές στα αποδυτήρια και τριβές με τη διοίκηση οδήγησαν τον Πεπ στην απόφαση να αποχωρήσει.

Για τον σύλλογο, η διάδοχη κατάσταση ήταν προφανής: το δεξί του χέρι θα αναλάμβανε να συνεχίσει το αγωνιστικό πρότζεκτ, διατηρώντας αναλλοίωτη την αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας.

Ωστόσο, η επιλογή αυτή χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους μέσα στο κλαμπ ως εργαλείο για να πληγεί η εικόνα του Πεπ, ρίχνοντας βαριά σκιά στην άλλοτε άρρηκτη φιλία τους.

Πάνω που ο Βιλανόβα ζούσε το απόλυτο όνειρο ως πρώτος προπονητής της Μπαρτσελόνα, η ζωή του έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο, καθώς διαγνώστηκε με όγκο στην παρωτίδα.

Ξεκίνησε αμέσως έναν αδυσώπητο αγώνα, ταξιδεύοντας στη Νέα Υόρκη για εξειδικευμένες θεραπείες.

Εκείνη ακριβώς την περίοδο, ο Πεπ διένυε τον χρόνο ξεκούρασής του στην ίδια πόλη μετά την αποχώρησή του.

Η ψυχρότητα που είχε μεσολαβήσει, όμως, τους κράτησε μακριά σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, γεμίζοντας τον Τίτο με βαθιά πικρία που δεν δίστασε να εκφράσει δημόσια. Ο Πεπ επέλεξε αρχικά τη σιωπή μπροστά στις κάμερες.

Αργότερα, όμως, όντας πλέον προπονητής της Μπάγερν, άφησε τις προπονήσεις στη Γερμανία και πέταξε εσπευσμένα για τη Βαρκελώνη.

Η κατάσταση της υγείας του Τίτο είχε επιδεινωθεί, οι παρεξηγήσεις είχαν τραβήξει υπερβολικά μακριά και ο χρόνος δεν άφηνε πια περιθώρια για αναβολές.

Οι δυο τους συναντήθηκαν και μίλησαν μόνοι τους για αμέτρητες ώρες.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι ακριβώς ειπώθηκε πίσω από εκείνη την κλειστή πόρτα, αλλά στο τέλος τα μαύρα σύννεφα που σκίαζαν τη φιλία τους είχαν διαλυθεί οριστικά.

Στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, ο Βιλανόβα πάλεψε με απίστευτο πείσμα και οδήγησε την ομάδα στην κορυφή της Λα Λίγκα, κατακτώντας το πρωτάθλημα με το αδιανόητο ρεκόρ των 100 βαθμών.

Μετά από αυτόν τον θρίαμβο, συνειδητοποιώντας ότι δεν είχε πλέον τα φυσικά αποθέματα να δίνει ταυτόχρονα μάχες στο γήπεδο και στα νοσοκομεία, ανακοίνωσε την παραίτησή του.

Συνέχισε τον προσωπικό του γολγοθά μέχρι τις 25 Απριλίου 2014, όταν η ασθένεια τον στέρησε από την αγκαλιά της οικογένειάς του, το χειροκρότημα των φιλάθλων και τους αγαπημένους του φίλους.

Ιδιαίτερα βαρύ ήταν το πλήγμα για τους παλιούς "Λαίμαργους" συνοδοιπόρους του, με τους οποίους είχε μοιραστεί φαγητό, όνειρα και τις μεγαλύτερες νίκες της καριέρας του.

Ο αποχαιρετισμός του Πεπ συμπύκνωσε όλη την ουσία της κοινής τους πορείας: "Με τον Τίτο, θέλαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο και τα καταφέραμε.

Κουβαλάω μέσα μου μια θλίψη που δεν θα σβήσει ποτέ.

Όποιος γνώρισε αυτόν τον άνθρωπο, τον εκτίμησε βαθύτατα, αλλά δυστυχώς ηττήθηκε από τη μοίρα ακριβώς τη στιγμή που άρχιζε να ζει το όνειρό του."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους